It's YOW time.

It's a Bouncing Baby Boy!

2012-02-18T06:20:00.000+08:00

Sa mga hindi nakakaalam, isa akong sisiwa --- hindi ko alam ang etymology pero iyan ang Filipino word for a nurse. Hindi ko kailan man naisip na ito ang magiging propesyon ko pero hindi ko rin naman pinagsisisihan na ito ang tinapos ko. Nursing is a noble profession. Bilang mga nars, saksi tayo sa dalawa sa pinakamalaking kaganapan sa buhay ng lahat ng tao --- ang simula at wakas ng buhay. Kaya sa likod ng unang pag-iyak ng mga sanggol na matagumpay na nailuwal at sa mapayapang paglisan ng ilan nating minamahal, kadalasan ay may sisiwang nakaalalay.

Hindi ko kinaya ang lalim at pormal na pagtatagalog ko sa intro.

Ang totoo niyan ay may iku-kwento lang naman akong kwento na naikwento sa akin. Tungkol kasi sa isang nurse ang kwentong ito na iku-kwento ko na naikwento lang sa akin. Itago na lang natin siya sa pangalang Joann --- Nurse Joann.

Si Joann ay galing sa isang mahirap na pamilya. Ang tatay niya ay isang sorbetero, minsan ay suma-sideline bilang karpintero at ang nanay niya ay nasa bahay lamang para asikasuhin silang apat na magkakapatid. Pinilit itaguyod ng mag-asawa si Joann sa kursong nursing dahil alam nilang magiging malaking tulong ito sa kanilang pamilya. Forchir College na si Joann ng sa hindi inaasahang pangyayari, makalipas ang siyam na taon, muling nag-dalang-tao ang kanyang ina for the 5th time. Mas na-fressure tuloy makatapos ng pag-aaral si Joann dahil siya ang panganay. Sa kanya nakapasan ang mabigat na responsibilidad na unang makatapos ng pag-aaral para suportahan ang kanyang pamilya. Buti na lang at kaunting tumbling na lang ay degree-holder na siya.

Isa siya sa unang batch ng nursing sa isang baguhang kolehiyo mula sa malayong probinsya. Dahil nga forchir na siya, sa special areas na sila ng hospital pinagdu-duty para makakumpleto ng cases na gagamitin nila sa board exam. Sa buong buwan ng February, sa Labor Room/Delivery Room ng isang regional public hospital siya naka-assign.

Gabi ng Linggo, ika-17 ng Pebrero 1991, nakaduty si Joann ng biglang may ipasok sa kanyang area na hindi niya inaasahan. Isinugod ang kanyang ina na uma-active labor. Kitang kita ang sakit sa mukha nito dahil sa palapit na paglabas ng ika-lima niyang anak. Kinabahan si Joann sa mga pangyayari. Pagkatapos bihisan, dinala na sa loob ng LR ang Nanay niya para maobserbahan at hintayin mag-crowning. Isa na ito sa pinakamahirap na naranasan ni Joann bilang isang estudyante, lahat ng sakit na nararamdaman ng Nanay niya ay parang nararamdaman din niya. Oo, nakiki-feel siya sa contraction kaya nakikipagsabayan din daw siya sa pag-iyak ng Nanay niya. Iba daw sa kanilang magkakapatid ang ika-limang sanggol na iyon na papalabas pa lamang. Sinaksakan na ng gamot pampa-induce ng labor, pampa-soften ng cervix at pam-pacontract ng uterus, ayaw patinag ni baby. Parang nag-eenjoy pa daw at umiikot-ikot pa sa tiyan ang baby (na visible ang pag-galaw sa abdomen --- creepy, right?) kaya naman "aray! aray! naku... oohh" ang sabi ng Nanay ni Joann. Isang malikot na bata, may future yan!

Hating-gabi na ng sa wakas ay napagod mag-lilikot ang bata at nag-decide na siyang lumabas. Si Joann ang piniling mag-assist sa doctor para mag-panganak ng kanyang clinical instructor sa sarili niyang nanay. #ThatAwkwardMoment when you're about to see your Mom's pwerta. Nananadya si Ma'am! Sino ngayon ang sisisihin pag may maling nagawa? Walang iba kundi ang tense na tense at mukhang nagle-labor din na si Joann. Isang mahusay na estudyante si Joann pero sa pagkakataong ito, bukod sa mag-mukhang nagle-labor, pangangatog lang ng tuhod ang alam niya. Matapos ang isang mahabang pag-ire, nakalabas din ang baby.

Baby's out @ 1:35 AM, February 18, 1991. It's a bouncing baby boy!

Laking ginhawa ng nakita ni Joann ang kanyang bagong silang na kapatid. Mas lalo siyang naging masaya dahil sa nakikita niyang tuwa sa mata ng kanyang ina. Isa na nga sa pinakamasaya at hindi makakalimutan na ala-ala para kay Joann ang karanasan na iyon noong siya's nag-aaral pa. Nasa tabi siya ng kanyang ina habang ito'y naghihirap sa sakit, tumulong siya sa proseso ng pagpapanganak sa kanyang kapatid, siya ang unang nakakita ng kagwapuhan ng noo'y bunso nila at higit sa lahat, nakita niya kung saan din siya nanggaling. Yan ang experience!

Dahil siya na lang din naman ang nandoon at hindi na kayang sumagot ng kanyang ina, sinamantala na ni Joann ang pagkakataon sa pagpapangalan ng bagong-silang niyang kapatid.

Daniel Joshua --- yan ang ibinigay na pangalan ni Joann. Nanggaling at isinunod sa dalawang libro sa bible. Panigurado kay bait na bata nito paglaki.

- The End -

Ang kwentong ito ay naganap sa tunay na buhay... ko!

Yow: Dear Ate Joann, look at me now! I've grown-up as a good person. Kay linis ng budhi, tama ang iyong sinabi. Thank you sa pag-alalay kay Mother dear noong ako'y kanyang iniire, mukhang wala ka naman ginawang mali dahil hindi naman nasira ang ayos ng aking mukha. Good job! At hindi ako makapaniwala, ikaw pa pala ang unang nakakita ng buo kong pagkatao. I felt violated! LOL. Buti na lang hindi naka-describe sa kwento. Thank you and I love you. :)

Holiday Celebrations 2011

2012-01-05T09:50:00.001+08:00

Tapos na ang Christmas vacation, balik-trabaho na halos lahat ng empleyado at balik-eskwela na ang mga estudyante. Tanda ko pa nung Grade 4 ako, first day of class ng January ay formal theme book agad ang pinagawa sa amin. Kahit hirap na hirap pa ako nun sa subject-verb agreement ~~na na-meynteyn ko til' now~~, kailangan ko gawin ang activity ni Ma'am Osang para di ako ma-zero sa bagong taon. Kaya sulat naman ako ng mga two-sentences-per-paragraph-para-madali-mapuno-ang-theme-book na sumasagot sa tanong na: How did you spend your Christmas vacation?

This year, ibang-iba ang naging holiday celebrations ko. Pinoy-American style --- cross-breed kumbaga. Ayon sa karamihan ng Pinoy sa ibang bansa, kadalasang malungkot ang Pasko at Bagong Taon nila. Iba daw talaga ang celebration natin sa Pinas. Dahil in-denial ako, hindi ko tinanggap ang sabi-sabi at naniwala ako na nasa tao lang yan kung magiging masaya ang Pasko o hindi.

Typical na araw ang Christmas eve, medyo hindi normal kasi ang aga ko nagising pero other than that it's an ordinary day. Nag-simula kaming maghanda at ako ang nag-ready ng table. Yung lamesa lang talaga! Before 7 PM pa lang, nakaready na lahat ng pagkain at nakaready na rin kami. Ganto pala kasi ang celebration ng Christmas sa America, we had our Christmas Eve dinner at 8 PM tapos naglaro na hanggang sumapit ang alas dose para mag-bukas ng regalo. Yun na yun --- Merry Christmas!

Gift delivery from the Greaves Family.
Naks, nireregaluhan ng Kano. LOL.

Tama nga ang mga kapwa nating Pilipino na nagsabing iba talaga ang pagdiriwang ng Pasko sa Pilipinas pero mali ang iniisip ng ilan na malungkot. Ang saya saya ko kaya! Sabi ko nga, nasa tao lang yan. Simpleng celebration lang ang birthday ni Bro dito hindi katulad sa Pilipinas na magarbo. Alam mo yung sa sobrang simple aakalain mong walang nagse-celebrate? Pero magarbo ang mga tao dito sa bigayan ng regalo --- yung bungga. Ganun. Plus free delivery ang mga gifts. Ganyan ang kalakaran dito dahil magkakalayo ang mga bahay ng magkakaibigan, ikaw ang nagregalo kaya please pakidala sa bahay ang eksena. Walang nagbibigay ng pera bilang aguinaldo para sa mga bata, puro laruan o damit ang kadalasang nakukuha nila. Kinabukasan, busy ang mga Amerikano sa shopping kasi bagsak presyo ang bilihin lalo na yung mga Christmas items. That's it! Yan ang White Christmas na walang white.

Halos magkapareho lang ang celebration ng Christmas sa aming New Year. Naiba lang kasi ang New Year's eve ay wedding anniversary ng aking mga magulang kaya double celebration. Pero ganun pa din, kainan ng maaga tapos nag-palaro hanggang mag-2012 na. Mas masaya lang ang mga laro kasi very interactive at gamitan ng utak c/o my nephew na todo nag-effort sa pag-iisip ng laro. Tapos, new year na --- Happy New Year! Nung sumapit ang 12 AM, uwian na! Naghintay lang talaga kaming lahat mag-bagong taon para bumati sa isa't-isa. Pagkatapos nun ay hinatid na namin ang pamilya ng isa kong kapatid na uuwi pa sa LA. Lumabas kami ng bahay at unang beses sa buhay ko nakaranas ng parang library sa tahimik na Bagong Taon. Walang paputok, nagpapaputok at naputukan. Wait, di ko lang din pala sure kung walang naputukan.

Sinubukan kong sumigaw: HAPPPPY NEEEEEW YEEAAAAR!!!
*insert kuliglig sound here*

At inulit ko pang bumati ulit sa mga kapitbahay: HAPPPPY NEEEEEW YEEAAAAR!!! Biglang may sumagot na tunog galing sa malayo na parang ganto: New Year... Year... Year... Yea ---- sagot ng echo ko. Kahit na madaming sabog ang kamay at buhay ang kinukuha ng paputok sa Pilipinas, nakakamiss pa din ang ginagawa nitong ingay. Dito kasi ang fireworks at firecrackers, pag walang permit, ay parang droga... illegal!

January 2, nagpunta kami sa Pasadena para mapanood ng live ang Rose Parade na ayon kay Kuya Wiki ito ang "America's New Year celebration". Parang American version ng Panagbenga Festival ng Baguio na mas madami nga lang ang tao at iba't ibang bansa ang kasali. Hindi ko masabi kung alin ang mas maganda kasi hindi ko pa nararanasan ang Panagbenga. Basta ang alam ko lang, puro WOW ang sinasabi ko habang nanonood. Para maganda, i-google niyo na lang then judge. Ang panget ng mga kuha ko eh!

Last na to, isa talaga ang time differences sa spoiler ng mga okasyon. Nakapagcelebrate na sa Pilipinas ng Pasko at Bagong Taon, kami laging nasa Bisperas pa lang. Babati pa lang ako sa mga kapamilya at kaibigan ko sa Pinas, patapos na sa kanila yung araw. Pambihira!

Generally, masaya ang holidays ko. Maliban sa pangungulila sa mga kamag-anak sa Pilipinas at sa mga tradisyon na nakasanayan, masayang masaya pa din ako dahil may pamilya akong nakasama sa isang special na pagsasalo-salo. Sobrang blessed ko at yun pa lang dapat ko ng ipagpasalamat. Sumaya man tayo o hindi, ang mahalaga pa rin ay pinagdiwang natin ang kapanganakan ni Bro at nagpasalamat sa pagbibigay sa atin ng isa na namang bagong taon. Kaya huli man daw at magaling, babati pa rin. Merry Christmas and Happy New Year, everyone! May we all have a wonderful, prosperous and blessed 2012. God bless. :)

And that's how I spent my holidays, Ma'am Osang! How 'bout chu? How was yours?

My Grown-up Christmas Wish

2011-12-23T19:12:00.003+08:00

Christmas is just around the corner. I still can't believe... quota na sa English, maximum of 10 words lang!

Napasarap ang pag-tambay ko kaya hindi ko napansing may blog pala ako. Napasarap din ang pagkain ko kaya hindi ko napansing ang taba-taba ko na. At hindi ko din namalayan na ang bilis ng araw, isang tumbling na lang pala ay Pasko na. Wala na akong napansin. Ako na ang snobbish! Ako na ang walang malay! Ako na si Bal! (You know, si Bal. Si Bal na walang malay, remember? May explanation ng joke?)

Feel na feel ko ang pagiging grown-up kunwari sa buhay ko ngayon. Literal na grown-up kasi mga batang pamangkin ko ang karaniwang nakapaligid sa akin. At figuratively, kasi kunwari pasan ko ang daigdig at ang dami ko iniisip sa buhay ko. Noong nag-aaral pa ako, ang sarap sa feeling ng walang ginagawa pero ngayon ko na-realized na hindi pala siya fun pag matagalan. I feel so worthless, I feel so useless. Ajujujuju. Orti lang?! Kaya sa oras na nakatambay ako, which is most of the time, puro pag-ninilay-nilay at pag-paplano sa buhay ang naiisip ko. Nakanang.. I feel sooo old!

Sumasabay pa ang lamig ng Pasko dito, lalo tuloy ako nai-emo. For 19 years, I've celebrated Christmas in the Philippines. Kaya nasanay na ako sa maingay pero makulay at masayang Pasko sa Pinas. This Christmas celebration will be a new experience for me... and I'm excited for how's it gonna be. For almost 20 years, ngayon ko na lang makakasama ang Ate ko sa Noche Buena, ganun din ang Ditse ko na halos 14 years kong di nakasama. At ang pinakamasaya, pagkatapos ng 4 na taon, may mayayakap at mahahalikan na akong Nanay at Ama ngayong Pasko. Masaya ako na malungkot --- ambivalence! Masaya na makakasama ko na muli ang dalawang kong kapatid na nauna ng kumayod para makatikim kami ng hamon tuwing Pasko at ang mga magulang ko na ginawa ang lahat para makatapos ka ng pag-aaral. Pero nakakalungkot isipin na kailangan ko namang bitawan ang pamilya ko sa Pilipinas. Sila naman ang hindi ko makakasama ngayong Pasko --- sila na nakasama ko sa halos dalawang dekada tuwing Pasko.

Yes, Christmas is all about the birth of Jesus Christ... but for me, the best way of celebrating this special occasion is to be with your whole family. God really blessed me this year pero hindi naman siguro masama na may hilingin pa ako. Kaya before the worldwide celebration ng birthday ni Bro., hahabol lang ako ng isang Christmas wish. I am wishing, hoping, and hardly praying that someday we will celebrate this special occasion altogether as a one big happy family. Yun lang naman ang gusto ko, kahit walang regalo, kahit walang handa. Basta lahat kami magkakasama.

Teka, may handa naman pala kahit tinapay at cheese whiz lang.

Okay, enough with the drama. Sobrang hirap pala gumawa ng emo/serious post, I'm not gonna do this again.

Oras na lang ang bibilangin, Pasko na sa Pinas. Mauuna na ako sa pagbati sa lahat.

May we all have a meaningful and wonderful Christmas. Loner ka man o may kasama, kumpleto man ang pamilya o hindi, dapat pa din nating ipagdiwang ang birthday ni Bro.

Jesus is the reason for the Christmas season. Merry Christmas, Bossing! Mwah, mwah, tsup, tsup! God bless us all!

Dedication

2011-09-29T13:41:00.000+08:00

Last August, nakatanggap ako ng regalo mula sa aking bunsong kapatid. Advanced gift para na rin sa noo'y nalalapit kong pag-lipad --- the "Akala mo lang wala nang slumbook pero meron, meron, meron!" Notebook/Slumbook Tanso edition. Alam kong hindi bagay sa akin pero wala namang natatanggihang regalo. Gamitin ko na din daw para maging remembrance sa lahat ng friends ko (if any) na pwedeng itabi forevah. Aww... sweet pa pala ang motive.

I asked some of my relatives and friends to sign my cute slumbook. First time kong nabasa pagdating ko dito sa US ang mga sinagot nila sa slumbook at sadya nga naman palang nakakaligaya. Favorite part ko yung dedication part na naglalaman ng mga makabagbag-damdaming salita ng pasasalamat, pagmamahal at kawalang-hiyaan. At dahil likas din akong slight na walang-hiya, ise-share ko sa inyo ang isa sa paborito kong dedication mula sa aking kapatid na si Zetlog. Game!

Aug. 29, 2011

Dear Diksy,

Hoping you're alrights theres by the time of readness of this. Thanking you for this ever good version of such a slumbook is such a for you. This is my thanks, accept. I will very very very surely missed you for going about there. Seriousnessly, I'm speaking to you. I'm knew you'll miss me, also. Just take care of yourselves and our mother and father. Don't eat the big amount. Gym for your own sake and be a model here if you're tired of nursing. I'm still hopefully fan of you in ASAP so come back and tuition me. Thank you much for all. I love you Diks! :*

Here is quite a good acronym better that those above for you. I'm inspired with SUCAT, Paranaque now.

S - weet and polite that's simply Yow

U - nderlying intelligence is about to blow.

C - alog is you, simply like a crow.

A - ppearance is great. When you see, such an awe.

T - o you, I miss surely you. Yes, only Yow. :D

Whahaha! I'll miss you Diks. I love you! <3

- Zetlogs

I know, you don't have to say it. Alam kong nosebleed kayo sa kapatid ko pero normal po siyang bata. Ganyan lang talaga kami mag-usap. You know, we have/had/(pwede din siguro pero di ko sure na) has great command of English languages. Beri-beri fluent with amazing and wondrous grammaring plus Ilokano/British/American accent. Anong laban ni Mirriam Defensor-Santiago sa kapatid ko? Sorry naman sa English mo ate. But seriously, marunong po kami mag-english (joke!) at masarap lang lokohin ang salitang banyagang ito. Kahit tanungin mo pa ako ng favorite animal ko, mabilis akong sasagot ng ketdog yung cartooneds.

After reading the whole slumbook, parang hindi rin naman ako umalis sa atin. Nawala ang lungkot ko at pangungulila sa mga naiwan ko sa Pilipinas. Maganda nga palang remembrance to at sayang hindi ko napasagutan sa ilang bloggers na mga nakilala ko.

Namiss kong mag-blog at tumambay sa mga bahay niyo. Yaman lang din naman at comeback post ko ito, gawin nating interactive ang mga pangyayari. Baka naman ubrang i-welcome niyo mey ng isang dedication sa comment box ko para naman matats mey at may mabasa mey na parang sa slumbook. Hindi naman required pero pwede na ring required. At pansinin niyo din ang dumadatcom na ~~hindi rin bagay na~~ bahay ko. Sadyang ang pakalat-kalat at paglilibot sa damuhan ay may kapupuntahan. Thank you Kuya Bino. :D

Iba na nga ang mundo ko ngayon, ibang iba mula sa nakasanayan ko ng dalawampung taon. Nag-aadjust pa mey at nilalagay sa utak ko ang mga pangyayari. New beginnings, new experiences, new acquaintances, new stories. Bago na ang lahat, pero ako pa din yung dating Yow ~~na bihira mag-post~~. Kaya madlang pipol, samahan niyo mey sa bagong chapter ng buhay ko. Game?

Ako na! Ako na ang may seryosong ending. LOL.

Maitim na Balak

2011-08-29T13:44:00.000+08:00

Mahiyain ako. Hindi ako mahilig at hindi rin ako sanay sa mga meet-ups. Feeling ko kasi hindi ako marunong makisama lalo na sa unang pagkikita. Pa-bibo ako sa mga kaibigan ko pero hindi ko ma-imagine ang sarili ko na nagpapakitang-gilas sa harap ng mga bagong kilalang tao. Malaki ang chance na manahimik lang ako buong araw, mag-register ng unlimited text tapos mag-GM ng "Parang awa mo na, text text tayo!" sa mga contacts ko habang masayang nagkukulitan ang mga kasama ko. Ganyan ako ka-probinsyano at katakot sa tao noon. Para sa akin, ang eyeball ay nauuwi sa romansahan sa mga motel o di kaya pag-kawala ng mga vital organs mo dahil naibenta na ng na-meet mong kung sinong halang ang kaluluwa kung kaninong walanghiya. Sa aking ganung paniniwala, malugod nating sisihin ang Imbestigador!

Halos isang taon na nung huling nakipag-meet ako sa ilang pirasong mga kapwa ko bloggers. Noong panahon na yun, tatlo kaming magkakasama na na-meet ang dalawang sikat na blogero. Dahil isang hamak na estudyante pa lang ako noon, buwis-buhay ang pagpapaalam. Kailangan pa ng brgy. clearance, police clearance, NBI clearance at valid ID ng taong imi-meet mo para lang payagan ako. Kasi, ako na ang minor! Sa huli, pinayagan din naman ako kaya kasama ang dalawa pang kaibigang bloggers from da prabins, nakipagkita kami sa mga peymous bloggers of the citey.

Nakatanggap muli ako ng isang invitation para sa isang iBall noong mga unang linggo ng Agosto. Isa itong exclusive eyeball, up-close and personal with autograph signing pa sa mga sikat ding blogero na nakagaanan ko na ng loob at naging kaibigan dahil sa pagpapalitan ng comment at messages sa mga social networking sites tulad ng Chwirrer. Gusto ko ng umayaw dahil sabi ko nga sa una, hindi mey sanay sa mga meet-ups. At sa isang 'to, mag-isa kong itataguyod ang mga mangyayari dahil wala na akong mga kapwa probinsyanong kasama. Manela boy na nga pala ako kaya wala akong mahaltak na kakampi. Sadnessmently. More pamimilit at more isip-isip pa, pumayag na din ako. Minsan lang makaka-meet ng mga celebrity kaya sumama na ako. Hindi na rin pahirapan ang pag-papaalam dahil tuli naman na mey, I mean, graduate na ako at isang proud tambay. Kaya go and count me in sa "Maitim na Balak" na yan.

Pahiram sa may-ari. Alam na!

August 27, 2011. Ang "Maitim na Balak" day. 9 bloggers including me. Enchated Kingdom, Sta. Rosa, Laguna. At may isang epal na umeksena... si @bagyongMina. Rain or shine, tuloy ang "Maitim na Balak". Sa dami naman kasi ng kulay, maitim pa ang napili ng organizer kaya naman literal na maitim ng buong araw na yun ang kalangitan at mag-hapon umulan. Tulad nga ng kasabihang "Sa hinaba-haba man ng prusisyon, sa simbahan din ang tuloy", natuloy pa din ang bonding sa EK (kayo na po ang gumawa ng paraan mai-relate) kahit na mukhang basang sisiw ang lahat. Si Ateng Mina naman kasi, feeling close, nakibonding din ng whole day. Manhid na siya sa all chugeder now na "Rain, rain, go away", hindi na siya affected. Sadnessment lang.

Para sa akin, 3 is a crowd at literal na hanggang tatlong tao lang ang kaya kong i-meet ng hindi ako nahihiya. Hindi ako makapaniwala na kaya kong maitaguyod ang araw na yun mag-isa at nag-enjoy kasama ang mga bagong kakilala. Sa simula, naramdaman ko ang sobrang hiya kaya natahimik lang ako sa isang tabi at observe-observe lang muna. Oras din ang kinailangan ko para makapag-ipon ng lakas ng loob at kapal ng mukha para makipag-interact with the sikats. Sa buong oras din ng pagtahimik ko, hindi ako makapaniwalang kaharapan ko na ang mga taong sa default picture ko pa lang nakikita. Kaya pakiramdam ko, lahat sila ay mga nagsasalitang jpeg file o mga DP na nagkatawang-tao.

Sobrang dami ng nangyari kaya mahirap ikwento lahat-lahat in full details. Lahat ng bloggers na na-kilala ko ay may iba't ibang character na wala kang maitatapon. Lahat sila ay sobrang babait, super accommodating at easy to get along with. Nakakatuwang isipin na may tao pala talagang kayang gumastos ng malaking halaga para sa tickets ng mga taong hindi niya masyadong kilala. May taong kayang magpa-book ng flight mula Iloilo at nag-aksaya ng panahon para lang makasama sa isang eyeball. May taong nanlilibre bigla-bigla ng doughnuts dahil feel na niya na kailangan naming lahat ng sugar rush. At may taong nagbibigay ng muscle fitting na shirt bilang remembrance sa isang taong unang beses pa lang niya nakita. Nakakatuwa sila. :)

Ang daming kwentuhan, kulitan at bonding moments na hindi matatawaran. It was nice meeting you Kuya Bino, Ate Leah, Kuya Carlo, Kuya Xander, Ate Mhel, Kuya Erik, Kuya Berl at Kuya Jay. I really had fun. 'Til next time mga Ate at Kuya. :) Maraming salamat sa lahat.

Parang ang bait-bait ko sa post na to ne? Busilak. Dalisay. Virgin. LOL.

Buti na lang sumama ako. Hihi.

A Feeling of Great Happiness

2011-08-23T19:06:00.000+08:00

EUPHORIC. Oo, yung feeling na parang adik. High na high pero hindi sabog. Antok na antok pero sa sobrang pagka-high, hindi makatulog. Alam niyo ba yung ganung feeling? Wag kang masyadong walang-hiya, hindi ako drug addict. Basta nga kase masaya lang. Kadalasan kaya nakakaramdam ng ganto ang isang tao dahil sa sunod sunod na blessing na dumadating sa buhay niya. Ewan ko lang din pala sa iba. Juk.

Halimbawa na lang. Dahil ang likot-likot mo at kung saan-saan ka nakakarating, wala ka ng saturday night sa bahay niyo. Nasa bahay ka ng tita ng kaibigan mo at naki-ref ka pa ng longganisa at binabad na baboy na dadalin mo sa Maynila pag-uwi mo. Sa di malamang kadahilanan, naisipan bigla ng PRC na maglabas ng resulta ng board exam na kinuha mo kaya natameme kayong magkaibigan. Sabay kayong nagpataasan ng pagtayo ng balahibo dahil sa kaba at nag-agawan sa award ng Most Behave. Bigla kasi nag-balik sa inyong ala-ala ang mga pinagdaanan niyo bago kayo magtake ng board exam. Oo nga pala, hindi ka nga pala nag-enrol sa isang review center at nag-desisyon na mag-self-review na lang dahil sa madaming personal na dahilan. Tapos months before your exam ay nag-prepare ka para sa concert ng church mo at nag-sumayaw para kay Bro. Inuna mo pa rin si Bro kahit alam mong kailangan mong mag-aral. Oo, ikaw na ang faithful at loyal Christian! Tapos lalong naging maaksyon ang mga pangyayari dahil nag-search ka sa internet at walang resulta ng board exam na lumalabas. Makire na pala ang PRC at sa facebook nag-lipana ang links kung saan makikita ang listahan ng nakapasa. May nag-send sayo ng listahan tapos dumating ang feeling na parang matatae ka na sa kaba sa pagbukas ng link. Pagkakita ng listahan, nakita mo yung pangalan mo at yung pangalan ng buong barkada mo. RN ka na. RN na kayo.

Yung moment na na-spot-an mo yung pangalan mo... yung pangalan niyo, bigla kayo nagtinginan magkaibigan at nag-simulang maghiyawan. Oo, yung nagwawala ka sa hindi mo bahay? Yung tumatalon ka with full energy at muntik muntik mo matamaan ang ceiling fan ng bahay na hindi naman sa iyo? Yung sumisigaw kayo ng "whoooo..." tapos pati mga kapitbahay ay nagtatanong kung ano nangyayari sa inyo? Ganyan ang naramdaman mo dahil hindi ka makapaniwalang nakapasa ka sa isang exam na apat na taon mong pinaghandaan.

Oh di ba ang saya lang? Euphoric!

Malabo pa din ba? Sige. Second example. Ganire na nga kasi. Gumising ka ng sobrang aga, exactly 4 AM, para gumayak at may pupuntahan kang mahalagang lugar. Nung nasa byahe ka sakay ng isang FX, sobrang lakas naman ng ulan dahil sa bagyong Mina. Pagdaan mo sa Pagcor Parañaque, lubog agad yung daan at hanggang binti agad ang baha. Buti na lang passable pa din at nakadaan kayo ng matiwasay. Pagdating mo sa mahalagang lugar, ang haba ng pila. Maaga ka pa sa takdang oras pero mas madaming taong mas excited sa'yo. Pumasok kayo sa magarang building at dumaan sa proseso. Naghintay kang mag-flash ang numero mo sa queuing number board para moment mo na talaga ito. Sa wakas! 6046 na! Lumapit ka sa window 59 at nakaharap ang isang hamak puti, tangkad at tangos ng ilong na lalaki. Nagsalita siya at tuloy tuloy umagos ang fresh blood sa lahat ng butas ng mukha mo. Oo, gory talaga ang eksena. Hemorrhagic! Kebs pa din kung duguan basta tuloy lang sa usapan. Natapos ang lahat dahil sa mga huling kataga na binitawan ng mas hamak na nilalang: "Your visa has been approved. Congratulations!"

Galing kay Mr. Pa-google.

Hindi siya mukhang masaya sa sinabi niya pero napangiti ka at nagpasalamat. Gusto mo sanang tumalon talon ulit at magsisigaw kaya lang masyado ng madaming tao. Anu be! Dyahe. Sobrang saya mo at magkakasama na ulit kayo ng mga magulang at mga kapatid mo sa America. Makakapagtrabaho ka na para sa kanila. Nalungkot ka sa fact na malapit ka ng umalis pero mas nangingibaw ang saya dahil sa panibagong blessing na binigay sayo ni Bro.

Yun na! Di ba masaya nga? Euphoric nga kase!

Sobra-sobrang kasiyahan. Kadalasan ang mga taong sunod sunod ang blessing na dumadating sa buhay niya ang nakakaramdam niyan. Ewan ko lang din pala sa iba. Juk.

Basta ako? Masayang masaya lang. I am very blessed. Oo! Blessed na blessed. :D God is really good. To God be the glory. Siya naa!

Ang mga halimbawa ay HINDI hango sa tunay na buhay. :D

Eksena sa Twitter

2011-07-21T20:30:00.000+08:00

Kamakailan lang ay isang promdi girl mula sa Samar, bitbit ang kanyang bayong at tatlong bunga ng upo ang lumuwas ng Manela at katuwang kong naghanap ng trabaho na nakakapilipit dila --- si Gretalyn. Kung hindi niyo po naitatanong, si Gretalyn ay isang matalik na kaibigan. Matalik plus kaibigan = walang kadugyutang issue. Nasubaybayan na namin ang buhay ng bawat isa mula sa kainosentehan ng pagiging high school hanggang sa pagtanda nung college. Hanggang paghahanap ng trabaho, magkasama kami ng hindi nagkakaumayan. Medyo din pala, slight lang. Madalas kaming natutukso sa isa't-isa, pero para sa amin, malinaw ang katotohanan na [DUGYOT, KARIMARIMARIM at KASUKA-SUKA (repeat 3x)] ang idea na yun.

Hanggang sa mag-kagulatan na lang at nagkagulantangan...

Oh, loko ka! Bida ka ngayon Manong Michael at
ang iyong pag-evolve.

Nagbukas ako ng Tweetdeck upang simulan na ang pakikipagkulitan sa mga kapwa ko bloggers sa Twitter world. Nagsimula ang lahat sa pagpansin ko sa pagpapalit mukha o default picture at pag-evolve ni @______Michael (of http://mareklamongbata.blogspot.com) mula sa isang saging na nakasmile na naging pokemon na blue at ngayon ay full grown molested human being na siya. Nakisali din sa usapan si @IncredibleJepoy (of http://iamalivingsaint.blogspot.com) tungkol sa hindi mabasang memory card. Maya-maya, humirit si Michael ng isang tweet na hindi ko maintindihan.

@angYOW @gretaliciousss naks naman ... :D

I was like.. WHUT?! Anong binabanat ni Manong. Abay out of nowhere, wala naman sa usapan bigla na lang hihirit ng ganun. Kaya tinanong ko kung saan ba niya reply ang naks naman at nagulatantang ako sa sagot niya:

@angYOW Sa iloveyou mo kay @gretaliciousss,, hindot talaga you ... :D

Ay. Eh naloloko na si Kuyang, anu kayang I love You kako yun? Sabog to, nakasinghot ng alipunga for sure. Kaya walang kaabog-abog, nagreply agad ako ng "@______Michael Anong I love you? Dugyot! San bang gawi yan? Haha." Medyo kinakabahan na ako dahil wala akong alam sa nangyayari at bakit may eksenang ganun. Dahil ayaw patalo ni Manong Michael, nagreply siya ng:

Yun lang. May ebidensyang link ang walang hiya, mukhang totoo nga. Agad kong pinuntahan ang link at bumulagta sa nakita kong nakasulat:

@gretaliciousss hello. i love you ... :P (from angYOW, July 18)

This can't be happening! Paano na ang buhay at career ko?! Mauudlot pa ata ang pagpasok ko sa bahay ni Kuya at sa labas pa lang may intriga na. Bigla ko na lang naisip na may gumamit ng twitter account ko, kasabay nun ay isang ala-ala ang namutawi.

<<< REWIND..

Ayon nga sa kwento ko, naghanap kami ng trabaho ni Gretalyn at napadpad sa gawi ng Makati. Matapos ang interview sa isang recruitment agency at pagkakuha ng endorsement sa ilang kumpanya, nilibot namin ang Glorietta malls pati na rin ang Greenbelt. Hindi na ako nag-adjust dahil mas malaki pa ang banyo namin sa mall na yun na katumbas lang ng garahe namin sa probinsya na bilaran lang ng palay. Juk!

Maya-maya ay nagawi kami sa Power Mac center ng Greenbelt. Yaman din lamang at pinagpapawisan na kami, pumasok kami sa loob para magpalamig at makidutdot sa tat screen. Walang ganung tao kaya pagkakataon na para makidutdot, pumwesto kami ni Gretalyn at nag-tig-isa ng iPad na connected sa internet. Dahil sugapa kami sa Facebook at Twitter na parang hindi nakakapag-check ng account sa bahay, naki-check na din kami dun. Nag-FB si Greta at nag-Twitter ako.

Pindot sa icon ng Twitter tapos nag-log in. Nagbasa ng mga tweets at nakitweet na din ng minsan. Papaalis na kami at kailangan ko ng i-log out ng bigla akong nagpanic.... hindi ko makita ang Log Out button! Pindot here, pindot there, pindot everywhere ang nangyari pero wala ako makita. Tinulungan ako ni Greta at dalawa na kaming nag-search and rescue operation. Wala talaga ang walang hiyang Log Out button. Nag-exit ako sa twitter at bumalik ngunit nakalog-in pa din me. Umaygad! Pano na ba nangyari? Sinubukan kong patayin at buksan, pagbalik ko it's all there pa rin. Inangat ko ang iPad at humanap ng pindutan sa likod na parang ungas, wala itong nagawa! (I know naman, gusto ko lang magmukhang tanga.) Nakakahiya din naman magtanong sa nagbabantay, baka sabihan akong tanga at di ko mapigil eh bigla ko siya pukpukin ng iPad, kaya para safe hindi na ako nagtanong.

Desperado na ako at kailangan na namin umalis kaya naisip ko na bilin na lang ang iPad. May dala naman akong cash. Lapit ako sa babae at tinanong ang presyo then poof! Game! Masaya akong lumabas ng Power Mac bitbit lahat. Sus, parang 23,000+ lang? Eh di masaya akong nag-walk out bitbit ang bayong at mga upo ni Greta at hinayaan ang hayop na Twitter account. Sa kanila na! Nagdasal na lang ako na walang gumamit at mukhang unanswered prayer me.

> PLAY..

Oh eh di back to reality at yun na nga, ang twitter account ko ay hindi na-HACK, ito ay na-USE. At nililinaw ko lang na si Yow at si Gretalyn ay mag-bessy. Wag kang dugyot! Para ka na ring nandura. At dahil nai-announce ko naman na din ang nangyaring kainosentehan (I'm not tanga, I just don't know how to use et. Nagpapaliwanag?) punta na sa Power Mac Greenbelt, makidutdot sa white na iPad at gamitin ang twitter ko. Mga user! May galit? O kung mabait ka po naman po talaga po, paki-log out naman po. Please po? Hihi.

Kaya madlang pipol, sa 1M followers ko at sa lahat ng ka-tweet ko, pag may nangungutang, uma-aylabya, nag-aaya ng kembang at nagpapaload sa inyo sa Twitter gamit ang account ko, paki-sigurado na lang at tanungin ang aking pangalan. Pag tumirada ng Procorpio, paki-mura na lang basta wag kalimutan ang po at opo. Pasensya na, inosente lang. Hihihi. Salamat. Pak!

Networking

2011-07-18T19:12:00.002+08:00

Ang hirap pala maging young adult (paki lagyan ng matinding stress ang 'young' -- fresh, sariwa, yummy). Kung dati, assignment, project, thesis at quizzes lang ang iniisip ko, ngayon trabaho na! Parang ang tanda-tanda ko na tuloy.

Gustong gusto ko na magtrabaho para naman mafeel ko na may silbi me kahit slight lang. Lahat na ata ng ka-batch ko puro job-hunting ang status sa Facebook. Kanya-kanya ng diskarte, kung ano-ano tinatry at pinapasukan. One day, isang text ang bumubungad sa aking pagmulat na malayo sa paghahanap ng trabaho.

"Mga bests, mag-audition tayo sa PBB. Hehe" mistulang excited na text ni Best Ralph, ang Mr. Pageant ng Cabanatuan Citey. Sinundan pa ng text ni Best Brigitte, ang Little Wonder ng Zaragosa na "Yow, tara sa audition ng PBB." Nagulat naman ako sa plano ng mga kaibigan ko na gusto ay instant yaman. Napaisip tuloy ako kung seryoso sila, parang waste of time and effort lang. Sana ginamit na lang namin ang oras sa bonding o sa mas may sense na bagay tulad ng paghahanap ng work. Kaya nagreply ako ng "Kailan ba? Teka, paplanstahin ko lang yung pang-kabog na outfit ko tsaka makapagpractice lang ng talent."

Maghapon tuloy ang naging usapan tungkol kay Big Brother. Pursigido ang mga kaibigan ko kahit sinabi ko ng libo-libo ang nag-audition dun at mukhang live sa publiko ang interview. Dun ko napatunayan na mukhang gipit sa pera ang mga 'to, matindi pangangailangan at higit sa lahat, may kaibigan akong makakapal mukha.

Planado na ang audition, biglang sumingit ng tanong ang Little Wonder ng Zaragosa, "Yow, alam mo ba yung networking?" Out of nowhere ang tanong na yan at napaisip naman ako bigla. Madalas ko marinig ang networking business at di ko maintindihan kung paano kumita sa ganung larangan. Nagsimula kaming mag-paliwanagan na nauwi sa ayaan na mag-invest. Sa halagang P4,880 lang ay may puhunan ka na at tutubo daw yun ng mahigit kumulang kapag nakapagrecruit ka. Safe naman daw yun at hindi masasayang ang pera mo, medyo kumbinsing na si Best Brigitte at kakagat na ako ng biglang ipinaliwanag niya sa akin ang products ng company na yun.

Bakit nga ba may produkto? Yan din ang di ko alam pero nilinaw naman niya sa akin na hindi kami magtitinda ng kahit ano, kami ang magiging distributor ng mga world-class products. Lalo tuloy lumalabo sa aking pananaw ang networking kaya naman nagtuloy ang usapan hanggang sa pagpresent ng mga products. Kalmahin ang sarili at ihanda sa mga sumusunod na produkto:

PRODUCT no. 1 -- Magic Kulambo. Ang kulambong mosquito-fighter. Pag dinapuan o nilapitan ng blood-sucking mosquito ang kulambo, mamamatay! Hindi ko alam kung baygon ang ginamit na downy sa kulambong ito pero ito daw ay 100% effective. Ang hindi ko lang naitanong kung safe siya gamitin ng tao .

PRODUCT no. 2 -- Amazing Napkin and Panty-liner para iwas cancer. Nag-franchise ba ang lahi niyo ng cancer? Para maiwasan ang pagdevelop ng cancer, gamitin ang amazing napkin and panty-liner na may "thingy" to prevent cancer. This is also said to be effective in preventing Prostate cancer in males. Kamusta naman ang pagtapal ng mga lalaki para umiwas sa cancer? Kamusta naman yun?!

PRODUCT no. 3 -- The Sterile Toothbrush. As is to madlang pipol, ang toothbrush na sobrang linis at hindi dinadapuan ng bacteria. Di ko lang sure kung di rin siya dinadapuan ng langaw o ipis. Pero at least, malinis! Cleanliness is next to Godliness.

PRODUCT no. 4 -- Anti-Rashes Diaper. Para maka-iwas sa butlig na dulot ng diapers, gamitin ang anti-rashes diapers. Para lubos na maiwasan ang diaper rashes, iwasang ihian at dumihan ang diaper habang suot. Goodluck oberder!

PRODUCT no. 5 -- Air load. Sa lahat ng produkto, ito na ang pinakamarangal. Ang pang-load sa lahat ng network, sa online games, internet, cables atbp. Ang di ko naitanong, baka literal na air load ito at sa air na lang mapunta ang load, hindi na dumating. Sinasabi pang iisang phone number lang ang gamit mo sa Air Load na di ko alam kung anong network provider. Baka Air Cellular kapatid ng Sun Cellular. Ang korni amp!

PRODUCT no. 6 -- Ultimate Water Filter. Para masigurado ang kalinisan ng tubig niyo, gumamit ng ultimate water filter. Kahit putik, masasala ang tubig na taglay at pagkatapos ay pwede ng inumin. Marangal, right? Marangal na dugyutan.

PRODUCT no. 7 with PROMO. Pinakapatok na Barley Juice with anti-cancer properties. Dahil sa sobrang patok, nagkaroon ng promo ang Barley Juice. When you buy a box of Barley Juice, you'll get a free ticket of April Boy Regino's The Yeye Bonnel Dude concert! Tama po ang nababasa niyo, once in a lifetime chance. Bili na kayo at nagkakaubusan na. Hindi pa naman sure kung kailan ang concert kaya makakahabol pa. Iwas cancer na, free concert pa!

Sinabi ko namang world-class quality products di ba? Pagkasabi sa akin niyan at after ko tumawa, nagreply ako ng makabagbag-damdaming "Seryoso?!!" Sino ba namang mag-iinvest sa company na ang produkto pa lang mukha ka ng ginagago at pagmumukhain ka pang tanga? Seryus ako Madlang pipol, wala akong dinagdag diyan sa mga products, pinaganda ko pa nga ang pangalan. At sa lagay na yan, may seminar pa about networking at products nila para maging aware ang mas maraming tao. #unkaboggable

Ang hirap talaga kumita ng pera at kung ano-ano naiisipan ng sangkatuhan. Mukhang seseryosohin ko na ata ang audition sa PBB at hindi na ako maniniwala sa networking. Ang sakit sa kili-kili! Pak! Yow, ang humble handsome boy ng Parañaque Citey! Direk Laurenti Dyoga este Dyogi, here I come! Juk.

Ibon-cutting Ceremony

2011-05-24T14:14:00.000+08:00

Hating-gabi na, nakahilata ako sa sofa at nanonood ng TV. Sa paglipat lipat ko ng channel, bigla ako huminto sa ABS-CBN dahil sa isang dokyumentaryo nila tungkol sa isang surgical procedure na minsan ko na ding naranansan. Naka-relate ako at nagflash back sa memory ko ang mga nangyari nung panahong ako ang tinutusukan ng anesthesia, ginugupit at walang awang tinatahi-tahi. Sa buong-buhay ko, yun lang ang kaisa-isahan at kauna-unahang operasyon na nangyari sa akin. Pag Pinoy ka, kasama na talaga ito sa kultura ---- ang pagtutule (circumcision).

Summer nga pala ngayon kaya usong-uso ang tulian sa bawat sulok ng Pilipinas. May Oplan-Tule here, Tuliang Bayan there at Libreng Putulan everywhere. At kagaya ng sa pinanood ko, summer din ako nagpatule, bakasyon pagka-graduate ng elementary. Di gaya kong bata pa nung nagpatule para magbinata, featured sa show ang dalawang magkapatid na lalaki na inuna munang magbinata bago nagpatule. Yes, di ko na lang maalala ang pangalan nila pero itago na lang natin sila sa walang panghaharot, walang diskriminasyon na bansag na Kuyang Supot, 19 at Kuyang madaming Foreskin, 17. Mahirap daw kasi ang buhay kaya naman imbes na ipangpatule, pinangchibog na lang nilang pamilya ang pera. Kaya nung nagkaroon ng libreng tuli sa kanilang citey, dakot-betlog at lakas-loob na silang nakipila sa mga 10 to 12 years old na mga bata at nakihubo na dun kahit sa kanila napunta ang lahat ng atensyon. After the successful ibon-cutting ceremony, napaiyak ang magkapatid na di ko alam kung dahil sa saya, sa sakit o sa hiya sa mahigit 10 tao ang nakakita ng tuutoot nila. Wala naman masyadong nakiusisa!

Naging compulsory na ang circumcision sa ating mga Pinoy di gaya ng ibang lahi. Aside sa naging parte na ng kultura, para din naman to sa kalinisan nating mga kalalakihan. Dagdag pogi-points sa ating mga Pinoy yun dahil tayo lang ang hygienic at hands-on sa pag-aalaga ng ating mga birdie ~~without wings~~. Pero ayon sa aking napanood, may samahan ng mga ~~supot na~~ Pinoy ngayon ang tumututol na sa pagpapatule ng ating lahi. Kung anu naiisip nila, eh malay ko! Hindi rin naman mukhang ikaaasenso ng ating bansa kung magiging supot-country tayo. Nabahala tuloy masyado ang mga matatanda ngayon dahil mapupuno daw ng batang muta-in ang Pilipinas. Matindi paniniwala nila Impong Isko at Inang Sioneng na ang dumi na naiipon sa etet ng mga lalaki ay mapupunta sa mata ng magiging anak niya. Hindi ko alam kung sa paanong paraan malilipat yun pero wala pa naman atang Kano at Instik na consistent ang pagiging muta-in. Noong araw, kinukuha kaya nila yung dumi at ipinapahid sa mata ng anak nila? Matanong nga kila Lolo at Lola. Natatakot din ang sang-katandaan na maudlot at tumigil ang paglaki ng bawat Pinoy kapag hindi natule. May kaliitan na ang mga Pinoy at kapag hindi pa daw natule, hindi na tatangkad. Dahil sa kasabihan na to, gusto ko tuloy i-conclude na supot si Dagul, John Prats at Glentot.

Pagkatapos manood, biglang nagbalik sa aking alaala nung ako ang sumabak sa pagpapatule (na hindi libre). Sabado nun at maaga ako ginigising ni Nanay, akala ko paglilinisin lang ako ng bahay nun pala papagupitan ako ng araw na yun. Maligo na daw ako at hinihintay ako ni pretty Aling Gloria, ang barangay midwife, sa health center. Kinabog ako ng kaba tsaka ako nangatog nung naliligo ako, perstaym ko kasing sasalang sa isang operasyon. Pagkatapos maligo, ready na me, kaya sugod!

Pagdating sa health center, walang tao, walang pila ng nagpapatuli, pero may nakasalang na tinutuli --- si Benjo, ang batang nakalunok ng benjo (25 cents). Di na ako pumasok dahil sa labas pa lang, nadinig ko na ang pag-aray ng kawawang taong-coins sa ginagawa sa kanya. Hindi rin choosy mag-opera si Aling Gloria kasi bukas na bukas ang pinto niya at open to the public pati mga bintana. Hindi muna ako pumasok sa loob para kalmahin ang sarili ko. Maya-maya, si Benjo lumalabas na sa health center na hila-hila ang bandang harapan ng kanyang shorts with his victorious smile. Naconfused tuloy ako baka masarap naman pala magpatule. Sumigaw ang nurse assistant na si Aling Gloria din naman ng 'NEXT!' kaya pasok na ako sa eksena.

Yow: Aling Gloria, pinapapunta po ako ni Nanay.
Aling Gee: Ay. Oo, halika at dito tayo, maglilinis lang ako. Bumili pa ako ng bagong sinulid para sayo. (ang saya niya)
Yow: Talaga po? Dapat po ba akong matouch? (dagdag lang)

At eto na nga, ako na talaga ang sasalang. Pinaghubad na ako ng salawal at pinahiga sa stretcher.... sa tabi ng open to the public windows (na nasa tabi mismo ng sikat na grocery at kalsada). Wala na ako nagawa kundi humiga Ate Charo. Pagkahiga ko, nabaling lang ng kaunti pero halos nakatapat na si tuutoot sa bintanang bukas. Buti na lang at ang mukha ko ay natakpan ng ilang saradong bintana, maalinsangan daw kasi sabi ni Aling Gee, Ate Cha kaya walang bukas siya kung makapagbukas ng bintana. :( Kung alam ko lang na ganto, sana'y sa stage ng plaza ko na lang pinagawa ang tulian at nag-invite ako ng madlang-pipol bilang audience. Ganun lang din naman!

Kebs sa publiko si Aling Gee at tuloy lang sa proseso ng paggupit at pagtahi. Ako na lang ang nahiya at nagdasal na walang lilingon mula sa kalsada para tanawin ang live show. Nang matapos ang lahat, agad akong nagsalawal, tumayo sa pader, nag-slide pababa sabay sabi ng "Ang dumi-dumi ko! Ang dumi ko! Mga hayop kayoo!" Tapos na daw ako at binayaran na ni Nanay kaya pwede na akong umuwi para ipamalita na binata na me. Bago umalis, sabi ni Aling Gloria: "Lalo kang gagandang lalaki niyan, Anak. Madami ng maghahabol sayo." Nung marinig ko yun, gusto ko anesthesia-han sa bibig si Aling Gloria. Paanong hindi ako hahabulin? Ibinilad mo kaya si Junior sa bintana.

After ng circumcision, na-demoralized ata ako dahil sa malalagkit na tingin ng mga kapitbahay ko. Joke lang. After ng circumcision, certified binata na me. Hindi naman pala masakit ang tule di katulad ng exaggeration ng mga kapitbahay kong iyakin. Sa isang linggong healing period, hindi ko man lang na-try na i-angat ang harapan ng shorts ko para hindi matamaan si operadong junior. Di naman kasi talaga masakit, nakabenda naman siya. In fact, nakapagbike pa ako sa batuhan 2 days after the procedure. Ako na mayabang! Nangamatis tuloy. Joke lang. :) Ngayon, ibang-iba na si junior. Grown-up na din siya like me. Nagbinata na din at tinubuan ng bigote. Wanna see? Haha. Ampangit na pakinggan kaya dapat na sigurong matapos ang post na to. Ang tule. Bow!

Yan ang NANAY ko. :)

2011-05-08T21:14:00.000+08:00

Umuwi ang Nanay at Ama ko last March to attend my graduation. Apat na taon silang nawala dito sa Pilipinas kaya apat na taon din kaming naulila sa magulang. Madaming nagbago at nagsi-tanda na kami. Ang Joshua na iniwan nila noon, Yow na kung tawagin ngayon. Dahil sa tagal ng panahon, nakasanayan na namin na wala kaming Nanay At Ama kaya isang major adjustment ang kanilang pag-uwi.

Bumait ang tatay ko ng sobra, hanggang dun na muna yun. Si Nanay muna ang maikwento.

Pumayat ang Nanay ko, which is good for her health. Pumuti din siya at kuminis, bumata ng mga kalahating taon. Dun ko napatunayan na may hiwaga sa tubig ng America. Aside sa physical changes, madami pang nagbago sa Nanay ko.

Naaalala ko noon yung training days ko sa pagiging domestic helper under her supervision. Mano-mano niya kasi dating pinapalampaso sa akin ang sahig namin kapag walang pasok hanggang kumintab to at makita niya ang kanyang mukha sa tiles. Ayaw niya ng madumi kaya naman noon ay weekly ang general cleaning namin. Mahihiya ang alikabok pumasok sa loob ng bahay namin dahil maa-out-of-place siya for sure. Ngayon, metikulosa pa din siya pero gusto niya siya na lang ang gagawa para daw mapaglingkuran niya kami. Naks.. Ang sweet. Dahil sa adhikain niyang yun, mga 50% ng stay niya dito ginugol niya sa paglalaba, 30% sa paglalampaso, paglilinis etc. Kamusta naman yung ayaw lumubay? Di na nakapagbonding.

Istrikta ang Nanay ko. Pag bumanat ka ng “Nay, makikitulog sana ko..” kahit di ka pa tapos babarahin ka agad ng “Lumubay!”. May kadugtong pa yun na “..para saan at nagkabahay ka pa kung makikitulog ka din naman sa iba”. Kaya takot akong magpaalam sa kanya. Kaya nung may plano kami ng mga kaibigan ko na magliwaliw sa Subic, nanghingi pa ako ng tulong sa Sanse ko para makapagpaalam na dun na ako sa kaibigan ko mag-sleepover the night before the outing. Malay ko naman na she’s really a changed person na pala, kebs lang magpaalam, pumapayag agad? Naks.. Ang bait.

Hindi na din siya ang Nanay na kapag nasa mall kami at nagsimulang magtuturo ang daliri namin ng mga pabili, bigla kaming dinidikitan at kinukurot sa bewang. Madiin, nakakamaga at full force na kurot ang sagot niya sa hiling namin noon. Ayaw niya kasi ng magastos, ayaw niya ng nagpapabili. Pero ngayon, siya pa ang bumubulong sa amin na ubusin ang pera ni Ama para hindi na daw maipang-painom. Naks.. Kunwari ang yaman.

Maarti na din ang Nanay ko ngayon, ganun pala talaga pag California gurl. Hindi makaihi sa banyo na walang bathroom tissue, samantalang noon eh nagpapahinto pa siya ng bus para lang mailabas ang hindi na niya matiis na tawag ng nature sa pilapil. Media kasi kaya siya maihiin. Me-diabetes! Lagi na din siya naghahanap ng menu kahit na sa Goldilocks lang naman siya kakain. Kaya kapag pasok sa mga fast food, hindi siya pumupunta sa cashier, akala niya may magte-take ng orders. Well, tamang arte lang.

Hindi na kumakain ng rice almost every meal ang Nanay ko. Once a day lang ito at bawal na niya ulitin. Usually, ang kapalit pa ng rice ay puro gulay. Nangangabog sa diet di ba? Para sa health niya kasi yun at para na rin daw lumiit ang parang may laman na globularly enlarged abdomen/puson niya. Tinanong ko siya minsan, “Nay, tapatin mo kami, may pang-pito pa ba kaming kasunod? Ayaw sumuko? Dapat productive?”. Pero dineny niya ang issue, walang laman ang malaking tiyan at dysfunctional na din ang matres niya. Kaya nga daw siya on-diet para lumiit ito. Conscious lang sa figure niya. Ang nanay ko talaga, gusto pa ata ng bombshell Katya Santos na pigura.

Kahit na nagbago si Nanay, may ilan pa ring ugali niya ang nanatili. She’s still so religious. Lahat ng simbahan at kapilya na nakita namin, dinasalan niya. Itinatatwa niya si Satanas, at itinatatwa din niya ang isaw, dugo, adidas at mga ihaw-ihaw. Matulungin pa din si Nanay at mapagbigay. Kaya naman dinagsa kami ng taumbayan na akala mo may pinalagak na gamit sa amin parang baggage counter at kinukuha na nila. She still have her jokes of the 1990’s na pangit ang delivery. Meron pa din siyang pasabog na utot na kahit anung lakas ay walang amoy. Ang pangit pa din ng kuko niya na pinamana pa niya sa amin. Ang sarap pa din niyang tumawa, ang sarap pa din ng adobo niya. Madami pa din siyang pangaral na para sa amin. Hayy.. Ang sarap ng may Nanay ulit.

Gelpren ko.

Maikli ang panahon na naranasan ko ulit ang magkaroon ng ina pero sapat na yun para maramdaman ko ang pagmamahal na apat na taon ko din pinangungulilaan. Mothers are the most underpaid employees the world has. No day offs, no holidays, no raise, no promotions. Mother’s love is the best example of giving rather than receiving. This day, let us recognize their undying love, sacrifices and care for all of us. Sa aking metikulosa, istrikta, mapagbigay, mapagmahal, matulungin, malakas umutot, mapangit ang kuko, relihiyosa at napakagandang NANAY, HAPPY MOTHER’S Day po. Yow loves you so much. Thanks for everything. Ikaw naa! Dabest ka. Thank you Lord for blessing me a Nanay like you. Mwah. :*

HAPPY MOTHER'S DAY!

Showtime

2011-04-29T18:35:00.000+08:00

Last April 27, nagpunta kami ng ABS-CBN para manood ng live na Showtime. At wala akong naging exposure kahit hagip man lang ng camera. Reserved seats kami dahil kilala namin ang dancing coach ni Karylle, kaya kami naa! Kami na talaga!

Heksayted ako nung sinabi sa akin na pupunta kami. Alam mo yung happy? I like the show kaya nga ang blogsite ko ay inspired sa pangalan nila. Hindi man masyado halata pero pinilit ko yan magmukhang Showtime. Sinubukan ko pa gumawa ng header na mukhang Showtime, kaya lang mukhang pang-Bandila ang nagawa ko kaya nilubayan ko na lang. You make tingin-tingin more sa paligid ng blog ko, halos related sa show ang makikita mo. Yun na nga, nasabi ko na bang I like the show? I like the Show.

Heksayted ako nung sinabi sa akin na pupunta kami. Alam mo yung happy? Kaya naman nagset ako agad ng goal bago pumunta sa ABS-CBN, ang makapagpapicture kay Bebe Anne ko. :)

Heksayted ako nung sinabi sa akin na pupunta kami. Alam mo yung happy? Kaya kinabukasan, ang aga naming gumayak at ang aga naming dumating. Akala mo mauubusan ng seat kahit na reserved nga kami at kasama kami sa bilang. 9 AM ang cutoff sa audience entrance at 7:50 AM nandoon na kami. Nagpaubos muna kami ng oras sa cafeteria nila at bumalik ng quarter to 9 para pumila. Dahil summer special, priority ang madlang kids at galit sila sa lalaki. Matapos ang konting orientation at pag-aayos, lumakad na papasok at huli nga kaming mga lalaki. At eto ang dahilan kung bakit wala man lang akong exposure. Dinala kami sa pinakalikod at ang ganda ng pwesto ko, natatakpan ng mga cables at yung bakal bakal ng camera. Ako naa!

The show was great as how I expected it to be. Kahit na umuwi akong badtrip, masasabi ko pa ding maganda ang show. The following are some of the good points about the show:

Ang liit ng studio nila. Kinaganda ba yun? Hindi. :) Pero ang galing nilang pagmukhaing malaki ito sa TV. Sobrang liit talaga ng studio nila compared to Eat Bulaga, pero ang galing kung paano namaximized yung available spaces.
Madaming silang pamatay oras. Meron silang baril, kutsilyo, lubid, lason at nail cutter para patayin ang oras at hindi mainip ang audience. Para i-welcome ang audience, they have a short video clip sa simula ng show starring the hosts and staffs of Showtime na wala namang storya, puro kautuan lang tapos bigla na lang sisigaw sabay-sabay na "Welcome to SHOWTIME!" After that, may magpa-flash na slideshow ng mga pictures ng audience na kinuhaan sa labas ni Dumbo. At yun lang ang exposure ko, hindi pa pinakita sa TV.
Ang laking bagay sa show ni Mhel Feliciano at ni Master Jay. They will orient the audience sa show proper at kung anung dapat isigaw at dapat ikilos. Comic duo sila kuyang kaya hindi nakakainip ang orientation.
15 minutes before the show starts, may practice ng sayaw at kanta ang audience. Very interactive. Magtuturo ng ilang steps at sasayawin mo ito sa simula ng show. Sa buong show, eto na siguro ang pinakamasaya. Walang KJ sa audience dahil lahat kumikilos at todo bigay, kaya nakienergy na din ako kahit di naman ako nakikita sa likod. Ultimo yung matatanda sumasayaw, kahit hingal nakikisigaw pa din ng "Party, Party!"
Ang galing ng hosts ng show. Nakakatawa si Vhong kahit naiinis ako sa panglalandi niya kay Bebe Anne ko. He's naturally funny, effortless siya kung magpatawa. Si Billy, pumayat! Yun ang mahalaga ata dun at hindi nagpapahuli sa pagpapatawa. Si Bebe Anne, napakaganda pero late. Akala ko wala talaga siya kaya nasad na ako nung simula pa lang, buti nakahabol at nag-brighten up ang mukha ko sa saya. Landiii. Si Karylle na nagpapasok sa amin dun, at wala akong utang na loob, natatameme siya. Anu be! Jugs and Teddy are two cool rock stars! At si Kuya Kim ang nakakagulat na isa palang perfectionist kaya tuloy naging masungit.
Vice Ganda is also there at malaking bagay talaga siya sa show. He.. ~~She~~.. It is really talented and funny. Nakakatawa ang palitang hirit niya with its co-hosts on and off cam kahit na pahid lang siya ng pahid ng tissue sa kili-kili niyang paiws at bulgaran ang pagpapacute niya kay Xian Lim, one of the Hurados kasama si Christine Reyes isa pang ooohh.. napakaganda! Lagyan mo ng ballpen yung dimples niya, makakatayo!
Pwede ang camera at phone sa loob ng studio. Bawal lang ang video camera at ang talamak na pag-gamit ng phone. Kahit pwedeng ipasok, kinukumpiska pa rin kapag nakitang nakikipag-SOP ka lang sa loob.

Patapos na yung show, last break na at isa-isang nagpapasalamat ang mga hosts sa pagpunta ng audience. Hindi sila umaalis sa stage o sa paligid nun kapag break kaya makikita mo silang nagkukulitan pati tawanan nila naka-mic. Natapos ang show at nagkagulo ang mga babae at bata sa baba para magpapicture sa mga hosts. Dahil ang layo-layo ko, tumalon talon ako at nag-effort ng tunay at wagas para lang makarating ng mabilis sa stage para maisakatuparan ang aking goal. Pag dating sa stage, hinarang ako ng walang hiyang guard at pinigil akong malapitan si Anne Curtis. Alam mo yung na-hurt? Lahat ng babae at bata, nakalapit, nakapagpapicture at nakahug pa, nung mga lalaki na hinaharang? Kahit gusto ko, hindi ko naman mamanyakin ang Bebe Anne ko dun. Sa private moments na lang namin. Haha. Nasobrahan na ako sa pagkafeeling. At eto ang dahilan kung bakit umuwi ako ng badtrip!!! Wala kaming picture ni Anne Curtis.

Dahil diyan, babalik ako dun and next time I'll be better. Kapag ang DP ko sa facebook ay naging si Anne Curtis na may kasamang Yow, ibig sabihin nagtagumpay ako. Heksayted ako nung sinabi ko yun. Alam mo yung happy? Pak!

Second Life

2011-03-30T01:41:00.000+08:00

Mula sa school para makauwi sa aming bahay, kailangan kong sumakay ng isang jeep at isang tricycle. Ito ang pinakamabilis na paraan para maiuwi ko na agad ang kadalasang hapong hapo, gamit na gamit at lantang-gulay kong katawang lupa.

Isang nakakapagod na maghapon ang lumipas at ako’y pauwi na. Sumakay ako ng jeep at nagsimula ang byahe ko pauwi. Sa inaraw-araw ng pagbyahe ko, bilang ang araw na hindi ako nakakatulog sa jeep. Hindi ko alam kung anung meron sa pag-andar ng jeep kung bakit ang sarap nitong tulugan. Kebs na sa pag-head bang kay Ate at Koyang katabi ko o sa pag-nganga ko ng walang bukas at sa pagtitinginan ng mga ka-joyride ko, basta masarap matulog sa jeep. Pagkagising, sakto! Nasa kanto na ako. Sakay naman ng trike.

One time, around 6:30 PM, sakay ako ng trike pauwi sa amin. Isang madilim na palayan ang dadaanan mo papunta sa amin. Yeah, sooo provincial. Yung tipong rape scene sa pelikula ni Anabelle noon at mga tapunan ng chop-chop lady o anything that you prefer na pang Imbestigador ang datingan. May history ng holdapan, patayan, barilan at aksidente din ang daan na yun. In short, friendly road! Siya naa.. ang tunay na stairway to heaven.

Habang mabilis ang takbo ng Bajaj (brand ng motor) ni Manong driver, may sapal na earphone ang tenga ko at nageenjoy sa pakikinig sa I. Papin jukebox playlist ko. Biglang nag-traffic sa isang part ng kalsada papasok sa aming barangay.

“Koya, bakit? Anung nangyari? Bakit traffic?” pang-uusisa ng Yow. “Eh may prusisyon, lumalakad yung poon papunta sa kapilya niyo.”

Sosyal ang poon sa amin at may pagkachoosy. Kapag bored na siya eh lumilipat ng lugar at yun nga ang nangyayari nun. Iikot daw ang poon sa lahat ng barangay, barangay tour ito mala-bruno mars. Nakisilip ako at dumungaw ng konti, nakahinto nga ang lahat ng sasakyan. Napabaling ako sa tricycle din na nasa harap namin. Open ang likod ng sidecar nito kaya kinausap ako nung sakay na babae.

“Ikaw ba yung pumapara kanina sa sabana?” banat ni Ate na itago na lang natin sa tawag na ATE. Naguguluhan naman ako sa tanong niya pero sige pa rin ako ng tango kahit hindi ko nagets. Ang alam ko kasi, sa kanto ako sumakay hindi sa sabana. At sa pagkakaalam ko din, galing ako ng school at hindi ako nagharvest ng palay. Kaya bakit ako mapupunta ng sabana? Tinanong din ni Ate ang Koya na driver ng sinasakyan ko kung may nakita daw ba siya na pumapara sa mahabang palayan pauwi sa amin. Wala din nakita ang Koya.

Pinalipat ako ni Koyang driver sa sinasakyan ni Ate at magkapitbahay lang naman kami. Yung isa na lang daw ang maghahatid sa akin para makabalik pa siya sa kanto at makakuha ng sakay. Lipat naman daw ako at lalo akong nausisa ni Ate.

“Wala ba kayong nakita?” tanong niya sa akin at sa driver namin. “Akala ko ikaw na yung pumapara na yun at naka-asul na damit at nakamaong din eh.” Naka-blue polo ako at naka-pants that time. Shet, ako nga ata yun? Pero hindi.. I’m not from the sabana!

“Wala po akong nakita eh, tsaka sa kanto po ako sumakay” pagtatanggol ko sa sarili ko.

“Eh hindi ba ikaw yun? May lalaki kasi sa palayan kanina, nakaluhod sa gilid ng daan tapos nakataas yung kamay parang pumapara, parang may inaabot, parang kinukuha kami” kwento ni Ate sabay demonstrate.

Dun na ako na-creepy-han sa sinasabi ni Ate. Hindi na nga ako talaga yun at hinding hindi me luluhod sa kalsada. Sa lahat naman ng lugar, alam ko pa rin ang tamang lugar para magdasal.. sa library! Ayaw lumubay ni Ate at salita pa rin ng salita. Meron daw talagang tao dun, sayang daw hindi niya natulungan. Mabait si Ate kung tutuusin pero gusto ko ng supalpalan ng basahan ang mouth niya to make her tigil kasi I’m getting paranoid na.

Napatingala ako at nagsalita sa isip: “Lord, eto na ba yun? Senyales na ba ito na kukuhain mo na me? I’m not yet ready, nakaporma po ako ngayon, wag ngayon. Nagsisisi na me and I promise to change na Lord.” Napa-repent ako bigla at nag-confess ng ilang kasalanan. Ganun ako naapektuhan ni Ate. Kumpleto rekado na, may poon sa harap ko at may nakakita ng kaluluwa kong nanghihingi ng tulong. Ganyan agad ang naiconclude ko. Shetness. Sinong hindi mapraning diyan? At isang kaepalan ang nag-save sa akin.

“May taong sumemplang sa mga palay dun sa sabana. Tumurit yung motor, nireport ko na sa barangay hall nila dun. Natakot akong lapitan, siguro lasing” pagkakalat ng chismis ng driver sa nasa likod ng kararating lang na motor. Bigla akong nakahinga ng maluwag, akala ko kaluluwa ko na yun at nagpapakita ng kahihinatnan ko sa isang aksidente. Pambihira na yun! Nakauwi ako ng maluwag at si Ate, pagbaba, pinagkakalat pa din ang chismis. It’s HER already.

This is my second life. I will be good this time.

Kanina, magpaplantsa ako ng uniform na isusuot ko bukas. Hinahanap ko ang plantsa namin.

“Zetlog, nasan yung plantsa?” that’s me asking. “Ayy. Eh nasira ni Auntie nung pinagplantsa tayo. Nasira daw yung cord pero nasa labas ata, ingatan mo na lang yung cord” ang babala ng aking kapatid.

Kinuha ko ang plantsa at hinanap ang sira. Mukhang nadaganan yung cord at nalapnos ito. Lumabas ang mga wires. Pero kebs pa din sa akin at tumira pa din ako ng plantsa. Nakatapos ako ng isang pares ng uniform ng biglang… Boogsh! Happy New Year!!! Nag-ala fountain ang hayop na cord, nag-spark ng many times at nag-apoy ng major. Ang twist sa nangyayari? Habang hawak ko at angat-angat ko ang plantsa. Ganun sana, simple pero rock! Simple pero astig! Simpleng buwis-buhay!

Pagkalapag ko sa Pakabayo y Vice Ganda namin, tumigil ang walang hiya! Kinapa ko ang sarili ko at buhay pa din naman ako. Hindi nasayang ang maganda ko sanang contribution sa human population. Hayy buhay.

This is my second life. I will be very good this time.

Bilang pagsulit sa nasalba kong buhay, tutuparin ko na ulit ang hindi ko pa nagagawang pangarap. Ang pangarap kong maging batugan. Makapag-hiatus nga ng bongga like there’s no tomorrow! Try ko lang minsan. Parang cool eh. Pak!

20th

2011-02-24T00:36:00.001+08:00

Parang kalian lang, ang bata-bata ko pa at tumatakbo ng hubo sa aming bakuran. Ngayon, hindi ako makapaniwala na ang tanda ko na at tumatakbo ng hubo sa bakuran ng iba. Joke lang.

Nakalipas na ang birthday ko pero I’m still not over it. Ngayon ko lang kasi sagad in-enjoy ang araw ko dahil madalas, may shitty na nangyayari kapag birthday ko o kaya may ka-emohan na nagaganap. But this time, pure positivity ang pagdiriwang. Pak na pak baga!

I started my day right. I woke up early to get ready for my Friday review class. Full-packed ang bahay ng sangkatauhan dahil may catering ang Sissy ko nun. Kaya bukod sa alarm, kalabit at tapik ng kapatid ko, nagising ako sa pompyangan ng mga kaserola, kaldero, sandok at talyasi sa ganap na alas-sais ng umaga. Gumayak ako at suma-sideline pa ng harutan sa pamangkin kong 5-month old na body-builder. Daig pa ang laki ng biceps at triceps ko.

Napasarap ang pag-chill at nalimutan ko ng pumasok. Kaya pagdating ko sa school, late na naman ako. :) Hindi kasi excuse ang birthday para pumasok ako ng maaga, dapat may consistency sa tardiness. Paglapit ko sa aking upuan, sabay-sabay nagsigawaan ang Bests (endearment namin ng buong barkada ko) ng “HAPPY BIRTHDAY!” with sagad hanggang tengang smile. Buti na lang at malakas ang mic ng speaker namin, medyo hindi naging eksena ang pangyayari. Pero natats me, mga 8 fingers siguro.

Bago mag-lunch time, tumakas kami ng maaga ni Greta para makaorder na sa isang Seafood restaurant na ang specialty ay Crispy Pata. Lustay Pera mode ON! Nagpakasasa kami sa ma-cholesterol na tanghalian pagkatapos ay bumalik sa klase at tumunganga ulit. Ganyan kasaya ang birthday ko, maghapon kami nakasaldak sa upuan para mag-aral.

Right after magsabi ng “class dismissed” si Ateng Speaker na daig ang call center, takbo na agad kami papuntang mall. Namili kami ng pagkain para may malamon habang nakatambay sa apartment ng isang Best. Noon ko napansin na parang naging awkward ang moment naming magkakasama. Medyo naging malayo ang loob nila sa akin at iniiwan nila akong mag-isa. Mga walanghiya! May nalalaman pa lang suprisa. At hirap na hirap silang bilhin ang isang cake dahil kasama nila ako. Kapampam ko pala kasi? Ako na may kasalanan. Patay malisya na lang ako at nagfocus sa pagpapainit ng pandesal sa tindahan. Pero natats ulit ako, 8 ½ fingers na. Awww…

All set. Party na kung saan mapag-abutan. And this time, sa kwarto na nga. Happy Birthday YOW!

Around 8 PM, ang main event ng birthday ko ay nagsimula na. At hindi ako ang BIDA! Photographer ang Yow dahil coronation night ng pageant sa school namin at nangahas ang isa naming kaibigan na sumali. Anu pa bang magagawa kung hindi sumuporta na lang? Buti na lang ang gondo ng kapartner niya. Yie… Natapos ang pageant ng halos 12 MN na at nagbunga ang suporta namin dahil nanalo ang Best namin ng 2^nd runner up at ang partner niya ang nakakuha ng title sa babae. Pak na yun para sa org namin! Yey!

Tapos na ang pageant at natapos na din ang birthday ko pero tuloy ang party. Matira matibay at ilang piraso na lang kaming natira. Tumuloy kami ng party at kung saan saan pa napunta hanggang magpasyang matulog na. Saan kami natulog? Sa Motel! Pang family room ang binayaran ko para magkasya kaming anim at matiwasay na natulog pagkauwi ng 3 AM. Ang saya ng araw ko at sa sobrang saya, nakangiti ako hanggang pagtulog. Amp!

Nung may araw na.. Shet! May araw na! May pasok nga pala kami. Nagmamadali kaming gumayak para pumasok dahil may exam kami that day. Kami na ang may eskwelahang walang consideration kahit pinuyat nila kami sa activity eh may pasok at may exam pa din kinabukasan. Dahil sa pagmamadali, DAKILA na lang. Anu yun?! Ewan.. :)

Wala ako sa mood magkwento kaya ayoko ng banggitin na kinabukasan, lumuwas pa ako ng Manela dahil nakarating na dun ang partey ko. At ayoko na din siguro i-share na Feb 17 pa lang, nagcelebrate na ako dahil nag-get together kami ng high school friends ko.

I had a 3-day celebration for my birthday. At lahat na yun, ang saya-saya ko. Thank you Bro sa dagdag taon na to. And thank you Bro for gracing me with so much blessings. Da best Ka talaga!

At makakalimutan ko ba namang pasalamatan kayong Madlang Pipol? Maraming salamat sa lahat ng bumati sa akin sa facebook at twitter. At sobrang salamat sa lahat ng nagsend ng picture greeting! SALAMAS! Akala ko walang magsesend, at least may nakaalala naman. At natats me hanggang internal organs.

At sa lahat ng nag-aabang sa walang kwentang video presentation na ginawa ko, the long wait is over. Pasensya na hindi ako magaling sa pag-gawa ng video. May I remind you guys? Nursing student po ako. Enjoy the video at batiin niyo ulit ako. Nakapag-update din. Pak!!

"Papipigil ba ako?"

2011-02-07T01:45:00.000+08:00

Ang daming nahuhumaling sa koreanovela sa GMA 7 ngayon na Temptation of Wife. Pang-ilang beses ko na naririnig at ine-endorse sa akin ang palabas na yan sa di ko malaman na dahilan. Last Saturday nga lang habang angYOW ay nanunuod ng kaseksihan ni Jessica Soho, featured ang Temptation of Wife na tungkol pala sa kabet. Napanood ko yung commercial ng GMA na nangungunang daytime shit daw ang koreanovela at kinabog daw nito ang ratings ng pang-primetime ayon naman kay Wikipedia. Ako na nag-research at siya na ang number 1.

In na in ngayon ang mga kabit. Bukod sa ipinapalabas na ito sa TV, napakadaming teleserye ng totoong buhay-kabit na ang narinig ko. Parang after ng mga hip-hop with their baggy pants then mga emo na kalaslasan ang blade, namamayagpag naman ang career ngayon ng mga kabit with their sizzling alindogs.

Commercial muna. Sa kagustuhan kong malaman ang iba pang tagalong word sa mistress, ginamit ko ang powers ng Google Pagsasalin mula wikang Ingles to Filipino. Ang resulta?

I therefore conclude na ang mga mistress pala ay mga dalubhasang babae (hindi ko alam kung saan) at babaing espesyalista (kaya naman pala nilalapitan para hingan ng tulong ng mga kalalakihan). Hindi ko lang masagot kung bakit naging guro, principal, bata at ama ang mistress. Kayo na sumagot.

I have nothing against sa mga taong kabit o kebs lang ang usaping kabit. Sa totoo lang pangarap ko maging kabit para may thrill. Joke lang. Wala lang din sa akin kung kabit ang isang tao at hindi ako judgmental. May kaibigan pa nga angYOW sa tunay na buhay na nakikilove-triangle na umi-square pa nga sa tunay na buhay. Itago na lang natin siya sa pangalang Bog, isang simpleng makireng babae.

Si Bog ay isang dalagang ina. Virgin na virgin kumbaga. Status: In a not-so-secret relationship with Sisidman. Si Sisidman ay nag-aaral ng Bachelor of Science in Seamanshipnessment (kung meron mang ganun), Major in Chick-sology. Si Koyang Sisidman ay may girlfriend na tunay at wagas na si Bb. Manela Girl for 2 or 3 years long na ata. Magkalayo sila ngayon dahil parang nag-aaral sa Manela si Ate. Kaya nangati at natigang si Koyang, nakikamot sa isang makire.

Ang dami ng characters, kashitty ko naman magkwento. O basta, ayun na! Si Bog ay nakikipag-holding hands sa kaliwang-kamay ni Sisidman at sa kanan naman nakahawak si Bb. Manela Girl. Anu ang pinagkaiba? Sa kanan, pa-sway-sway pa! At si left hand, laging left behind.

Eto ang maganda dine. Alam ni Bog na kabit lang siya, nahurt kunwari nung una pero ngayon kebs lang sa kanya yun. At recently lang, nakaamoy na din ang Bb. Manela Girl na may kasaling ibang monay sa love story nila. Syet! Ang pogi ni Koyang Sisidman. Walang binitawan na character at hindi lumubay dahil parang nagdadagdag pa ata ng ilan pa. Group Orgy ang gusto ni Koyang.

“Too bad for you, “CHALLENGE” is my middle name.”

“Bakit ko kakatakutan ang bagay na nagbibigay sa akin ng kaligayahan?”

“Eto ang gusto ko eh, papipigil ba ako?”

Yan ang ilan sa status ni Bog na nangangabog. Hindi ko sure kung gustong gusto niya ang buhay-kabit at siya pa ang napakatapang. Masaya si Bog ngayon at okay lang naman sa aming plastikang friendship ang kasiyahan niya. Sinubukan naman namin siyang pagsabihan o pagbawalan pero palaban si Ate at tatalunin ang bangis ni Anabelle Rama para sa bawal nilang pagmamahalan. Ang mali na lang sa ginagawa niya, pinagpapalit niya masyado lahat para sa lalaki na yun na sa huli bibitawan din naman siya. Anung laban niya na buwan pa lang kinakasama kapag bumalik ang taon ng elabs? Kawawang nilalang. Sabagay, may pag-asa pa naman, gelpren pa lang. Basta gagalingan lang niya, baka siya ang mag-wagi gamit lang ang alindog card niya.

Mahirap pumasok sa isang relasyon lalo na kung meron na talagang “relasyon” bukod sa’yo. Love is much lovelier when it is right. Kaya mga Madlang Pipol, kalma lang. Dumadami pa naman ang tao sa mundo at hindi pa nagkakaubusan, bakit mo pipiliing makisalo sa iba kung madami pa namang darating na mas maganda?

Kung kinarir ko lang ang nakaraang landian ko, malamang kabit na rin ako ng dalawang taong nagmamahalan. Kaya lang dahil mabait ako, hinayaan ko na lang. Ayokong masira ang relasyon nila dahil sa akin, gagawa na lang ako ng ibang ikasisira nila para mapasa-akin siya. Haha. Joke lang. Uulitin ko, mahirap ang maging KABIT. Mas madali ang magsend ng picture greeting kay Yow para sa kanyang birthday at blog-anniversary. Kaya kesa tumira ng iba, magpicture na lang, lagyan ng pagbati at i-send ito sa itsyowtime@gmail.com hanggang Feb. 16. Maraming Salamass to you. :]

This is another senseless post. : |Pasensya naman na. Tsaka na yung tungkol kuno sa akin.

Update

2011-02-02T00:27:00.001+08:00

Ang updates na ito ay naka-bullet, CHARAAN

Tapos na ang January, tapos na din ang pokpok shift ko sa mundo ng mga kipay. The kipays are gone, but I’ll be back. Kulang pa ako ng mga napaanak na kipay pero at least na lang hindi na ako araw-araw may pasok. I’ve got my Sundays back. J
February na kaya konting tumbling na lang talaga goodbye teenage years na. Ang tanda niyo na! Gusto kong magpasalamat sa mga nag-send na ng kanilang maka-boom ng turismo picture greetings para sa birthday ko at ng It’s YOW time. Ngayon ko lang gagawin to at nakakatuwa na madami ako nauto-slash-napagmakaawaan-slash-napilit na magbigay ng picture nila. Sa sobrang dami, 2 na sila. Pinaghahandaan ko na ang video presentation para sa dalawang nag-send. Music video niyo ito at picture niyo lang ang lalabas sa saliw ng tugtuging Konting Sundot by Aegis. Pwede pa namang humabol, read this para naman maging tatlo!
Malapit na umuwi ang magulangs ko. And I’m excited! Malaki na ang mga baboy na pinabili nila para daw ihanda sa graduation namin ni Zetlog. Tumubo na rin ang sweet corn sa likod bahay na hihimayin ko para ilagay sa maha blanca. Papabunga na din ang puno ng mangga at caimito sa gilid ng bahay na gagawing fruit salad. All set! Dadating na sila at malapit na ako mag-martsa. Yey!
Balak ko kasama ang aking mga mabubuting kaibigan simulan ang OPLAN IYUGYOG MO PARA MAWALA ANG FATS MO this week. We’ll start working out for a better tomorrow. Sa ngayon, mukhang isa pa lang siyang matinding ‘pagbabalak’. Wala pala kami pera pang-register sa gym. Baka hindi kami mabunot sa raffle.
Kung sisipagin ako (na kung mangyari ay kasing seldom ng seldom), I’ll be posting some stuffs about me. O di ba? Paartista porket magbibirthday. Wala lang, kunwari lang may care kayo at kunwari gusto niyo machismis ang buhay ko. Tutal anonymous blogger naman ako, okay lang na mag-share ng ilang bagay tungkol sa akin. Ako na narcissistic!
Yes, naupdate ko din ang blog ko. Pak na to!

Pagbigyan mo na 'ko.

2011-01-18T23:33:00.001+08:00

Malapit na ko. Malapit naa… ang birthday ko. Yes yes yow, angYOW will be celebrating his 18^th birthday on February 18. Fine! Bente na ako nun, di ko matanggap na pangalawang dekada ko na sa MothaEarth at number 2 na ang simula ng edad ko. Ako na in denial! Bilangin natin pabalik ha? Dahil February ako pinanganak, sa malamang mga mid o late May 1990 ako pinagpaguran ni Mudra at Pudra. Summer na summer kung anung pagpapainit pa ginawa nila kaya hindi ako nagtataka kung bakit ang hot ko. [Diretso kong sinabi yun, walang joke]

Pang-lima na akong produkto ng labing-labing nila Mudra at Pudra at akala nila ako na ang huli. Nah-ah! Lumalaban pa si Ama, pak na pak pa rin at humabol ng isa pang menopausal bebe. Unfortunately, hindi tuloy ako ang todo pampered na bunso. Bunso din naman pala ako.. bunsong lalaki. At hindi napamper, lampin!

Sabi nila, kulang kulang daw ang pinanganak ng February. Base ito sa sobrang taas na kaalaman na kulang ng dalawang araw ang 28 days nito para maging isang buwan. Ang taas! Saan bang gawi ang kulang? Last check ko naman nung naliligo ako, buong buo ako, sobra pa nga. Gusto mo tignan mo pa. :]

At heto na nga, isang buwan na lang mula ngayon ay birthday ko na.

Mahalaga ang buwan ng Pebrero sa akin dahil napakadaming kaganapan dito. Bukod sa Araw ng Cabanatuan, the city of tricycles and carbon monoxide pollution, at bukod din sa Anibersaryo ng Edsa 1 revolution, nasabi ko na bang birthday ko din ng February? Parang nasabi ko na ata. Pero bukod na din talaga sa birthday ko, may isa pang magbibirthday… si Sophie. :] May halong landi?!

Last na, bukod sa birthday ko at birthday ni Sophie :) ay birthday din ng Its YOW time. Mga Madlang Pipol, mag-iisang taon na ang bahay ko na ‘to sa February 21. Isang taon na tayong naglolokohan at nagpaplastikan sa comment box at chat box ko b*tches! At salamas dahil kasama ko kayo sa loob ng isang taon na yun. [teary-eyed-nessmently]

Oh? Napakahabang intro na niyan. Let’s go direct to the point. Pahingi naman ng PICTURE GREETING, birthday gift mo na lang sa akin at anniversary gift mo sa bahay ko. Isa lang para sa dalawang okasyon. :] Hindi ako magmamakaawa at sasabihing ngayon lang naman ako hihingi ng pabor, mahirap bang pagbigyan yun? Ayoko ring sabihin pa at bulyawan kayo na minuto lang naman ang kailangan sa pagkuha ng picture niyo tapos titipahan ng pagbati, tapos send niyo sa email ko tapos tapos na. Ayoko talagang mangunsensya pa! Ayoko. Gusto ko bukal sa puso ang pagsesend niyo mga mahal na mahal, nag-gagandahan/nag-gagwapuhan at mga talentadong mga TRUE online friends ko. :]

Send niyo na lang sa itsyowtime@gmail.com ang picture greeting ha? Hanggang February 16 ang deadline. Ayoko sana manghingi dahil baka wala o iisa ang magsend, pero di bale na. Kapag nag-iisa ang nagsend, gagawan ko pa din ng video ang picture niya at mapupuno ng mukha niya ang 10-minute Taebo video sa birthday ko. Maraming Salamas Madlang Pips! Pak!

Lumuluha ng dugo at nakaluhod na nagsasabing “I’m begging” na,

Hi!

2011-01-12T00:28:00.003+08:00

Hello!

Happy New Year everyone! Sinong magsasabing late ng dalawang lingo ang bati ko? Haha. At least nag-abiso ako na after two weeks na ang balik ko. At least bumabati pa din. At least… I’m baaaack! And stuff eet, don’t say it. Alam kong hindi mo ko namiss. :-)

Nagulat ako, as in HAA?!, pag-gising ko 2011 na. Nag-paalam na pala si 2010, hindi man lang nagsasabi. Ang dami pa naman namin pinagdaanan. Sa intro pa lang, tunog pagbabalik-tanaw na sa nakaraan ang tinutumbok ko. Kaya tumbukin na natin, samahan niyo ang mag-time machine para sa aking 2010. Hayaan niyo na, kunwari madaming na-achieve, kunwari sikat. Yes!

January 2010.

· Walang gaanong nangyari, kaya wala akong masabi kundi..

February 2010.

· Yow turned 16. Sweet 16 pa lang ako at sadyang bata, mura at sariwa pa. Biglang tumunog ang alarm, nagising ako. Kumuha ng calculator at nagminus ng 1991 sa 2010. Ayshet, 19 pala. Sabi na nga ba eh di ako sure sa panaginip ko. Sorry naman. :)

· Naisipan ng Yow na magbalik-loob sa blogging at poof! Sumingaw ang Its YOW time na naglalayong magprovide ng mababasa para kay Ungaz at Greta lamang. Anu ba namang malay ko na may iba pa palang pwedeng makabasa? At dun nagsimula ang alamat ng pak!

March 2010.

· Natapos ang aking ikatlong taon sa Nursing, nagblog ng medyo madalas-dalas tapos..

April 2010.

· Start ng Manila affiliation. Tumambay muna ang Yow saglit sa Mental hospital na sobrang at-home ako at sa Philippine Orthopedics Center na lahat ng tao eh nakasabit with their fractured kasu-kasuan.

May 2010.

· Busy ako. Kaya wala man lang ako kahit isang nai-blog. Kasi busy ako.

· Umuwi ang Ate ko from esteyts at nag-world tour kami. World of Filipinos --- the Philippines. Di ako nagkwento kahit isa dahil tinatamad ako at dahil happiness lang yung mga moment na yun. Sinimulan namin ang paglalayag ng may Anemic white skin pa me at natapos na naging Kalabawish black. Wala akong inupload na picture nun. :-|

· Umuwi ang Ate ko para magmove-on sa not-so-perfect married life niya. Naghiwalay sila ng asawa niyang slight masama ang ugali kaya umuwi para maglibang at lumimot. Hanggang sa last day niya dito ay epektib ang pagpapasaya namin sa kanya at nakamove on na daw siya. Kaya naman pagbalik niya sa America, matapos ang isang linggo, nagkita sila ng asawa niya ulit. Taas-noo ay… nakipagbalikan ito at ngayon nga’y buntis sa ikatlo nilang anak. Yung totoo Ate?! Yung totoo lang naman. Pambihira ka mag-move on.

June 2010.

· Back to school para sa huling taon ng aking kolehiyo. I’m shooo exshayted. Gagraduate na me. :)

· Nagkaroon ng bagong pelpong matapos ipadukot yung isa. Brand new 1100 with malfunctioning flashlight. Minsan, magblututan tayo!

July 2010.

· Mayabong ang buhay pag-ibig ko. Ikalawang taon na ng kagaguhan. Ako na in love!

· Nasimulang mapansin ang aking blog ng hindi ko alam kung paano. Ni hindi ako madalas mag-iwan ng bakas noon sa binabasa kong blog pero naligaw si Glentot dito sa Its YOW time. Nakaka-overwhelm madalaw ng isang idol. Nakanaman.

August 2010.

· Ewan ko kung anung nangyari pero natatawa ako sa mga nabasa kong comments. Nadagdagan ang bumabasa ng blog ko, from 2 naging 3. Nakakapressure ang fame!

· Nakisampa na din sa bahay ko si Jepoy The Famous. Nahiya ako dahil tagabasa niya lang talaga me. Overwhelming ulit. Napatumbling din ako kay Ate Salbe na nagpapansin talaga ako para mapansin. Epektib naman! Napansin ang Yow.

September 2010.

· Nanggugulat ang Jepoy at isinama ako sa listahan niya ng Blogger of the Month. Nakakagulat dahil parang hindi naman bukal sa puso ang pagbibigay. Haha. Joke lang. Pero nakakatuwa pala mapasama sa listahan niya dahil nag-level-up ang dumadalaw sa bahay ng Yow. Nagkaroon na din ako ng followers. Mula sa 3 readers, naging 8 na. Yes! Salamas Sir Jepoy. Mahirap mang aminin pero naambunan nga ako ng kasikatan mo. Matapos ma-feature ng Yow sa blog ni Jeps, bumagsak ang career niya dahil nawalan ng credibility.

October 2010.

· Gamit ang mabokang salita at sagad sa butong pang-uuto, nagoyo ako kasama si Ungaz at Greta ni Jepoy at Glentot na makipagmeet sa kanila. Birthday daw ni Jepoy at imbayted kami na di naman namin pinaniwalaan agad. Sa huli, nakipagmeet pa din kami kay Glentot at Jepoy na mga nauna naming idol sa blogging. Salamas sa experience. In fairness, hindi namin nagamit ang pinahasa naming ice-pick para kung sakaling pumapatay pala yung dalawa eh may pangdepensa man lang. Kasama pala si Kikilabotz din nun. Ang masayahin at lively na si Marvin.

· Matapos ang dalawang taon at mahigit, nawalan na ng bebe ang Yow. Pero nabuksan ang isang bagong landian. Hindi siya ang dahilan ng hiwalayan.

November 2010.

· Sa aking pagninilay-nilay tungkol sa aking buhay, nagawaran ko ng award ang aking sarili. Trip trip na lang din pero well-deserve ko naman lalo na ang Best in Hiatus award. More hiatus coming…

December 2010.

· Masaya kahit natigil na ang landian. Pansamantala lang pala. Amp. Akala ko pag-ibig na ulit eh.

· Masaya ang Pasko at pagsalubong sa bagong taon.

· Masaya dahil natapos ang taon ko ng blessed na blessed.

Ganun ganun lang natapos ang 2010 and here comes 2011. Salamat sa lahat ng naging parte ng isang makabuluhang taon ko. Salamat sa hanggang ngayon eh nakikipaglokohan pa sa akin at napapabasa pa din ng blog ko. Thank you sa mga follow at comments na sobra kong naa-appreciate. Masipag ako magbasa at magpunta sa mga blog, tamad lang talaga minsan magblog kaya lahat kayo na nadadaan ay sisikapin ko ding puntahan. Samahan niyo ulit ang YOW sa panibagong taon nato. Kung ayaw niyo sumama, maiwan ka! May moo-moo diyan. Hige ka!

Taon ko tong 2011 kaya sa susunod na magbalik-tanaw ako, mas madami ako maikukwento. O pano ba yan? Kita-kita na lang sa susunod na taon. Total Hiatus mode turn ON. Pak!

Charrr..

Yow's Christmas.

2010-12-28T17:47:00.001+08:00

Balak ko sana next year na mag-update pero dahil tinamad akong tamarin today at due to insistent public demand, makapag-update naman daw ng blog. Nahiya naman daw ako sa nagparatang sa akin na Best in Hiatus. Parang 2 weeks lang naman hindi nagpost eh. Duhr?!

**************************************************

BEFORE:

This year's a milestone sa aking career, anu daw? Gusto ko lang naman sabihin na after 4 years ay nakapagsimbang gabi na ulit kami ni Zetlog. At first time ito na subukan ang 4 AM mass. Simbang-madaling araw pala. Di ako excited pero hindi ako nakatulog nung araw na yun at hinintay ko na lang ang oras ng gayakan. Kung bakit naman kasi napakainit ng Pasko kahit wala namang nagpapainit, di tuloy ako makatulog at ako'y nag-iinit... sa panahon! Gumayak na kami at napurnada ang pagsusuot ko ng aking magarang jacket, nauwi tuloy ako sa polo at nagmukhang nagtitinda ng Biblia sa madaling araw. Palabas na kami ng namataang nakasarado ang gate at nakalock ito ng parang wala ng taong may karapatang dumaan. Hinanap namin ni Zetlog ang guard at nawawala ito. Nawawala din ang inday, nasaan kaya silang dalawa? Joke lang. Nawala lang talaga ang guard at late na late na kami sa simba. Kaya sumapit kami sa isang desperadong desisyon, ang pag-akyat sa bakod [akyat-bahay gag skills ON].

Mababang bakod: CHECK.
Walang tao sa kalsada: CHECK.
Walang rumorondang security guard: CHECK.
Posture and Confidence: CHECK.

Orayt! We're ready. Nauna akong umakyat at tumawa ng tumawa nung nasa tuktok na ng bakod tsaka bumaba. May padaang sasakyan kaya kunwari pagpag damit sa gilid ng kalsada ang trip ko. Sumunod na si Zetlog na nakablusang nagkulang ng tela sa likod at nakaleggings. Umakyat siya at nag-take time din sa pagtawa sa tuktok ng bakod tsaka bumaba. Parang walang nangyari tsaka kami naglakad papuntang simbahan. Buti na lang at wala ang mga guardia at kung nakita kami ay malamang dalawa lang ang bagsak namin nun. Unang bagsak, sa Bgry. Hall ng BF Homes kausap namin si Kapitan Jeremy Marquez at nagpapaliwanag ng krimeng aming ginawa. Pangalawang bagsak, sa lupa at malamang nabaril na kaming magakapatid dahil napagkamalang akyat-bahay.

Pagdating sa simbahan, hinintay pala kami ni Father bago magsimula kaya pag-kaupo namin tsaka pa lang sila nag-entourage. Badtrip nga lang, ENGLISH yung misa. Hayysss...

**************************************************

DURING:

For the first time ulit, nagkaroon ng maliit na reunion ang aming pamilya last Christmas. Magkakasama kami ng natitira kong mga kamag-anak nag-celebrate ng Christmas sa Cambridge Village sa Rizal. Masaya pala ang ganun at ramdam na ramdam mo ang pasko dahil may kasama kang pamilya. Apat na taon na din kasi ang nakakalipas simula nung last na nag-pasko kami na kumpleto kaming pamilya kaya nung nag-sama-sama kami, somehow, napawi ang pangungulila sa magulang. Ang Pasko talaga sa Pinas eh ang pag-sasama-sama ng pamilya.

Enough with the drama. Ang saya talaga ng Pasko ngayong taon kahit na hindi masyadong masarap ang handa. Oo, maisingit lang ang pangungutya sa handa ng Auntie kong balik-bayan. Dahil nga 100 years na siyang nanirahan sa America, uwi-uwi niya dito sa Pinas ang mga paraan at masarap 'daw' na luto nila doon. Kung masarap ang tawag doon eh I need to see a doctor at may dysfunction na ata ang aking taste buds. Pero maliban sa pagkain, di mapapantayan ang joy na mayroon kami sa pagsalubong ng birthday ni Bro.

Happy Birthday Bro. Merry Christmas everyone. :)

Isa sa main event ng pasko ang gift giving at talaga namang lahat eh matutuwa kapag nakakatanggap ng regalo. Isa-isa ng pumwesto sa Christmas Tree ang aming mga Santa Claus at nagpamigay ng mga gift. Excited na akong makatanggap at ayan na nga, tinawag na ang pangalan ko at may tatanggapin na ako. Eto ang dalawa sa memorable gifts ko last Christmas:

FIRST GIFT:

Sa lahat ng hindi nakakaalam, Joshua ang tunay na pangalang ng inyong lingkod at Yow ang aking palayaw. Ngunit na confused ako sa tunay kong pangalan ng matanggap ang regalong ito (Right Image >>>>). Sino si Jushua? Sino ba talaga ako? Salamat Mamiee Neeeneee sa gift. Akala niyo po kayo lang wrong speliing?

SECOND GIFT:

Tama na sa wakas ang pangalan pero yung totoo?! Second choice lang ba ako sa regalong ito at may Dilbert na burado sa bandang taas ng pangalan ko? Sabihin mo Fr: Ate Ajig, di naman sasama ang loob ko.

Pambihira! Pero Thank You pa rin ~~Kuya Patrick~~ Ate Ajig.

Ikaw, how was your Christmas celebration?

**************************************************

AFTER:

After Christmas day, umulan ng biyaya at talaga namang ang yaman ko. Joke lang. Sapat lang pala dahil mas mayaman ako last year. Kaya anu pa bang gagawin sa pera kundi lustayin. Hindi pa kami nakakanood ng MMFF (Enteng Kabisote for sure!) dahil undecided ang sissy dahil ibabayad pa daw namin sa sinehan ang 3-month old kong pamangkin na wala namang kamalay-malay sa mangyayari. Kaya ngayon, nalilito pa kami kung itutuloy ba ang planong ilagay sa paper bag o ibalot ng gift wrap ang niece ng Yow. Namasyal kami at namili SILA kahapon sa Greenhills. Yun lang. Wala namang magandang nangyari bukod sa napagod ako sa pagbuhat ng pamangkin ko, may nakita akong restaurant na Le Ching Too (Leche ka rin!) ang pangalan at may nakita akong parang pamilyar na damit na katulad ng akin. Eto oh:

May ganyan din akong damit. Tuwing Friday ko lang isinusuot at ginagamit para makapasok sa school. Pero etong si Kuya eh ikinagulat ko ang paglilibot niya sa Greenhills ng naka-Friday shirt ng aming school. Lunes naman kahapon at pinanluwas niya ito ng Maynila mula sa Cabanatuan, Nueva Ecija. Tumitingin pa nga siya sa akin dahil malamang mukha akong pamilyar sa kanya, peymous kaya ako, joke lang. At sa malamang, napansin niyang nagulat ako at nakafriday shirt siya.

Hanggang dito na muna ang kwento, see you na lang ulit after 2 weeks ng pag-hiatus. Paalam. :) Pak!

Meet Zetlog.

2010-12-11T06:30:00.004+08:00

Sixteen years ago, December 11, 1994, may bagong salta sa pamilya namin na umagaw ng trono ko sa mata ng aking mga magulang. Akala ni Mamang at Papang dati ako na ang bunso sa aming pamilya. Huling hirit na ako dahil may katandaan na sila parehas at mahihirapan na sa pagbubuntis ang aking ina. Ngunit, subalit, datapwat dala na rin ng ihip ng malamig na hangin dahil magpapasko noong panahon na yon, nag-painit ulit ang payrents ko at pak na pak na nakabuo for the 6th time (hobby lang, sorry naman). Nabuo at naging laman tiyan na nga ng aking nanay ang huling miyembro ng aming pamilya. Payn! Welcome Christine Lyzette Torres Villangca. Zetlog for short, ang babaeng "bekols".

Zetlog and Yow.

Menopausal baby ang aming bunso, ibig sabihin "latak". Pero kung iisipin, lahat ng menopausal baby ang nakakakuha ng pagpapala. Siya na ang bright! Siya na ang pinakacute nung baby (lang)! Siya na ang tumatalent! Hindi ko alam kung may kinalaman doon ang unti-unting pagkawala ng regla ni Nanay pero ganun na talaga, sa bunso napupunta ang lahat. Bigla tuloy ako napaisip, parang menopausal baby din ata ako? :)

Ako ang bunsong lalaki (Oo, Yow, paulit-ulit? Paulit-ulit?) at si Zetlog naman ang ultimate bunso at ang bunsong babae. At dahil dito NEVER kaming nagkasundo nung bata pa kami. Lagi ako napapagalitan ng Nanay dahil sinusuntok, sinisipa, tinutulak at inaaway ko si Zetlog nung bata pa us. Kahit sermon at palo ang kapalit nun, fulfilling pa din sa pakiramdam ang mapaiyak ko siya. O di ba? Tunay na ehemplo! Kapag magre-reminisce ako ng aking childhood, puro away kay Zetlog ang naiisip ko. Perpek!

Nag-high school ako at si Zetlog ay nasa elementary. Panahon ito na napakadami kong barkada sa barangay at kami ang mga tambay sa bawat kanto tuwing umaga at barangay tanod naman sa gabi. Lagi akong laman ng kalsada noon, in short, palaboy. Inggit na inggit ang Zetlog nun dahil paymous ako at madaming friends. Kaya naman nagsusumiksik siya araw-araw at pinagpipilitan ang sarili sa amin.

Zetlog: Dikong, sama naman ako maglibot. Sige na? *insert makaawa face*

Yow: Wag ka nga! Bata ka pa. Dito ka lang sa bahay. Tsaka ka na sumama kapag teen ka na.

Yes naman. May requirement talaga ako noon para sumama siya sa amin. Makapagexcuse na lang. Ayoko talaga siya kasama noon dahil magsusumbong lang siya kay Nanay na kung saan saan ako nakakapunta. Isa pa, kunwari ulirang kapatid, ayakong makisali siya sa kagaguhan ng mga barkada ko nun kaya iniiwan ko siya sa bahay para magre-pack ng cocoa. Nawalan na lang ako ng ilulusot nung nag-thirteen na ang sissy. Buti na lang, nawalan na din ako ng friends nun kaya wala na kami makakasama.

Noong nagsimulang maging home boy na lang ang Yow at nawala na ang itchiness ng bungang-araw dahil sa kakalakad sa kalsada maghapon, puro si Zetlog na lang ang nakikita ko. Pinagbawalan na kasi ako maglibot ng Nanay ko dahil nalaman niyang n~~agnakaw~~ nanguha kami ng mangga sa bukid ng kung sino mang farmer. At this point, I had no choice. Wala na ako friend kaya naman si Zetlog na ang naging sandigan ko at naging kaibigan. Nandoon pa rin ang bangayan namin dahil umaartii na siya, nagdadalaga kunwari pero mas naging close naman kami as in real tight! Naghahanap pa naman kasi ako ng kaibigan, nasa bahay lang pala matatagpuan.

Kakaibang trip? Yun kaming magkapatid. Magpapatugtog ng malakas sa bahay, sabay magsasayaw ng weird dance moves at showdown ito. Sayaw ng langaw, palaka, kangaroo, itik, o bayawak pa, naipangbato na namin sa showdown. Kapag nag-senti yung tugtog, upo naman sa sofa at magkakantahan. Babanatan niya ako ng falsetto niya at titirahan ko naman siya ng crescendo (kung anu man yun) sa awiting pinamagatang Nothings ganna chains my Love poryu. After ng tagisan ng talento, talk show kwentuhan naman gamit ang sarili naming language at english dictionary. For example, "Pring kling iskring. Sizzlinghot, you know what? I'm hungryful. I want some delicacy food of the spirit." Nagets mo? Bute ka pa. Bihira ang may makagets ng delicacy eh. Hindi ako magtataka kung bakit ang dami nagtitinginan sa amin kapag nag-uusap kami ng ganto sa publiko. What's wrongage with that? You Frik!

Sa lahat ng tao sa paligid ko, I never thought I would end up having my sister as one of my best friend. Nagsimula kaming magkagalit, sa huli kami din pala magkakasundo. I am so blessed to have a sister like Zetlog. Sobrang mainitin ulo ko lalo na kapag naghahanap ng nail cutter o kaya ay naglilinya ng balat ng egg para makabuo ng mosaic pero nandiyan si Izet na kahit halatang natatakot sa galit ko eh patatawanin ako para kumalma ang puso ko.

Recently, na-snatch ang wallet ni Zetlog with her whole allowance in it. Pagdating niya sa bahay, umiiyak siya at umakap sa akin. Pang-MMK ang eksena at nakavoice over na si Dear Ate Charo Santos-Concio. Nagulat ako at akala ko kung ano nangyari. Dikong lang siya ng Dikong kaya kinabahan ako. Akala ko may nangbastos sa kanya o anu man, kaya handa na akong sumugod sa pinanggalingan niya dala ang itak na pamana ng aming ninuno at ipagpapatayan ko siya maiganti lang. Maya-maya pa, nagkwento na siya at nakuha nga daw ang wallet niya. Na-overwhelm ako sa iyak niya at sa MMK moment kaya kinabahan ako at nung narealized ko na wala naman palang pangbabastos na naganap, ang tanging naisagot ko na lang ay "Ang tanga mo naman!" Hindi pala nakaktulong yung sinabi ko, kasi naman sissy, pinakaba mo me. Sorry naman.

That time, naisip ko na di ko kayang may mangyaring masama sa aking kapatid, sa aking sissy, sa aming bunso, sa aking best friend. O kahit naman sino sa aking pamilya, hindi ko kaya! Kaya from then on, nag-promise na ako na babawasan ko na ang magbitiw ng masakit na salita kapag nanakawan ang isang tao. "Tanga" na lang, para one word na lang. At syempre, babantayan ko na sila. Makapaghinto na ng pag-aaral maging body guard lang nila.

Ang dami ko na sinabi eh babati nga lang pala me. Happy Birthday Zetlog. You know your Dikong loves you so much so be safe. Make us proud. Thanks for everything. You're a blessing sissy. Nagmamahal, Diksy YOW. :)

Malinaw na Usapan.

2010-12-02T22:35:00.004+08:00

Ginising ko si Izetlog dahil nakatulog siya sa sofa for almost 2 hours. Nakatulugan na niya ang panonood niya ng pinakaaabangan niyang Grazilda. Nasaksihan ko ang hirap niyang pagmulat ng mata nung nagising siya ng yugyog at sigaw ko sa kanya. Pilit akong inaaninag habang nakatayo ako sa gilid niya. Nung tumayo na siya at nagpunta ng banyo, bumalik na ako sa trono ko at nag-blog hop ng walang humpay. Maya-maya, pumasok si Zetlog sa kwarto at ganito ang eksena:

Zet: Diks (short for Dikong), ako nga naman mag-internet, may papanoorin lang akong video. (Sabay higa sa kama at pumikit)

Yow: Oh, eto na oh, manood ka na. Anu ba papanoorin mo? (Lingon sa para tignan ang kapatid)

Nung time na yun, nakahiga na siya at akap na ang kanyang unan. Ayaw pa rin niya bumangon kahit sinabi ko ng manood na siya. Sa halip na bumangon, sumagot siya sa akin.

Zet: Yung Bekols (beh-calls). Yung sasayawin naming Hip-hop.

Yow: Ano? Bekols? Sa Youtube ba? Oh i-search mo na oh. Tumayo ka na diyan.

Eh ayaw patinag ni Ate at talagang di pa din tumayo.

Zet: Oo. Sasayaw kami sa school. Bekols nga.

Yow: Bekols? Anu bang Bekols? How do you spell'et? (Napa-english na me)

Zet: (May slight na galit at diin sa sagot) Bekols?! H-Y-G-E-S. Bekols! (Sabay bangon ng ulo at duro sa akin)

Yow: (Nagtype ako ng HYGES) Eh bugok ka, wala namang lumalabas. Anu bang Bekols yun? Anung sayaw ba yun? Pambihira ka!

Zet: Bahala ka na nga! Di ko na papanoorin. Bukas na lang.. Bekols nga sabi eh!

Natapos ang usapan dahil nakatulog na siya at siya pa ang galit. Bastusan ito at talagang nagsasalita pa ako ng kung anu-anong shit eh tinuluan na pala ng laway ang unan niya at nasa Puerto Galera na siya sa panaginip. Pambihira! Nilubayan ko na ang Youtube at nagbasa ulit ako ng blog.

Kinabukasan, nagising ako na nakapasok na sa school si Zetlog. Di ko tuloy naitanong yung pinapahanap niyang Bekols. Maghapon ko inisip ang walang-hiyang Bekols dahil nararamdaman ko ang galing-galing nun sumayaw kaya mahirap hanapin ang video. And you know, I'm an avid fan of great dancers kaya interesado talaga akong malaman. Dapat itetext ko na si Zetlog kung saan ba niya napanood ang pemus na Bekols pero hinintay ko na lang na magkita kami sa bahay at dun namin pag-usapan.

Hapunan, nun ko lang naaalala na itanong sa kanya ang bumagabag sa akin maghapon.

Yow: Sissy, ano ba yung sinasabi mong Bekols kagabi?

Zet: Ha? Anung Bekols?

Yow? (WTF?!) Anung ha? Abe pinapahanap mo sa akin yung Bekols na sumasayaw kamo at sasayawin niyo sa school. Pambihira ka! Nagagalit ka pa nga kagabi.

Zet: HAHAHAHA. Anu bang Bekols Diks? HAHAHA. Wala akong natatandaan. Kadiri naman. Sabi ko, Bekols?

Yow: OO! Walang hiya ka! :|

At tulog nga pala the whole time ang walang hiya kong Kapatid. Kunsumido pa naman ang mukha ko noon kapag nakita niyo sa kakahanap ng Bekols. Di naman pala nabubuhay sa mundo ang mga Bekols. Shetness. Pinak na pak ako ng Zetlog. Amp. Pinagtawanan na lang namin lahat ng pinagsasabi niya sa akin buong gabi habang kumakain. Oo, yung tipong mabilaukan-style of laughing.

MORAL LESSON: Minsan sa buhay, may dadating na hindi natin alam kung ano.. dahil hindi naman talaga nag-eexist ang damoho! BEKOLLLLSS.

Best Wishes.

2010-11-29T02:47:00.000+08:00

Sabi nga ng mga matatanda, ang pag-aasawa ay hindi parang kanin na isusubo na 'pag napaso ay maga ang dila. Hindi ko sure kung tama, ang sigurado lang eh kinuha ko yan sa luma kong post para may pang-intro ako. Nasa simbahan ako kanina at hindi para sa aking burol. Hindi totoo ang chismis ng mother of six na si Greta na ako'y nakahimlay na at nakikihuli na ng manok ni San Pedro. Kinuha kasi akong abay (secondary sponsor) ng aking pinsan sa kabilang nayon ng Balite para sa kanyang kasal. Close na close kami ni Ate Cecilia (bride) kaya di ako nagtataka na nandoon ako sa invitation at naging utusan para magkabit at magtanggal ng cord. Sa sobrang close namin, nagulat ako kanina na siya pala si Ate Cecilia at ang nickname pala niya ay Che-che. Nakakagulat..

Hindi ito ang unang beses na kinuha ako sa isang okasyon ng mga taga-Balite. Ang first time ay ang pag-ninong ko sa isang batang calbo na anak din ng isa ko pang pinsan. Naikwento ko na yun dito sa blog ko noon mula sa personal nilang pag-invite sa akin dito sa bahay at ang pagiging close din namin dalawa. Try mo basahin kasi walang nagbasa ata nun dati at umani siya ng betlog na comment. O di ba? Peymous.

Si Zetlog lang ang kasama ko kanina at nasa Manela ang Sanse. Pagdating ng simbahan, hindi pa simula at kami pa lang ang tao na aattend ng kasal. Sa bandang unahan ay may nagpi-pre-baptismal seminar dahil may bibinyagan bago ang kasal. Natapos na ang binyag at may ilan na din na dumadating. After ng binyag eh may lumapit kay Father na nakabarong na akala ko eh magpapabinyag din. Trip niya lang mag-outfit at nagsuot siya ng barong. Nagsalita ang Padre at sinimulan ang pagkukumpil (confirmation) na akala ko ay binyag. Pagkatapos nun, lumapit ang nakabarong sa wedding organizer na itago na lang natin sa pangalang Ate Jocelyn (dating Kuya Jose). Laking gulat ko na siya pala ang ikakasal at ang groom ng pinsan ko. Sa sobrang kahandaan niya, nun palang siya nakumpilan right before his wedding. Orayt di ba? Inayos na kami ni Ate Jocelyn at nagsimula ang entourage. Nagsimula na ang kasal.

May lakad si Father at nagmamadali kung magkasal. Nahikab lang ako, nasa pagsusuot na ng singsing. Nung ipinapasok na ng groom ang kanya sa pinsan kong babae, bakas ang saya sa kanyang mukha [hindi ito porno]. Natapos ang kanilang repeat after me salita at naisuot na ang singsing ng nagsalita ang Pari: "Kiss mo.". Kabod namang nagsinguso ang dalawa at naghalikan. Nagulat ang Pari at kitang-kita ko ang pagpigil niya sa halikan. Excited kasi si Kuya. "Yung singsing, singsing pa lang ang hahalikan. Sabik ka eh" banat ng Pari. Sugapa sa halik dapat? Nagtawanan tuloy ng solid ang mga tao ng simbahan. Nambabara na din si Father. Natapos ang kasal at nagkainan sa reception.

May weird na naman akong naisip sa simbahan nung ako'y nakaupo at yun ay ang aking kasal sa future. Lahat ng tao ay nangangarap ng isang magandang kasal mapababae man o lalaki. We all have our own concept of a dream wedding. Noong bata pa me, ang gusto ko lang na kasal ay katulad ng napanood ko sa Saksi ---- underwater wedding. Mahilig kasi ako sa sisiran ng mga malalalim na ganyan lalo na kung may makikita kang perlas. Ang cool pa ng kasal kasi pati si Father eh nasa ilalim at kumukumpas lang para magkaintindihan. Okay na sa akin ang ganung klaseng kasal dahil hindi naman ako choosy. Hindi na kailangan ng magagarbong damit at preparasyon dahil maganda na ang ilalim ng dagat para ayusan pa. Sinukuan ko lang ang pangarap ko na kasal na yun noong naisip ko kung paano ang mangyayari sa You may now kiss the bride portion? Nahirapan ako bigla huminga at naisip na ikamamatay pa pala namin ng future wifey ko ang ganung setting magkahalikan lang. Kaya lubayan!

Ngayon, kapag nag-iimagine ako ng aking kasal, ang naiisip ko na lang ay normal na church wedding free from sea-weeds at kalansahan. A simple but memorable wedding na lang ang gusto ko na may pambihirang paglakad sa aisle. Yes, dapat kakaiba ang pagpasok ko, ng buong entourage at ng bride ko papuntang altar ng simbahan. Sa natural ko na ding paglilikot at pagkilos na parang kiti-kiti, noong napanood ko ang video na to, bigla akong naimpluwensyahan na ganito na din ang gusto kong kasal. Panoorin niyo:

Matagal ng kumalat ang video na yan sa facebook at pati ako eh napapaindak sa kinauupuan ko nung pinapanood ko. Kahit ano na ang mangyari sa ibang detalye ng kasal ko, basta dapat ang simula eh ganto. Sana lang eh pwede ang gantong kasal sa simbahan at magpapatugtog sila ng "Forever" ni Chris Brown doon. For sure, magiging memorable yun sa akin, sa future wifey at sa magiging bisita namin non. O di ba? 19 pa lang ako ang landiiii ko na at kasalan agad ang naiisp. Eh bakit ba?

Ikaw, anung pangarap mo sa kasal mo? Wow, may interaction. Pak!

Dearest Ama,

2010-11-21T03:42:00.003+08:00

Kamusta na kayo diyan? Recession pa din ba sa US to the A? Oo na, ikaw na ang may driver's license sa ibang bansa. Ikaw na din may green card! Pambihira ka naman oo, bigla ko kayong naaalala kapag nagagawi ako sa channel 2 at palabas ang FPJ Cinemas. Fanatiko ka kasi nun eh at tandang tanda ko pa nung sinama niyo kami ni Zetlog sa movie date niyo ni Maderdear ng Pakners! starring FPJ and Efren "Bata" Reyes. A family that watches FPJ film together stays forever. Namimiss na namin kayo ni Nanay. Arte much?

Look-alike ko daw siya. :|

Apat na taon na tayong hindi nagkikita, mukha na akong artistahin ngayon kaya pasensya ka na kung hindi ko na mapagbibigyan ang hiling mo na i-claim ko na magkamukha tayo. Maliligo ka na kasi araw-araw para makahabol ka sa akin ng konti. Konting ihip ng hangin lang kasi eh urong-betlog ka na at takot na agad sa tubig. Ihipan mo sa gabi, nakatalukbong ka na agad. Wag ganun, pano na lang ang iniingatan mong macho-gwapito image. Namimiss ka na din pala ng mga katong-its mo at kainuman. Wala na kasing gumigiling sa saliw ng musika ng Touch-by-touch kapag kinakanta dito sa baryo. Di na ako nagtataka kung bakit makislot din akong tulad mo.

Naalala mo ba nung birthday ng kaklase ko nung grade 3 me Paderdear? Nagpaalam akong pupunta ng bukid nun para makikain ng sopas at spaghetti at pumayag ka, May bilin ka lang na wag kami sa pilapil dadaan kasi araw ng mga ahas nun at sumagot ako ng may ngiting oo. Sa sobrang sarap ng sopas, nakalimot ang Yow at ng magkaayaan sa bukid eh sumama ako agad. Di naman pala totoo ang araw ng mga ahas. Panakot mo lang yun. Isang lasing na Tasyo naman kasi ang humabol sa amin sa pilapil at hindi ahas. Hanggang ngayon naguguluhan ako, siya ba yung ahas na sinasabi mo? May isyu ka kay Tasyo paderdear? Pambihira! Di ko makakalimutan ang tagpo na yun dahil sa kakamadali ng takbo sa pilapil dahil sa paghabol ni Tasyong ahas, nadulas ako ng solid sa putik at ginawang kamang malambot ang palayan. Parang ang tanga ko lang? Nakatakas kami nun kay Tasyo pero nakauwi akong nakataong-putik festival costume.

Ano? Naalala mo na ba? Eto pa kadugtong. Pagdating ko sa bahay, madilim na at laking tuwa ko na parang silhouette ni Lola ang natatanaw ko sa malayo sa ating terrace. Yes, nakaligtas sa pagalit mo. Paglapit ko sa pintuan, nalinawan na ako na ikaw pala yun at handang sumalubong sa akin. Kung makayuko ka naman kasi, daig mo pa may osteoporosis sa malayo. Nagulat ka sa itsura kong putikan at nagalit dahil halatang nagpunta kami sa pilapil. Hindi mo na ako pinagpaliwanag that time at inassess kung may kagat ako ng ahas o senyales ng pagkalason. Kabod mo na lang ako hinila papuntang kusina at initsa kay Nanay. Naks.. Answeet. :) Kill Bill na ang mga sumunod na eksena. Yung totoo? Nagalit ka ba o nagpoot sa pagtawid ko sa pilapil? Di ko sure kung galit ka that time dahil binabato mo na ako noon ng bote ng suka, toyo, paminta at bawang. Naputikan ako, hindi ako adobo! Nung naubusan ng ibabato, binuhat mo na yung electric fan at nagbantang ipangbabambo sa akin. May galit Kuyang? May galit? Bute napigilan ka ni Nanay, pinakalma ka at pinalayas sa kusina. Ang nanay naman nung wala ka na, sinikmuraan ako na parang suntok na walang bukas. Matapos ang buwis-buhay na stunts, tsaka niyo ako pinaligo. Nung nakita ako nagmumukmok, sinuhulan niyo ako nun ng singkwenta at pinabili ng halo-halo at flying saucer. Nakakatouch... I suggest, tigilan na ang panonood ng FPJ ha? Masyado na kayong nagiging action star.

Di niyo man lang nakilala si Bebe, Ama. Naging kami at naghiwalay ng wala kayo. Isang fiesta dito sa atin dati, for the first time may pinakilala ako sa inyo noon. Pagkapakilala, nagwalk-out ka at pumasok sa loob ng bahay. Akala ko nagalit ka at nadisappoint, nun pala nanghaltak ka na naman ng taong kumakain at pinaharap sa amin. Ipinapakasal mo na kami sa bisita nating pari. Pwede naman Paderdear eh pero... atat dapat? Atat? Di ko tuloy maipagsabi na strict ang payrents ko. Isa ka pa kasing ipinangbubugaw ako ultimo sa tindera ng grocery ni Robot.

Namimiss ko na talaga kayo. Magpapasko na naman na wala kayo dito. Dinadasalan pa lang ang pagkain nung huling Pasko mo dito, nakanguya ka na agad at namamapak ng lechon. Nawalan pa ng bulaklak ang roses natin na tanim kasi napitas mo na pala agad at binigay mo kay Nanay nung Merry Christmas na. Kunwari sweet? Pfft. Kapayat mo, wala kang glucose sa katawan no. Basta pagipunan mo na ang paguwi mo dito at gagraduate na ako. Salamat sa tulong niyo ni Nanay sa akin. Ibabalik ko yun pag ako nagkatrabaho. Yung diploma ko? Yun na lang ang regalo ko sayo ha? Happy Birthday Ama. Yow loves you. :)

_________________________________________________________________________________________
Yung totoo? Madrama dapat ang post? Nakadraft na to kasi dati para sa bday ng tatay ko last November 1. (*Nakakabilib ka kapag umabot ka dito.*) Nakita ko na lang na hindi ko pala naishare. Kaya ngayon na lang. Parang nalate lang ng bahagya ang bati. Sorry naman. :)

Multi-awarded.

2010-11-14T01:53:00.000+08:00

Usong uso ang mga blog awards ngayon na kinakalat at ipinapasa ng mga blogger. Ipasa mo ang award mo ang tema nito at parang yung nausong chain message noon sa text. Ang kinaiba lang, hindi kasama sa rule na kapag hindi mo pinasa ay mamamatay ang mahal mo sa buhay o kapag pinasa mo naman ay mahahalikan ka ngayong gabi. Meron din namang solid na award akong nabasa na hindi pwedeng ipasa sa iba via blutooth o kaya e text message kahit unli ka pa. Mahitik ang bigayan ng award ngayon sa blogosphere as a sign of appreciation ng award giving bodies (bloggers) sa mga tingin nila eh magilas na (kapwa) blogger. Minsan na din akong kunwaring na-appreciate at mapalad na napansin ng isang sikat na Jepoy kahit na ikinasira ng career niya ang pagbilang sa akin sa prestigious award shit niya. That's what you get biatch! Pero I am grateful pa rin sa malupit na acknowledgement na naibigay sa akin. Maraming salamat din sa award from Ate Leah at Kiko sa pagtanggap ng suhol at ibilang ako sa kanilang listahan ng peborits. :) Naipadala ko na ang bigas at mga kakanin sa address na binigay niyo. Thank you pf0eh! :)

Bukod sa mga nabanggit, madaming award na rin ang tinanggap ko dala ng aking sipag at tiyaga. Tulad na lang nung elementary pa me, nakuha ko ang 'Most Industrious' ribbon na kulay neon green dahil sa sipag ko sa pagtitinda ng barbecue, spaghetti, palabok, at mga pastilyas na paninda ni Ma'am. Wala rin kasing nakapantay nun sa aking gilas sa paglilinis ng banyo pati na rin sa voluntary na pagtitinda ko sa school canteen. At ako na nga ang nagwagi, ang sipag sipag ko. :) Akala ko estudyante ako, helper pala pinasok ko. Nakakahiya naman sa tuition fee.

Recently, nakatanggap ako ng mga bagong awards bukod sa mga nabanggit ko na sa first paragraph. Hindi naman sa pagmamalaki pero I think, well-deserved naman ni Yow ang mga natanggap na awards. Ako na! Oo, ako na nga! At eto na sila:

BEST in HIATUS award - Hindi na ako nagtaka nung natanggap ko ang award na ito. Ako lang naman ang blogger na biglaang nawawala ng one to two weeks ng walang abiso sa 5 kaibigang nagbabasa ng blog ko (shet! i'm so pemous). Eh bakit ba kasi? Nanay? Magulang? Nagpapaalam dapat? Malapit lapit na mag-isang taon ang Its YOW time and I am proud to say na 3/4 ng buong taon na yun eh hindi ko inupdate ang blog ko. Busy busyhan din kasi at hindi maisingit sa schedule. Dinadaig ko ang OFW kung makapaghiatus at kung makaclaim na ako eh busy sa buhay. Pagbalik ko kanina eh nasabit sa good-looking face ko ang mga sapot dito sa bahay ko. Like there's so many sapot and agiw like euw then its so dirty na telega! Sorry naman. Thank you for this award. :)
LIBOGLESS award - For the second time, hindi ako nabigla nung natanggap ko ang award na to. Wholesome ang blog ko tapos mabuting tao at malinis ang puso ng Yow na may-ari kaya walang naiisip na kamunduhan na literal. Nung nagets ko kung para san ang award, lalo ako natuwa dahil akong ako nga. Ako na! Para pala ito sa mga blogger na walang mai-blog dahil nawawala ang libog sa pagbablog. Ang sarap at ang saya magblog pero dumadating talaga sa point na bloggers fall out of libogness sa pagbablog. Sa katulad ko pang responsableng estudyante, (FINE!) medyo responsableng estudyante na madaming ginagawa at madaming iniisip, di ko na maisingit ang pag-iisip ng salitang itatype para mabasa ng limang tao. Sumasabay pa ang shitty problems na meron ang mga taong nadadarang at natutukso din eh wala na, nadepress na ako. Lalong nawala ang libog. Ang hirap pa naman magsulat ng may nararamdaman dahil nagrereflect sa sinusulat mo kahit ang saya ng sinasabi mo. "Nadapa si Juan at nangudngod sa ta* ng kalabaw na may bubog in it. Ahuhuhuhu." Nagrereflect nga di ba? Sorry naman. Pero THINKSYOWBEYRIMATS sa award. :)
MAKA-JUAN award - Nagulat ako nung natanggap ko to, I was like WHAAAT?! Arte? Oo, kasi naman hindi ako makabayan, hindi nangingibabaw ang nationalism sa aking puso at isipan, at isa akong unregistered voter (sa lahat ng uri ng election :] rakenrol). Nung maliwanagan tungkol sa parangal, natuwa naman ako napansin ang katangi-tanging talent kong pagiging tamad. Naubusan kasi ako ng maintenance para sa sakit kong Katamaranism Syndrome. Per hour ang atake at fatal na nga ata ito kaya lagi na akong tinatamad. Sobrang hirap labanan ng katamaran lalo na sa katawang may kapaguran daba? Lagi akong pagod therefore lagi akong tinatamad mag-isip. Tapos depressed ka pa, tapos tigang ka pa. E di wala ng pag-asa ang buhay ko. Sorry naman. :)

Sa nagbigay ng award, maraming salamat at nagkapost tuloy ako ng panibago. Alam kong masusing pinag-aralan kung sino ang karapat-dapat at talagang napili akong manalo fairly. Sa aking five readers, pasensya na kung bihira magpost. Wag na lang kayong magsasawa na bumalik balik. Makapagnilay-nilay nga sa magagandang site dito sa web para magbalik ang libog ko sa lahat ng bagay. Sabi nila madami daw nakakagana dito eh, kasi ako wala talaga alam tungkol sa mga pampagana at pampalibog (sa blog) na yan. AS IN WALA. Thank you ulit sa anonymous blogger na nagbigay ng award. Ayaw pa niya magpakilala pero bibigyan ko kayo ng clue. Sa kanyang pangalan ang huling tatlong letra na makikita niyo at the end of this post. Pak na pak na pak siya! Thank you... :)

Halloween Special

2010-11-01T15:42:00.000+08:00

Halloween at kung anu anung katatakutan ang hit na hit na usapan ngayon sa blogosphere at sa FB. Usong-uso. Napapanahon. Kaya makikisawsaw ang Yow sa pagkukwento ng sarili kong experience para pampasaya ng Halloween. :)

Hindi ako naniniwala na may multo at kung meron man gusto kong makakita. Hindi ako matatakutin at solid na nakikipagsabayan ako pagdating sa mga scary shits. Pero may kwento ako na hindi ko rin naman pinapaniwalaang kagagawan nga ng kung sinong espiritu, gusto ko lang i-share.

One night, sa dirty kitchen dito sa bahay, pinapabuksan sa akin ng sissyng ex-buntis ang mga de-lata at pinaghihiwa ng cheese na gagamitin niya para sa kanyang fruit salad. Handa namin yun para sa death anniversary ng Kuya ko kinabukasan. Kinuha ko ang can-opener at sinimulang paikutan isa-isa ang fruit cocktail, condensed milk at nestle cream. Oo, dapat sabihin ang recipe! Sa saliw ng musikang "Apple Bottom jeans, Boots with a fur" na nagmumula sa aking cellphone, umiindak kong ginagawa ang inutos sa akin. Maya-maya pa, lumabas si Kuya Toto (asawa ng sissyng ex-buntis) para kumuha ng tubig at saglit na nakiindak sa akin. Hindi ko namalayan, wala na pala siya dahil giliw-na giliw ang Yow sa pagbubukas ng de-lata.

Magsisimula na akong maghiwa ng cheese kaya pinatay ko na ang music. Naupo ako at tinaguyod ng mala-anghel kong tinig ang musika na aking kailangan. Nasuya din naman ako sa angelic voice ko kaya tumigil din ako agad. Nung tahimik na ang paligid, biglang may tumunog na bagay at sure ako na isa itong electric fan. Dinig na dinig ko ang tunog ng pagpihit para bumukas ang fan at ang unti unting pagbilis ng ikot ng elisi nito. Huminto ako para pakinggan kung saang nanggagaling yung tunog at natunton na mula ito sa Mini Sala namin sa harap ng dirty kitchen. May sofa dun at may maliit na fan pangtanggap sa mga dadating na bisita. Paboritong tambayan ni Kuya Toto ang pwesto na yun kaya naman napaisip ako na baka dumirecho siya dun pagkakuha ng inumin. Biglang may nagregister na naman na panibagong tunog sa tenga ko at boses yun ni Kuya Toto, nasa banyo pala siya at kumakanta habang naliligo. Dun ko narealized "Pambihira, sinong nagbukas ng electric fan dun sa Mini Sala?" Dahan dahan na akong tumayo at sinilip kung may tao sa sala. SUPRISA! Walang tao. Lumapit ako sa fan at wala talagang tao. Nakalock din naman yung pinto papasok dun kaya walang makakapasok. Pinatay ko yung fan at bumalik sa paghihiwa ng cheese. Hanggang ngayon napapaisip pa din ako kung sino talaga nagbukas ng maliit na electric fan. Nilinlang kaya ako ng sarili ko at bigla kong pinihit ang malayong fan o may participation si Kuya na magdedeath anniversary that time? Ang cute magparamdam ng kuya ko kung ganun, kinabog ang puting paru-paro na dating uso.

May ano ba talaga tuwing alas-tres ng madaling araw? Pakisagot naman Madlang Pipol. Ewan ko kung anung relevance ng time na yan pero naranasan ko nang magising ng sunod-sunod na araw sa ganyang oras. Hindi lang basta basta gising, twice ako nagsleep walk sa eksantong 3 AM. Yes, madlang pipol, sleep walker ang Yow nung kanyang kabataan. Way back to my high school days, nung panahong andito pa sila Mamang at Papang, nung time na ang normal na gising ko para pumasok sa eskwela ay 5:30 AM, naganap ang pangyayari.

First Time. Hindi ko alam kung anung oras ako natulog nun at hindi ko na rin matandaan kung anung year ako pero tanda ko pa na ihing ihi ako that time. Sa kalagitnaan nga ng masarap na tulog, nananaginip ako na ihing ihi na ako. Kaya sa aking panaginip, tumayo ako para pumunta ng banyo. Hindi ko alam nun na tumayo nga pala ako sa aking kinahihigaan at dahan dahan naglakad. Sa panaginip ko, tinahak ko ang daan papunta sa pinto ng banyo para umihi pero ayaw nitong mabuksan kahit anung pilit ko. Maya-maya pa, bigla na lang akong nagising sa malakas na sampal ng Nanay ko at bumalik sa ulirat. Ang tanong agad ng Mamang sa Yow: "Eh bakit ba pilit mong binubuksan yung bintana? Anu bang gagawin mo?" Pagtingin ko nga sa aking harapan mula sa pagkakalingon sa aking ina ay nakaharap ako sa bintana at nakahawak ang aking kamay sa bukasan. Sumagot ako na iihi at agad dumiretso sa banyo. Buti na lang hindi ko pa nailalabas ang etet ko nun kung hindi, naihi na ako sa kwarto, nakita pa ng Nanay ko. Pambihira! Pagdaan ko ng sala matapos umihi tumingin ako sa orasan at eksaktong 3 AM ang oras. Pak!

Second Time. Ang sleep walk ko nung pangalawang beses ay parang love, sweeter the second time around. Mas madaming nangyari at mas madami akong kilos nitong pangalawang pagkakataon na nagsleep walk ako. Pagkagising bago pumasok, kasama na sa nakasanayan kong routine ang pagkain ng umagahan habang nanonood ng Unang Hirit sa aming sala with extended legs sa sofa. At ganire na nga ang aking sleep walk, hindi ko alam kung ano nangyari pero naabutan ako ng aking Mamang na nanonood ng TV habang may plato sa lap at may hawak na kutsara't tinidor, todo subo ng pagkain galing sa walang laman na plato. O di ba? Talent yun. Bute na lang at sensitibo ang senses ng aking Nanay sa kahit mahinang tunog o kaluskos kaya nagising siya sa ugong ng TV na wala namang palabas. Hindi naman ako makakapunta sa sala ng hindi naglalakad kaya sa malamang eh sleepwalking ang nangyari. Kumuha pa talaga ako ng eating utensils at sinaksak ang TV para todo eksena. Pambihira! Once again, ginising ako ng Ina sa pamamagitan ng malakas na sampal. Bute na lang disoriented ako at hindi ko masyado naramdaman ang dalawang sampal na binigay na niya sa akin. Pagbalik ko sa reality, tinanong ng Nanay ko kung bakit ako kumakain at nanonood ng TV. Galit pa kong sumagot na "Gagayak na ako, malelate ako oh!!" Sabi sa akin ng Mamang, tignan ko nga daw ang oras kung dapat na gumayak at pagtingala sa orasan... CHARAN: 3 AM.

Anung meron sa alas tres ng madaling araw?

Napahaba na ata ang kwento ko pero hindi pwedeng hindi ko maikwento ang PINAKAKAHINDIK-HINDIK sa lahat. Ang kakabog sa umandar na electric fan at ang dudurog sa kwento ko ng sleepwalk. Nangyari ang kahindik-hindik na eksena tanghaling-tapat last week lang. Kukuha ako ng tubig at nakita ko ang lola ko na hinuhuli ang maliliit na bagong panganak na kuting (pusa). Nagulantang ang mundo ko sa sumunod na eksena. Karga ng Lola ang pusa na parang bata habang hawak ang isa nitong paa sabay turo ng "Sa Ngalan ng Ama, ng Anak, ng Diyos Espiritu Santo. Amen." Nahiya naman daw ako sa pusa. Nag-basic catechism ang Lola ko at tinuruan ng sign of the cross.... ang pusa! Pak na pak! Nakakashock. Happy Halloween Everyone!

Bloggers Meet-up.

2010-10-26T00:27:00.000+08:00

BEFORE:

Borthday Boy. Happy 27th birthday Jips!

September 25, 2010. Nakatanggap ang Yow pati na rin si Greta at Ungaz ng group message sa Facebook mula sa isang di kalakihang nilalang ---- si Idol Glentot. May borthday partey daw na magaganap at siya ay nangiinvite. Messenger lang pala siya at tagakalat ng balita dahil ang celebrant pala ay si Manong Jipoy. Nagulantang ang mundo namin sa electronic invitation na aming natanggap. Kaming tatlo ay nagtalo-talo kung Tuloy o Tigil ba para sa birthday partey at instant eyeball. Nagustuhan ng Yow ang idea na makikita ko na ang ilan sa mga idol kong blogger pero nagdalawang-isip ako ng matindi dahil baka madaming blogger ang andun at umatake ang shyness syndrome ko. Lumipas ang mga araw at palapit na ang araw ng partey. Wala pa ding desisyon. Walang preparation. October 20, 2010, 3 days left at gamit ang impulsive decision-making sabay-sabay kaming tatlo sumigaw ng TULOY! GO!

DURING:
October 23, 2010. Ang aga namin gumising para makagayak at makabyahe na. Nakitulog na ko sa crib nila Greta at Ungaz para magkakasama na kami at para cute. All set. Sumakay na kami sa tricycle at nagpahatid sa Cakeland. Dadayo na lang din kami, nagbitbit na kami ng regalo para naman matuwa ang Jepoyly. Dala-dala namin ang best-seller ng Cakeland at ang mga produkto ng Nueva Ecija tulad ng palay, upo, mais, bibe, dagang bukid at isang kalabaw. All set ulit. Sumakay na kami ng trike upang habulin ang flight namin sa Five Star Airlines. Matapos ang ilang oras na byahe, nakatungtong na nga ng kamaynilaan ang mga Novo Ecijano. Labis ang tuwa namin sa kay tatayog na mga gusali pati na rin sa glubo na naroroon sa harap ng MUWA. Ang aga namin nakarating na isang matinding katunayan na kami ay heksayted. Nasa meeting place na kami pero hindi namin maitext ang mga taong imimeet dahil kinakain kami ng hiya. TRIVIA: First time namin makikipagmeet sa mga taong hindi namin kilala ~~at mukhang kukuha ng buhay namin na bigay ni Bro~~ kaya hindi namin alam kung paano ang gagawin. Hindi ko na babanggitin na late ang mga kumag ng 2 Hours kasi nakakahiya naman di ba? Kaya di ko na babanggitin na LATE sila.

1:00 PM. Kasabay ng gutom na aming tinatamasa, natanaw na namin ang parating na Papa Bear at Baby Bear mula sa aming kinakapwestuhan. Natense ang Yow at pinagpawisan ng malamig. Naghanda na ang Greta at Ungaz ng kanilang best smile samantalang isinoot ko na ang aking killer smile bilang paghahanda. Tumitingkayad pa si Glentot at tinatanaw kami samantalang si Jepoy ay effortless kaming nakita.

FIRST IMPRESSION: Masayahin dahil sa sagad hanggang batok na ngiti ng dalawa. Pag nakita niyo sila, parang nabuhay na profile picture nila sa Facebook. Ganun na ganun lang din. Haha. 6 footer si Glentot sa personal, si Jepoy sobrang slim. Pwedeng model ng Slenda at pumalit kay Valerie. *nabasag ang monitor ng laptop, nabunggo ng humabang ilong*

Kumain kami ng mga 30 minutes at nagkwentuhan ng 3 oras sa loob ng restaurant. Masuka-sukang busog ang naranasan ko sa sobrang sarap ng pagkakaluto ng mga dala naming produkto galing probinsya. Dumating din si Kikilabotz sa kalagitnaan ng kwentuhan at kainan. Isang pagsubok na tawagin sa tunay na pangalang Marvin si Kikilabotz. Magpapalit ka na ng pangalan at nasanay na kaming Kikilabotz ang tawag sayo. Right after, nagstroll kami sa mall for 30 minutes at hindi ko kinaya ang sumusunod na eksena. Nag-aaya si Jepoy magdessert mula sa isang matinding kainan 30 minutes ago lamang. Talaga naman! Inaalagaan ang slim and slender figure. Shetness. Pero nasarapan din naman kami sa inorder ng bawat isa.

Party Pipol. TAAS: [The Probinsyanos] Greta, Yow and Ungaz.. BABA: [Manela Boys] Kiki, Jips, Glentot.

Makatanggal litid na halakhakan. Walang humpay na kwentuhan. Parang walang bukas na bonding. At unforgettable na pagkikita at pagkikilala. First time namin nagkita-kita pero parang close close na. Ang cool kasama ni Jepoy, Glentot at Kikilabotz. I never thought blogging would give me new friends, not just online but in real life too.

Parang nagdebut lang. May picture bawat bisita.

AFTER:
Bukod sa dighay all the way hanggang makauwi, di kami maka-get-over sa bonding na aming naranasan. Sa sobrang saya at galak na nanunuot sa aming mga puso, tulog na tulog kaming nakahilata sa likod ng Five Star Airlines pauwi. Pagmulat ng aming mga mata, nasa lupain na ulit kami ng mga tricycle at parang nanaginip lang habang nakasakay sa bus. Maraming salamat Jepong, Glentong at Kikilabong sa bonding. It was nice meeting you all. From the bottom of our hypothalamus, TINKYUBIREMATS!!! Sana may part 2. Pak na pak kayo!

*Di na me naglagay ng madaming picture dahil... nakakatamad ayusin. :) Check it out sa FB ko kung friend kita. Kung hindi, wala tayo magagawa diyan.

Single.

2010-10-22T01:43:00.001+08:00

Parang matagal lang ako hindi nag-update ng Its YOW time. Muntik na humantong sa desisyong pagsasara ang Yow at sa malamang eh wala na nagbabasa nito kung ako man ay babalik. Haha. Ganun ang mag-hiatus, walang paalam, walang excuse letter. Kabod na lang mawawala, kabod din babalik. And I'm effin BAAAAAACK!
____________________________________________________________________________________________

One time, nalibot ako sa kuta ni Ungaz at Greta (kabod nagkwento di ba?) at naisipang maki-sleepover. Nung kami ay nagmumuni-muni at nagbibilang ng kinita sa pagbebenta ng pulboron, yema at pastilyas sa mga bus, may pinakitang talento ang Ungaz na kahindik-hindik at kagila-gilalas. Marunong na daw siya magbasa ng palad sa tulong ng tabloid na "Tiktik" ---- pampalibog na, educational pa. Kaya naman kinuha ko na ang pagkakataon at nagpahula kay Madam Ungaz. Pinakita ko ang palad kong bahagyang pawisan, sinipat ito ni Madam, konting isip at nag-interpret. Yayaman daw ako, magiging successful, magkakabahay at lupa, magkakaroon ng kotse at makakapunta sa napakadaming bansa. Bukod sa mga pak na pak na postibong bagay na mga yan, dagdag pa ni Madam na ang aking mapapangasawa ay ang pangatlong girlfriend ng Yow. Sa pamamagitan lang ng palad, natukoy na lahat. Medyo doubtful ka lang sa resulta dahil malabo ang mata ng Ungaz, may kadiliman pa naman nun.

Sa lahat ng hula sa akin, yung mapapangasawa ang hindi ko makalimutan. That time, I'm in a relationship with my 2nd girlfriend (mahina ako magsyota) at parang ang laking tuwa ko pa nung nalaman ko na pangatlo makakapikot sa akin. Di naman ako naniniwala sa hula pero for that moment, amazed ang Yow. Two years na kami ng Babe at ang gulo-gulo na ng buhay namin. Ever since naman kasi nagsimula kami magulo na kaya all through out disaster talaga. Napansin ko agad sa simula pa lang ang extreme differences namin pero binalewala ko muna para subukan baka mag-work. At pilit nga namin pinag-work hanggang mag-dalawang taon at apat na buwan. Pagkatapos nun, itigil na ang lokohan and poof, nahurado burado na ang Babe. Ang taas ng text votes ~~puro ako nagtext~~ kaya alis na siya sa eksena. Natapos na ang sem, natapos na lahat ng exams, natapos na lahat ng requirements at natapos na ang LAHAT. Umeemo dapat? >>>> Fast forward.

Hindi ko man lang siya naikwento dito sa bahay ko natapos na agad ang season niya. Pambihira, hindi naghit sa takilya. Kaya Madlang pipol, hawak-kamay na lang tayong lahat mag-move-on at kalimutan ang shit ng nakaraan. Ang sarap pala maging singgol. Ngayon ko lang naappreciate ang buhay ng isang normal na tao, ang existence ng mga friends at ang ganda at saya ng mundo. Ganun ako nakulong sa mundo ng relasyon ko date, dun na lang umikot at dun na lang natali. Kaya ang laking tuwa ko na lang nung naranasan ko naman ang maging malaya. I'm freeee. :)

At dahil ako nga ay malupit na singgol na, I'm open for business once more. Lets get it on! Pangatlo ko na ang susunod at kung magkatotoo ang hula, yun na ang mapapangasawa ko. Kailangan ko na pala mag-ingat sa pagpunterya ng pipikot sa akin, dapat magaling umarte na nabuntis ko talaga para mapipikot ako agad. Kung walang ganun, pwede naman na sa akin yung mga simpleng babae.

SIMPLENG BABAE:

*Maganda

*May dimples

*Long hair

*Maganda ang smile

*Kristyano

*Nursing

*at Bagay kami.

Shet! Perpek Kapol.

Walang partikular akong pinipili pero pwede na yang nasa picture. Di naman ako choosy eh. Tutal bagay kami, papahirapan ko pa ba sarili ko eh di siya na. Pak na pak di ba?

Mama Meg

2010-10-09T01:07:00.000+08:00

Nung isang araw lang ay nakisayaw kami sa Karakol ng aming eskwelahan. Sa aking pagsasaliksik at ayon na din sa mga nasasabi sa loob ng aming katolikong paaralan, ang Karakol ay pagsasayaw na prusisyon ng rebulto ni Maria Magdalena. Ang isang mananampalataya na sasayaw sa prusisyon ay maaaring humiling ng kahit na anung bagay na kanyang ninanais. Tulad ng sayaw kay Sta. Clara, ang ilang mga kababaihan ay sumasayaw sa prusisyon na ito para humiling na pahinugin ang tinatago nilang mga itlog at ng sila din ay makapangitlog na. Wala naman akong asawa para hilingin na mabuntis ko at lalong ayaw ko pa ng buntisan, pero sumayaw kami, ang buo kong block, para humiling na pumasa sa board exam. O di ba? Kung makapanata kapag magboboard exam. Simula pa lang yan. There's more to come.

Matapos ang pagpapawis namin sa araw at pagindak sa tugtog na mosiko, biglang may naiibang aura ang isa kong kaibigan. Alam mo yung nag-glow? At lahat kami ay napansin yun. Mukhang gumana ang buntis effect ng Karakol at nag-Immaculate Conception ang aking kaibigan. Siya ay si Best Meg. Ang birhen ay narito na. Nandito na ang Mama Meg.

Si Best Meg (synonymous to Greta, Margaret Pineda, o Pogi for short) ay aking best friend, classmate for 7 years , kapatid at maituturing na rin na isang kapamilya. Mayroon siyang malaking hita na maaari mong isiping troso o paddle sa laki. Ang huling tinamaan ng binti niya, ngayon ay nasa ICU at comatose. Kilala siya sa kanyang blog bilang Greta na ako din ang may pakana, pero nauna ko siyang nakilalang Meg kesa sa tunay niyang pangalan. Magkaklase kami mula first year high school at di talaga kami nakapagusap kahit isang beses ng mga panahon na yun. Napapansin ko lang din siya dahil si Greta nun ay babaeng may kalakihan. Di ko siya kaibigan dahil isang girl group ang kinabibilangan niya at top 1 siya nun sa pagiging absinera. Nalipat tuloy ng ibang section pagtungtong ng 2nd year. Napala mo Ate. Nye nye.

Wala kaming interaction nung 2nd year high school. Nagkaroon na lang nung tumuntong ng junior high. Dahil nag-e'excel siya kumpara sa mga kaklase niya nung panahon na yun at pumapasok na siya everyday, nagbunga ang tiyaga at nalipat sa section namin. Nagkaroon ng seating arrangement at nataon naman na nakaupo si Meg right in front of me. At dun lang kami nagkausap. Natatakot pa ako noon kausapin si Meg dahil di ako friendly at mukha siyang bitch kahit malaki. Anu ba namang malay ko makipagkapwa tao eh nung mga panahon na yun eh sobra takot ko sa tao. Nung mga panahong nauuso ang song hits, kanta dito kanta doon ang nangyayari sa room. At dahil sa likas na kaepalan, humirit ang Yow kay Meg:

Yow: Meg, alam mo ba yung kanta na "How could this happen to me? I made my mistakes. I got nowhere to run. etc?"

Meg: Ayy. Untitled by Simple Plan. [Tsaka kumanta ng mas magandang version sa akin]

Ang pakay ko that time eh magmayabang ng kanta dahil kakaTV premiere lang ng Untitled that time sa Myx at MTV. Eh ang walang hiya, upadated pala ng bongga. Pahiya ang Yow. E di ikaw na ang marunong sa musika! Pero sa pagkakaalala ko, doon nagsimula ang pagkakaibigan at pagbuo namin ng isang grupo. Kaya kahit napahiya, nakatira pa pala kami ng pagkakaibigan. From then on, nagtuloy tuloy na at hanggang ngayon nga, di pa kami naghihiwalay. Reminisce dapat? Bago magcollege at nagdedesisyon pa lang kung saan magaaral at ang kursong kukuhain, inaya ako ni Greta na mag-aral sa katolikong paaralan na kinabibilangan namin ngayon. Dahil takot ako mag-isa sa first day of college life ko at takot ako na wala agad kaibigan, nakatango na agad ako para lang may makasama. Ang lalim ng dahilan ko, shet!

And the rest was history...

Bakit nga ba kami nagkasundo ni Greta? Noong una, ang arti arti ni Ati at talaga namang di ko maisip na makakasundo ko. Pero nakakagulat na more than 7 years na kami magkakilala at 6 years na kaming magkaibigan. First, sa likod pala kasi ng kaartehan niya, may lalaki kang makikilala. Kaya magaling din siya makisalamuha sa lalaki. At ngayon, talent na niya yan! May innate masculinity ang Greta sa bandang hita kaya naman makakasundo mo kahit babae siya na nagkulang sa dibdib. Pangalawa, lahat ng kalokohan ko at pangbubully ay kaya niyang tapatan o higitan. E di payn! Kailangan ko ng tag team sa pambubwisit para mas epektib. At pangatlo, parehas kami ng pananaw sa buhay-buhay. Sino pa ba maggagaguhan, e di yung mga gago na din.

Masarap kasama si Greta. Masarap kakwentuhan si Meg. At nakakatawa si Margaret Pineda. At masarap daw siya! Medyo too late ang post ko na to pero pwede pa namang humabol. Hayamuna. Dapat gawan kita at si Teddy pag bday nyo ng tribute para gagawan niyo din ako. Maraming salamat sa pagkakaibigan Best Meg. You're the best, Best! Magbalik loob ka na sa Panginoon para pagpalain ka. Umiwas kay Maria Magdalena, wag ka muna magmultiply at gumawa ng product Mama Meg. Kapag malapit na lang ang graduation, para eksenang malaki tiyan mong magmamartsa. Peace Tita Vangie. Joke lang po.

HAPPY BIRTHDAY GRETALICIOUS!

Ang picture greeting ay gawa ng kapatid kong si Zetlog. Ninakaw ko lang dahil tinatamad na ako maghanap ng picture ni Greta.

Nag-iisang,

FB: Yung totoo?! Sino ka?

2010-09-26T19:53:00.001+08:00

Katamaran is my new bessy recently kaya di ako makapagblog. Ang tagal ko ding hindi nagagawi sa blogger.com, puro Facebook at Twitter ang nabibisita ko at nabubulatlat. Kahit nakakasawa na din ang Facebook, hindi rin naman ako tumitigil sa pagcheck ng aking account. Magbabasa ng status, magla-like ng status ng ibang peop, magcocomment kapag natripan, babati kung may birthday, makikipagchat minsan at mas madalas na nagla-log out agad. Pero hindi natin maitatanggi na nung mauso ang Facebook, ang daming natuwa dahil may bago na namang uso. Lahat na sinubukan, lahat nilaro, lahat na sa buhay inupdate. Si Friendster lang naman ang nalungkot nung sinilang sa mundo ang tatalo at lalampaso sa kasikatan niya.

Ang cool ng Facebook pero mas madaming pa-cool ang naglipana sa social networking site na ito. Nakaencounter ka na ba ng katulad nilang endangered species? Para mahanap ka ng mga friends mo sa Facebook o ng kung sino mang naakit sa angkin mong alindog, ang isang paraan lang ay gamitin ang iyong pangalan. I-type mo lang tapos ang dami na lalabas, pipiliin mo lang kung sino talaga hinahanap mo. Pero nung isang araw lang, sa Facebook aking natagpuan si...

Anu kaya ang maidudulot na kagandahan ng kanyang pangalan? Just call me Yellikeashootingstar! Maganda pa naman yung bata pero hindi ko makita kung san sila nagkahawig ng shooting star. At isa pa, Hoy Yellikeashootingstar, mag-iingat ka, nakakabilaok ang rocket ships. Ang dami pa ng gusto mo, kumakain ka ng bakal pate? PM mo ko, may ipapakain ako sayo na masasarapan ka... ICE CREAM. :) Oo, dugyot!

Nakakita ka na ba ng kasurname mo sa Facebook at inisip na kamag-anak mo sila? Akala ko kami na lang ang natitirang tao sa mundo na Villangca ang apelyido, kami na lang ang natitirang lahi nito sa Pinas, kaya nagulat ako nung malaman kong ang may-ari ng 8 waves Waterpark sa Bulacan eh Villangca din. Sila lang mayaman, hindi kami. Sa kanila napunta yung yaman, sa amin napunta yung good-looks. Hays. Nung nagsimula nga ang Facebook, ang dami nag-add sa amin na posibleng mga kadugo dahil parehas kami ng apelyido. Chinachat pa kami at pilit nagte-trace kung kami ba talaga eh magkakadugo. Mga in denial. Apo kasi sila ng may-ari ng 8 Waves at anu ba naman malay nila baka nakiapelyido lang kami mula pagkabata para makahuthot sa pera nila. Sa huli, ang sissyng ex-buntis ang nakipagusap sa kanila at nagkapuntuhan ng ninuno. Kamag-anak nga namin sila. At yan ang storya ng aming family reunion sa FB.

Bukod sa aming pamilya, may iba pang pamilya ang nabuklod ng dahil sa paggamit ng Facebook. Ang ganda din ng benepisyo di ba? At may kilala akong isang pamilya, magkakapatid ata silang lahat, na nagkita kita sa Facebook. Madlang Pipol, meet the vampire siblings.

Pangarap kasi ata nila maging bampira o sa mas malamang pangarap nila mapangasawa si Eduardo. At pati si Jacob Cullen sa baba, type din niya ang kaputian ng loko. Ayieee.. Kasama kaya ito sa pakyut stage ng buhay ng teenager? Bago naging Cullen si Anelle (sa taas), Bieber Cullen ang apelyido niya sa FB. Dugong artista si Ate. Nanay Bieber na unano, Tatay bampirang may leukemia. Ang CUTIE nyo! Pak!Ü

Nung isang araw lang din, may nabasa ako sa news feed ko. May friend ako na babaeng nagpalit ng relationship status from being 'single' to 'in a relationship' with Enchong Dee. Hindi naman Erich ang pangalan niya at di rin siya artista, pero magkarelasyon sila ng hayop na pakyut na Enchong. Maya-maya, pagkarefresh ko ng page, may nagcomment agad saying: "Uy, yan ba yung ginawa mong account ni Enchong? Galing ah." Sabog si Ate! Kinabukasan, back to single ang bata. Pinahiya kasi nung nagcomment. Pambihira kasi. Sagad kung makapagpasikat.

Ang mga larawan na inyong nakita ay hindi ko pinagpaalam. Syempre naman, pero sila ay aking kakilala. Di na uso ang blurred images for confidentiality. Pak na yan, kung gusto niyo ifriend ang mga weirdo, isearch niyo na lang. O kung gusto mo makiuso, magpalit ka na din ng apelyido at gawin mo ng Revillame para tunog local o kaya Lautner naman para tunog aso. Pero yung mga normal pa diyan, maging masaya na tayo sa pangalan natin. Yow V. Tunog blogger. NakangPak!

Update.

2010-09-23T01:08:00.002+08:00

Busy-busyhan ako nung mga nakaraang linggo kaya di ako makapagblog at nakakalimutan ko na din yung gusto ko i-share kaya this post will just be an update ng mga nangyayari sa buhay ko. Isang mahaba-habang tweet ng ka-epalan. Babawi na lang ako next time. :)

Ang buntis na sissy ay nagluwal na ng isang bouncing (and when I say 'bouncing', I really mean it) baby girl last Monday, September 20, 2010 at exactly 10:55 AM. Happiness tuloy ang Yow Family dahil may dagdag na naman sa aming angkan. At syempre, isang tantos na naman sa bilang ng aking pamangkin ---- pang pito na si Jemimah Ross. Kung may pang-pito, nag-aabang naman kami sa pang-walo. May sissyng buntis na naman me at sa katauhan ito ng aming panganay na kapatid. Yung totoo? Dapat sunod-sunod? Dapat madami? Automatic, inaanak ko na naman ang mga pamangkin ko na yan. Payn!

Officially, nagstart na ang intramurals namin kanina na magtatagal hanggang friday. Sobrang exciting ng Intrams at ang dami ko masasabi tungkol dito. NEXT!

Nakakapressure mag-isip ng picture greetings for Ser Jipoy, Kikilabotz at Greta. Pambihira! Uso dapat? Gusto ko na gumawa, wala naman ako maisip na konsepto. Kapag ako nainis, may word art naman sa microsoft word, makapagtype at maisend sa inyo. For sure, kung may premyo ang pinakamaganda e di ako na ang nanalo. Pak! Kailangan ko magset ng date ng pagsesend sa inyo, siguro sa first week of November naisend ko na. Sakto. Wait nyo lang.

Sa ospital kami naghahapunan araw-araw para sweet at magkakasama pa din kami magkakapatid sa hapunan. May malapit na seafood restaurant sa ospital na nakaconfine ang sissyng di na buntis kaya dun na lang kami nagtetake out ng hayup fernando sa sarap na pagkain. Crispy Pata, Bicol Express, Sinigang na Baboy, Sisig, at Gising-gising ang ilan sa best dishes nila na natikman namin. Sang gawi ang seafood sa mga yan? Kabod na lang nag-claim na sila ay seafood restaurant samantalang mas madami pa sa Menu nila ang baboy at manok. Kasama ko ang Zetlog sa pagpunta sa tindahan ng ulam para mag-take out at pag balik sa ospital, naitanong ko na din sa wakas kung bakit ang dami niya school mate na naglipana sa buong ospital na kanina pa andun pagdating ko galing sa uber-fun na intams. At bigla na nagkwento ang bunsong sissy.

At 4 AM, 09-22-10, sumabog ang TV sa isang boarding house na malapit sa kanilang school at doon nakatira ang school mate ni Zetlog na lalaki. He's living there with his Lola dahil napakalayo ng kanilang bahay sa eskwelahan. The TV had a short-circuit shit and caused explosion that produced fire burning the whole boarding house. English-dapat. Nagkagulo ang lahat pero yung batang lalaki ay naisip ilabas ang kanyang Lola at pinsan at ilang bagay. Anu tawag dun? Bayani. At nung siya naman na daw ang lalabas, nagcollapse na yung structure nung bahay at naiwan siya sa loob. Destined to die ba talaga ang mga bayani? Ang dami tuloy tao sa buong ospital at mostly estudyante from Science High School. Lahat sila batch mate ni Zetlog. Naghihintay sila ng balita na nakasambakol ang mga mukha. At yun na nga, bye friend ang naging drama.

Pag-uwi dito sa bahay, pinakita sa akin ni Zetlog ang kanyang news feed sa FB na punong-puno ng pagdadalamhati sa nangyari. Kaklase pa niya ang present girl friend nung bata at nagchat pa sila. Nung binabasa ko yung mga status, though yung iba medyo over-acting at yung iba sabi ni Zetlog ay di naman talaga close sa pumanaw eh nakiki'I'll Miss You dun, nalungkot ako kabod at kinilabutan. If I were in their shoes at namatayan ako ng kaibigan, eh shet mama shet, nakakadepress nga din Kuya Eddie. Hindi natin kadugo ang ating mga kaibigan pero naging pamilya na din sila sa atin. A lost of a friend can be as equal to a lost of a relative. (Tama ba?) Halos magkasing bigat, magkasing-timbang. Ang sarap magkaroon ng maraming kaibigan.

Mostly sa nabasa kong status ay nagtatanung ng 'Why?' Isa ding malaking tanong yun nung namatay ang kuya ko years ago. Pero sabi ng isang Christian worker sa tribute ng aking utol, never ask God 'why' dahil kapag binaliktad mo ang salitang ito which is Y-H-W, it's an abbreviation saying 'Your Holy Will.' Kaya whenever you ask why, nasa sa'yo na ang sagot. It is God's will kaya naman may mga nangyayari na di natin inaasahan. He has a better plan for our loved-ones na nawala.

Oo. Kumakabod ang post na to at bigla na lang nagiging emo much. Bayamuna. Gusto ko lang mag-update. I'll keep you posted whenever I get a chance. Pak!

Yow and Zetlog: The Journey

2010-09-17T01:19:00.000+08:00

May bago akong kwento. Recently, about 3 weeks ago (di ba kamakailan lang?), may inattendan kaming debut party ng isang kakilala sa Manila kaya naman ang probinsya boy Yow ay naghubad muna ng bota at umahon mula sa putik ng bukirin, nag-sign out sa facebook at naglakbay. Kay tatayog pala ng gusali sa Kamaynilaan hano? Nakakalula ayy.

Sa Vivant shit, Alabang ginanap ang party. At sa registration nakatoka ang Yow at Zetlog (a.k.a. bunsong sissy). Syempre ang sissyng buntis ang organizer kaya dapat magagamit ang mga kapatid niya. Kailangan din kasi kaaya-aya ang sumasalubong sa mga guests bago pumasok sa loob ng hall. And I think, nagampanan naman namin ng maayos ang role na yun. Bawal kontra! At diyan natatapos ang kwento ng party party.

Actually, hindi naman yan ang kwento. Ang pagluwas namin ni Zetlog ng Maynila ang istorya. Day before yung party, paluwas na kaming magkapatid at maaga kami pinapapunta ng sissyng buntis. Akala ko tuloy eh kami ang magluluto at magaayos ng hall kaya maaga kami pinapapunta. May catering naman pala at may magseset-up. Pinapaluwas lang kami ng maaga para makasabay sa family friend na pabalik na din ng Manila. Wais talaga ang sissy. Nagtitipid muchness. Bago pa man ang byahe may mensahe ng binigay sa amin ang sissy. BABALA: Mainit sa Van, magdala ng rescue pamaypay. Kaya naman nung sasakay na kami, bilang masunuring mga bata, di kami nagdala ng pamaypay. Maaga kami umalis kaya pagsakay sa van ay malamig pa. Sa pagdaloy ng oras at paglayo ng aming nilalakbay, teka nga Kuya Eddie, parang kumatas na lang ang Yow at naging isang nabuhay na pawis. Mainit nga talaga Ate Charo at naging exhaust fan ang aircon. Palabas ang hangin at hinihigop papasok ang init sa labas. Gusto kong buksan ang bintana ngunit mahina ako Ate Amy, gusto ko i-Face-to-Face ang driver pero gusto talaga nila mag-asawa na nakasara ito at kulubin ang pampabasa ng kili-kiling init sa loob ng sasakyan.

Around 2 PM nasa Mega mall na kami. Sabi ni Manong Driver, “Punta kami Mandaluyong, sa Boni na lang namin kayo ibababa. Magbus na lang kayo.” Di na ako tumanggi at pagkakataon na yun para takasan ang pambihirang umaandar na oven. Gabi pa daw ang uwi nila sa center namin sa Sucat kaya mauna na daw kami. Sa kanilang kabaitan, pinaiwan na lang nila ang mga gamit namin sa van para di kami mahirapan sa pag-commute. Sino ba namang tatanggi sa hassle-free na idea di ba? E di payt! Bumaba na kami dala-dala lamang ang tig-isa naming personal bags at nag-abang ng bus. Dumaan ang Nova Bus ni Idol Glentot pero di kami sumakay. Mukhang mapanganib ang itsura ng bus pati na din ang driver na nakabalot ng sarong ang ulo. Habang naghihintay kami, tinanong ko ang Zetlog:

Yow: Zetlog, may barya ka ba? Magkano pera mo diyan?

Zetlog: (Halungkat) Ayy. Naiwan ko sa paper bag sa van yung wallet ko. P40 lang nasa bulsa ko.

Yow: Pambihira ka! Ako na nga lang muna, wala pa naman ako barya. (Halungkat at kapa-kapa)

At yun na nga. Ang wallet ko ay naiwan din sa isa ko pang bag sa van. Anu tawag dun? Tanga. Laking ginhawa pa naman kako ng walang bitbit, eh di naman pala kami makakauwi sa di namin pagbitbit. We started panicking at nagsisihan sa tapat ng gasolinahan. Anung magagawa ng kwarenta pesos? Habang nagiisip eh naglakad kami ng naglakad hanggang makarating sa station ng MRT sa Guadalupe. Pinagod namin ang sarili naming umakyat sa mataas na hagdan ng MRT para makatawid at umaasa na may mauupuan sa Guadalupe Shopping Center daw na mas maganda pa ang Baclaran. Wala akong pangtext that time at si Zetlog naman ay lowbat. Nagpalit kami ng sim para magamit ang ever-reliable TM Astigtxt niya, nagte-te-te-te-te-text kami kay Sissyng buntis at nagmamakaawa na sunduin na ang kanyang mga abang mahihirap na kapatid. After 15 minutes, no response. Nanganganak na kaya ang war-freak na buntis? Pambihira! Di man lang magreply. Kaya nagpaload na kami gamit ang P40 na natitirang kaban ng cash. Tinawagan ko ang sissy.

Yow: Se, Yow to. Naiwan namin yung wallet sa van eh binaba kami dito sa Guadalupe. Di kami makauwi. Rescue us please? [insert sad face]

Sissyng Buntis: Kakabasa ko lang ng text mo. Humaharvest pa ako eh. Teka, tapusin ko lang, gagayak na ako.

Yow: Wow. Abala ka ha? Dalian mo na se. Husay!

Joke lang. Di siya nagfafarmville nun pero nagfefacebook daw siya kaya di niya napansin. Nung nagtext siya na nasa byahe na siya, humanap na kami ng magandang pwesto at mauupuan. Yung hindi kami papaalisin ng guard dahil nakaupo kami sa hagdan, yung hindi kami makikinood ng flat screen TV sa solar sales center na palabas yung hayup na si Criss Angel. At natagpuan namin ang upuan na kay ginhawa kay Aling Upeng: Jollibee. Pakapalan ng mukha sa manager ng Jollibee na si Aling Upeng, kahit di kami umoorder, ang tagal namin nakiupo don at kunwari namimili ng kakainin na may kasamang pagturo-turo effect pa. Ang sarap umupo sa Jollibee kahit masama na ang tingin ng guard kaya lang magugutom ka sa amoy ng mga langhap sarap nilang pagkain. Kainis. Nung dumating ang buntis, shakiness na us sa sobrang hungry. Dali dali na kaming umorder, hulaan mo kung saan? Syempre, bilang utang na loob sa pagpapaupo, kumain kami sa KFC sa tabi ng Jollibee. At nakauwi ng matiwasay pagkatapos kumain.

Tatapusin ko ang post na ito sa mga natutunan kong moral lesson na nawa'y makatulong sa lahat:

Wag ibubulsa ang katangahan sa paglabas ng tahanan. Iwanan na lang ito para iwas ang panginginig ng kalamnan. Pak!

Hayop ang buhay, Fernando! - Jacklyn Jose, Mula sa Puso.

Ang utak parang tiyan, masakit kapag walang laman. Ta-ma!

Transformation

2010-09-11T05:36:00.003+08:00

Nung past life ko, isa akong match stick. Isa akong buhay na patunay ng naglalakad na buto. Yes! Di pa uso ang fitting na damit noon pero nauna ng humapit ang balat ko sa buto ko. Nung bata kasi ako, porke't uso ang malnourished, nakiuso na din ako at nangayayat ng husto. Wala sa hobby ko dati ang pagkain at kahit may nakahandang pagkain three times a day, mas pipiliin kong maglagalag kesa punuan ang pangangailangan ng aking katawang-lupa. Minsan rin akong natukso ng sambayanan na lampayatot dahil palagi akong nadadapa dahil sa kapayatan. Kalampahan samahan mo ng kapayatan at budburan mo ng katangahan = YOW.

Wala akong makutya kaya sarili ko na lang ang pagtuunan ng pansin. Wala kaming internet kaya kahit punung-puno ng kagustuhang magblog ang puso ko eh wala akong magawa. Wala ring maitutulong ang typewriter namin sa bahay dahil walang publish button ang high tech na gamit namin na yun. Bigla na lang tuloy ako nakapagnilay-nilay sa mga nangyari sa buhay ko na nakaapekto ng husto sa kung anuman ako ngayon. Akala mo napakalalim ng sinasabi ko, tungkol lang naman sa timbang ang pinopoint ko.

Noong bata ako mahigit 10 kls. ang kulang sa timbang ko para matawag na normal. Ang itsura ko tuloy nun eh batang inaalipusta at inabandona ng magulang na parang hindi kumain for 43 days. Sa murang edad, nagmukha na akong addicted sa yosi dahil humpak kung humpak ang mukha ko sa kapayatan. At yun ang kalunos-lunos phase ng aking buhay. Tumaas ang timbang ko sa pagtakbo ng panahon at bahagyang napapalapit sa normal. Lumapit lang pero hindi nakaabot. Up until my second year in college, nagmukha lang ako binata pero payat pa din. Kaya noon pa man, isa sa pangarap ko ang tumaba o maging normal ang timbang, nakakasawa ding maging abnormal. Di pa bagay sa akin.

Nagkaroon ng medical check-up ang school para sa lahat ng estudyante nung 2nd year pa lang ako. At syempre imposibleng mawala doon ang pagkuha ng timbang. It's my turn, tumuntong ako sa timbangan at poof! 67 kls. ang Yow. Tingin ako sa chart agad para makita kung may mali. Para sa height ko na 5'11'' normal akong matatawag kung ang timbang ko ay 74 kls. Nakangtooch! Parang kulang lang ng pito para pak na pak! Isa-isa kaming kinausap ng doctor ng school at nakakagulat ang sinabi niya sa akin.

Doctor: 67 kilos? Di ba nursing ka? Tsk.

Yow: Yes po. Bakit po?

Doctor: Under-weight ka. Kayanin mo kayang magnursing? Ang laki mong bata eh.

Yow: E di sorry naman na Dok. :|

Payn Dok! Ang judgmental niyo naman ho. Hindi nasusukat sa katawan ng tao kung gaano kataba ang utak nito. Kahit nahurt ako sa pangmamaliit sa akin, nakasmile pa din akong umalis sa harap niya dala-dala ang reseta ng napakadaming multivitamins na kailangan ko inumin. At simula noon, namotivate tuloy ako magpataba para iwas kutya. Ang kain ginawang lamon. Ang katamaran, pinaigting para walang maburn na calories. Lahat ng pampagana nasubukan ko na, masyado tuloy naging ganado at sumubok ng kung anu-ano. Amp. Binalak ko pa mag-gym para maitry ang program nila na pang-increase ng weight kaya lang di natuloy dahil mas madaling tamarin. At dahil dun, unti-unti akong bumigat at naging normal. Successful! 73 kilos na ako, kulang ng isa pero normal na. Ang saya pala maging normal.

Dahil sa ginawa kong pagpapataba, yun na ang naging sistema ko sa buhay. Ang lakas ko na tuloy kumain at hindi na papatalo sa pagpapataob ng kaldero. Ang laki ng pagbabago sa itsura ko dahil na rin sa pagbigat ko kaya ang daming nakapansin nito. Mas bagay daw sa akin ang may laman, eh sino ba naman kasi ang binabagayan ng wala? Pambihira! Mukha pa daw ako naggym dahil naglakihan ang lahat sa akin. Eh de sige. Ako na ang atensyon ng mga tao. Amp. Simula nung masatisfied ako sa king timbang, di ko na muling binalikan ang timbangan. Kampante na kasi ako at normal na ako. And then one time during our duty sa ospital, nakakita ako ng timbangan at naisipan magtimbang. Pagkatungtong sa weighing scale ---- 82 kilos. Oh shut! Nagpaulit-ulit ako dahil di makapaniwala sa nakita. Napasarap ata ang kain ko at papasobra naman na ang timbang ko. Dalawa na lang idadagdag at certified obese naman ang Yow. Nakakadepress din pala malaman na sobrang taba taba mo na. Di ko naman na mapigil ngayon ang kumain dahil ang sarap sarap kaya.

Noong isang araw lang nagreminisce kami ng pictures sa phone ni Greta. Mga natambak na picture 1 to 2 years ago. Nakita ko ang sarili ko at bigla ako napadasal. Thank you Lord at tumaba ako. Ang pangit ko dati at mukha akong iskwater. Dun ako nagka-bright side at natuwa na rin sa nangyari. Salamat sa aking pagtaba at nagmukha akong tao kahit papano. Pak!

Inisip kong maglagay ng picture pero di bale na. Hindi niyo magugutuhan. Haha.

Kumikislot

2010-09-06T02:40:00.001+08:00

Lahat ng tao ay biniyayaan ng talento galing kay Bro. Naging fair naman si Bro na bigyan ang bawat isa sa atin ng sarili nating maipagmamalaking talento. Ultimo nga mga disabled o handicapped person nakakapagbasketball, nakakasali sa triathlon, nakakapagpiano at nakakakanta ng nasa tono (di nga lang kagandahan minsan pero at least nasa tono). Kaya for sure, may natatagong talento ang bawat isang madlang pipol na nasa mundo. Kung nagtatago man yan, hintay-hintay lang, pasasaan ba't lalabasan ka din. I mean, lalabas din ang talent mo. Malay mo ikaw pala ay talentadong pinoy sa declamation, sa paggawa ng tula, sa pagkumpuni ng sirang saksakan, sa pagpapakintab ng kotse, sa pagkutkot ng dumi sa kuko, sa pagaayos ng buhok at mukha, sa pagmemekaniko o kahit sa pag-gawa ng pulboron at yema, eh aba Ati at Koya, talent na yan. Tunog vocational course nga lang pero talent na yan, linangin mo, malay mo madevelop. Uyyy.. (nangharot?)

Bukod sa pagpapanggap na marunong ako magsulat ng kung anu-ano, may isa pa akong nasapo na talento (ata) mula kay Bro. Hindi ako biniyayaan ng kagandahang boses, este hindi pala talaga magandang boses, sa pagkanta kaya naman siguro ipinagsiksikan at ipinilit ko na din na matutong sumayaw. Naka naman. Dumadancer si Yow. Marunong akong sumayaw pero hindi kasing husay ng mga walang-hiyang iba jan. May poot talaga dapat dahil nakakaintimidate mag-sayaw yung ibang tao da ba? Tingin ko naman, nasa lahi na namin ang makikislot na tao kaya naging passion na ng ilan ang pagsasayaw. Magagaling magsayaw ang mga pinsan ko, alam mo yung magaling? May humi-hip-hop, juma-jazz, kumo-contortionist, lumi-lyrical hip-hop at ~~mumo~~ ~~numomo~~ ~~nimomodern~~ nag-momodern dance. Samantalang ako eh bukod sa specialty kong macho-dancer moves (sang gawi ang macho?), pang-doxology ang moves ni Yow. Mga simpleng taas taas ng kamay kamay at paa paa lang na accompanied by Christian Songs. MakaBro ako eh.

Simula nung sinayaw namin nung bata pa kami ang Get down, get down and move it all around ng Backstreet Boys, nagsimula na ang career ko bilang taga-bigay aliw sa pamamagitan ng pagkibot at pagkislot. Naaalala ko tuloy na minsan isang magpapasko, nagawa naming sumayaw magpipinsan sa party party ng isang kapit-bahay. Nakapangasawa ng hapon kaya biglang yaman ang buset na kapit-bahay. Sumayaw kami dahil nabalitaan naming nagbibigay ng pera ang hapon. Nakamit namin nun ang gusto namin at may uwi-uwi kaming P100 bawat isa pang-jollibee. Pero ngayon ko na-realized na performer sa Japan pala ang datingan namin noong panahon na yun, bigla akong nandiri, bigla akong nanlumo. Shetness. Para sa pera nga naman oh!

Nung tumuntong ng high school, lalo nadalas ang sayawan na aking naranasan. Bawat pacontest, sasali kami kesehodang sing and dance competition na buong klase ang involved eh game pa din. May sinalihan kaming pakulo noon na hip-hop/modern dance competition na dinaos pa sa isang mall. Kahihiyan pero nanalo ang grupo namin. Dahil nagustuhan ng isang konsehal ng aming bayan, inimbitahan tuloy kami na sumayaw sa isang Fund-raising concert para sa nakalimutan ko ng purpose. At bongga yun nung panahon na yun dahil kami muna ang sasayaw bago lumabas at magpakitang-gilas si Keempee De Leon. Hindi na two-sided ang buhok niya nun, hawig na lang nung hairstyle niya ngayon. Big star di ba? Sikat na sikat ang main act. Ang baba tuloy ng raised na fund.

Nitong mga nakalipas na araw, medyo nag-iisip isip ako kung itutuloy ko pa ang career ko sa pag-gamit ng katawan bilang source ng aliw. Ang tanda ko na kasi para sa pagsasayaw at mahina na ang tuhod ko para gawin pa ang mga indayog sa sahig na moves ko. At lalo't higit sa lahat, nabwisit ako sa napanood kong video kay Pareng Youtyug. Parang pag-nakitabi ka at nakisali sa kanila ay maicoconsider na as an attempt to suicide. Ang panonood ng video nila ang nagpa-realized sa akin na hindi nga ako marunong sumayaw at sila lang ang may karapatang kumilos sa saliw ng tugtugin. Mga walang-hiya. Mga hampas-lupa. Mga patay-gutom kayo. May galit? Oo. Eto, panoorin niyo kase.

O siya! Kayo na Diyos. Kaya talagang wala akong future sa pagsasayaw. Isa na lang malaking frustration ang maging magaling na mangingislot. Hindi na yan ang talent ko. Makapagblog na nga lang. Malay mo, kakablog ko, gumaling ako sumayaw. Ayaw pala sumuko eh. Naman naman eh. Yun ang Pak!

Nakanaman. Panalo!

2010-09-03T02:25:00.000+08:00

Wala kaming pasok pero ang aga ko nagising. Stay-in na kasi ulit ang sissy ko na buntis dito sa bahay at nag-aabang na siya ng pagkibot ng bata sa namumutok niyang tiyaaaan. Isa pang parang Nanay ko yan eh, di ka titigilan ng hiyaw hangga't di ka bumabangon. Kaya bumangon na kami.
Kakatapos ko lang mabusog sa umagahan kaya dahil jan may nag-text:

Congrats! Blogger of the month ka ni Jepoy. Imba ka. I'm proud of you. Sikat ka na. Tama lang yan, ang gwapo mo kaya. Nagmamahal, UNGAZ.

Nagulat naman ako sa mensahe ng ungas at biglang nagbrighten up ang mukha ko. Instant happy face ang dulot ng text na ito at sa sobrang tuwa ang naisagot ko lang ay ang mahilab-hilab at puno ng emosyon na Oh? Weh? Matapos yun, dali-dali ako nagbukas ng laptop at nagpray over na maganda ang connection. Under construction pa kasi ang hayop na Wi-max dahil moody ang buset, pinipili kung kailan magkakaroon ng connection. Answered prayer mga kaibigan at talagang pinagbibigyan akong makita ang post ni Sir Jepoy. Blogger of the Month: September Edition.

Nag-scan muna ako bago magbasa. Scroll down at biglang napaisip. Teka nga. Facebook ko ata ang napuntahan ko, puro mukha ko nakikita ko. Ako nga. Nagtatry ako mag-logout pero hindi epektib. Pindot ako ng pindot ayaw lumipat ng page, picture pala ni Jeps sa about me yung andun. Nakangtooch. Hindi nga ito facebook. At hindi nga ito chismis o September fools day. Wagi nga pala ang Yow sa kapita-pitagang blogger of the month segment sa Pluma ni Jempong. Napangiti na lang ako nung binabasa ko sabay sabing Haylabbets.

Ganun talaga madlang pipol, dapat ishare ang experience at wala din naman ako maikwento. Nung maisipan ko bumalik sa pagbablog, ang layunin ko lang naman talaga eh makapagsulat at magbasa. Yun lang. As in. Bonus na nga sa akin na may nagbabasa at paminsan-minsan ay may kumocomment sa sulat ko. Nung dumami ang nakapansin sa munti kong tahanan (dumami as in more than one na ho), nagustuhan naman ng Yow at nagpapansin na talaga sa ibang blog. Yan ang pure-blooded pampam. Sa mga blog na binabasa ko, si Master Badoodles, Paps at Jepoy ang may blogger of the month segment. Dun ko pa nga nakikita sa list nila ang mga nice-to-read na mga blog kaya nakakatuwa ang pakulo nila na yun. Sadya akong ambisyoso that time kaya naman pinangarap ko na ako'y marecognize din kahit na ang entry ko pa lang nun eh tatlo.

This is my first recognition as a blogger kaya naman umabot na sa gawing batok ang ngiti ko at naging constant na ito. Mababaw lang ako at talaga namang napasaya ako nito. Naging pangatlo na din pala ako sa hall of fame ng blogsngpinoy. Nagbunga kasi ang inaraw-araw kong pagpindot ng 5 star sa ratings ko dun. Nagpipipindot ako bawat araw para manalo pero nung lumabas ang resulta para sa buong buwan,,,, pak! I got 7 points. At 3rd place pa ko ng lagay na yun. Konti na lang maabot ko na yung first place eh, 200 lang naman kasi siya. Ang dami niya friends ah? At good friends sila.

Biglang nadagdagan ang bumisita sa It's YOW time buong araw dahil na rin sa parangal ni Sir Jepoy. Malaking tulong talaga kapag napromote ka ng sikat. Naks. Anu ba namang malay ng iba na may Yow pala? Napabilib din ako sa pagkakakuha niya ng impormasyon tungkol sa akin. Nakita niya kaya talaga sa account ko o may may tulong din si Idol Glentot na tanging link namin sa isa't isa? (O di ba nangbintang pa ko). Nagulantang talaga ako ng makita ko ang pistyur ko na kay gagwapo (blog ko to). Kung todo pakyut pa naman ako sa mga picture na nandun kaya nanliit ako sa hiya. 5'1'' na lang ako ngayon. Nalantad masyado ang pagkatao ko na hindi ko pa naman sana masyado inilalagak sa publiko. Nahiya naman daw ako sa buong pangalan na nakalagay doon sinamahan pa ng ~~simbahan ba ito na~~ school ko. At huli, natakot ako. certified Stalker of every month talaga si Mr. Jeffrey Besinio, ECE graduate ng MAPUA at nagtatrabaho kay Emerson.

Hindi ko na kinaya ng mabasa ko ang linyang Si Yow ang itinadhana ng Universe na blogger na tatalo sa hits ni Perez Hilton. Anu daw? Anu sabi? Si Yow daw ang tatalo saan? Eto talaga yun eh: sino ba si Perez Hilton? Oo na, tanga na pero gaya ng di nyo pagkaalam sa school ko, hindi ko din alam kung sino si Perez Hilton. Tinext ko agad si ever-reliable Ungaz at ang sabi niya eh di ko daw katulad yun, panghollywood na mapanirang-puri na chismosa lang daw yun. Naconfuse tuloy ang Yow. Mapanirang puri nga ata ako? Amp.

Anyway anne hathaway, maraming salamat bossing Jeps sa isang walang katulad na experience na maging iyong blogger of the month. Hindi sapat ang comment para sa pasasalamat ko at dapat may sariling blog entry. Mabuhay ka! Kung malapit lang ako sa'yo, ititreat kita ng bonggang kainan. Ayos! I mean Sayang! Malayo eh. Well, pakiramdam ko una't huli na ito pero at leastkahit minsan naman ~~naipagmayabang~~ nabanggit ko sa blog ko na naparangalan ang Yow da ba? Sa lahat ng napalanding at nagpakitang gilas sa It's YOW time, maraming salamat din. Tatumbling din ako sa inyong mga tahanan sa lalong madaling panahon. Sa lahat ng blogger sa mundo, blog on! Sabi nga nila Blog'nRoll! Pak! Bow.

Early Bird

2010-09-02T02:08:00.001+08:00

Better late than never. Sinapuso ng Yow ang kasabihan na yan kaya naman consistent ako na isinasapamuhay ang meaning nyan. Sa isip, sa salita at sa gawa, ako ay dakilang late. Oo na, wala ng professionalism. Eh sa anung magagawa ko? Nalelate eh. Siguro, 7 out of 10 na lakad ko, huling eentrance ang Yow. Hindi naman ako makupad kikilos. Di naman ako mahinahon na tao pero lagi akong nahuhuli.

Simula nung lumipad na sa ibang bansa ang Nanay ko, wala ng masugid na gumigising sa akin tuwing umaga. Oo. Dapat talaga may gigising. Epektib sa tenga ko ang alarm ng phone kaya lang natatalo sila ng kamay ko sa isang pindutan lang. Resulta? Tulog ulit. Iba pa rin talaga ang pwersa ng ina sa pag-gising sa anak. May motherly touch. Ang Nanay ko kasi tahimik mang-gising dahil alam niya ang sikreto namin kung paano gisingin ---- ang bambuhin sa paa. As in bambuhin, may lakas, may dahas, may galit, may poot. Surebol, I'm alive alert awake enthusiastic kaagad. Last week napahimbing na naman ng sagad ang tulog ng Yow at may pasok ako ng 9 AM, saktong quarter to 9 din ako nagising. Napaisip pa ko that time kung hahabulin ko pa kahit alam kong imposible na ang klase. Sabi ko hindi na pero gumayak pa din ako. Pagdating ko, nagpalong quiz ang MaRyan. nakaabot naman ako. "Please pass your paper forward."

Dahil proudly pinoy nga, there's no golden time with Filipino time. Matindi din paniniwala ko sa sariling oras ng Pinoy kaya naman palaging late. Wala na magagawa, salin-lahi na 'to. Magkita-kita tayo ng 10 AM, dadating ako ng maaga. Maaga pa para sa lunch. Nakakagayak naman ako on-time, sakto naman ang calculations ko sa oras. May time management naman ako, pero kapag napasobra talaga ang tulog o napasabak sa pangit na byahe eh late na nun. Sinusubukan ko naman magbago at nagiimagine na tuwing umaga may hahataw pa rin sa paa ko kaya lang nasunog na yung bahay o naubos na ng magnanakaw yung gamit, mahimbing at nakasmile pa rin akong nagpapanis ng laway. Bakit kasi ang sarap-sarap matulog? Napapagod din ang katawang lupa ko, kailangan din niya maging sariwa paminsan minsan.

Kadalasan, hindi ako ang may kasalanan ng pagkahuli ko sa mga bagay-bagay. Tadhana na kasi ang nagpapabagal ng proseso ko sa buhay-buhay. Dapat talaga sisihin ang tadhana. Tulad na lang nito, hindi ako nakapagblog ng isang linggo. Nahuli na ako sa mga kwento ko dahil sa shitty wi-max namin. Ibukas mo man magdamag eh nagchristmas light na lang siya at hindi kumonekta ng maayos. Wala tuloy kami net ng ilang araw. Hindi tuloy ako makapagpost. Late tuloy (Nailusot ko yun). Kaya pasensya naman na madlang pipol. Tumitirik din ang makina paminsan kaya hindi umuusad ang It's YOW time. At least nakapagupdate na ako ngayon da ba? Better late than never talaga. Pak I'm effin back!

Oplan Tipid Kuryente.

2010-08-23T19:47:00.002+08:00

Nagulantang ang mundo ng sissy kong buntis sa balitang hatid ko sa kanya last month. Dumating kasi ang bill namin ng kuryente at muntik nitong mapaglabor ang aking kapatid ng di oras. Nagkakamali lang kaya ang electric corporation na nagpadala ng bill namin? Pero hindi eh, nakapangalan siya sa tatay ko talaga at naghuhumiyaw ng halagang P7,050.60. Napaisip tuloy ako. Tindahan kaya kami ng chandelier at mga bumbilya na por eber nakailaw kung bakit naman tumaas ng wapaaak na ganun ang aming konsumo? Kami kaya ang nagpapailaw sa buong kalsadahan ng aming barangay? O di kaya, nakikijumper kaya sa 'min si Aling Teofila? Nakakapagpabagabag.

Inulan tuloy kami ng sermon mula sa aking buntis na kapatid. Paano daw namin babayaran yun? Kung kinakailangan ko magbenta ng laman gagawin ko para sa kuryente sagot ko na lang. Joke lang. Lalo magagalit yun kapag tinirahan mo ng ganun. Kasalanan din naman namin ng aking kapatid na bunso at ng aking lola ang bahagyang pagtaas na yun. Dahil sa init ng panahon noong di pa umuulan, napapaaircon kami ng ilang mga araw ng aking bunsong sissy. Bukod dun, hapon hanggang gabi bukas ang laptop kapag weekdays. Kapag weekends naman, umaga hanggang umaga. Yung taga-laba at plantsa namin, thrice a week gawin ang kanyang gawain. at ang lola ko, maghapon nanonood ng TV at maghapon nakafan. Kaya walang ibang dapat sisihin dito kung hindi... ang lola ko. Tss..

Mababa pa siguro yung presyo na yun sa ibang rich peop jan pero sa amin eh budget na namin pang isang linggo ang pera na ibabayad dun kaya napa-alta presyon namin ang sissy na buntis. Para masolusyunan ang matinding sigalot na ito, nagpatupad ng Oplan Tipid Kuryente ang aming kapatid. Yes naman. Umooplan. At ang mga sumusunod ay ilan lamang sa nagawa namin ayon na din sa umooplan na oplan.

Ang prijider ay papatayin tuwing gabi hanggang sa pagkagising sa umaga. Kapag dumating ang magluluto, tsaka pa lamang bubuksan. Di bale ng mamaho ang prijider, makatipid lang.
Alisin sa utak na may kwartong may aircon sa bahay na ito. Buksan na lang lahat ng electric fan kung maalinsangan. Kaya dalawang fan ang bukas kapag kami'y matutulog na. Isang hanginin mo ang buong pagkatao ko fan at isang mas malakas pa hangin ng utot ko fan.
Maubusan ka man ng damit o humantong sa pagsa-side A side B pero once a week na lang ang laba at plantsa para isang bugsuan at minsanan na lang.
Limitahan na ang pagiinternet. Wag kang masyadong adik Yow sa pagbablog at wag kang upload ng upload ng picture sa FB bunsong sissy. Hindi paramihan ng album dun. - Sissyng buntis.
Mamuhay tayo sa dilim, kung hindi kinakailangan ng ilaw, wag ng bubuksan ito kaylanman. Hayaang mo ang mga kapitbahay na isiping aswang tayo. Eh anu sa puso natin?

Nung magawa namin ang lahat ng yan, gumaan ang pakiramdam naming magkapatid at talaga namang ramdam na ramdan namin na hindi na masyadong tataas ang aming bill sa kuryente. Umasa kami na babalik na ito sa normal nitong range na minimum of 2k at maximum of 4k. Kaya pinagmamayabang namin kay sissyng buntis na sa pagdating ng bill, mababa na iyon at di din naman makatotohanan yung presyo noong nakaraan.

Noong isang araw, nagpadala na ng bill ang electric corporation shet para sa buong uwan na nakonsumo namin. Yes! Wala ng pagalit. Wala ng sermon. Wala ng malaking gastos. Wala ng sigalot. Ayan na ang bill at excited namin itong binuksan. Tsaran...

P7,650.01

Teka nga. Tumaas pa ang walang hiya. Hokus pokus na talaga to. Imba.

Kaya susugud ngayon ang sissyng buntis sa lungga ng kompanya.

Maganda to. Sumanib na naman sa kanya ang espiritu ng idolo niyang si Cynthia Luster.

Kaya humanda kayo electric corporation. Pak na impact 'to kayo!

Revenge.

2010-08-21T01:05:00.000+08:00

Tahimik akong mamuhay na nilalang. Payapa. Harmless. Pero once na kantiin ako, eh papalag ang Yow. Binalaan ko siya, sila pala. Pero hindi sila nagpaawat. Anu pa bang magagawa ng Yow kung hindi pagbigyan sila. Ibibigay ko ang gusto nila. Iisa isahin ko kayong dalawa at maghihimagsik sa pinaggagagawa niyo sa 'kin. Nauna na yung numero ko, pati pangalan ko at talaga namang pati ang larawan ko. O well papel supel lapel, if you want war, I'll give you war. [insert halakhak hanggang sa mapaos]

Nung isang araw lang ay naghamon na ang dalawang taong dati kong mga kaibigan at ka-close na ngayon ay akin ng mga ~~kaclose~~ kalaban. Si Greta at Ungaz. Uunahin na kita 6r3tzzz (Gretzzz). Sabi ni Greta:

Huh?! Magmedyas ka na at isuot ang combat boots na yan dahil pasisikatin kita. BWAHAHAHA. Nakiusap lang ako sa'yo na magpa-scan ng picture, ginamit mo pa sa kawaldasan. I wash hertz. Heychu for that Best este Enemy. Bilang ganti, diringgin ko ang payo ng aking mga magulang. At ngayon ang aking paghihiganti. Wag ng patagalin pa. Ladies and Gentlemen, singing her own rendition of The Closer I Get You, here's Ms. Greta-licious...

Kung iyong naisip na si Greta ang nag-gigitara, nagkakamali ka. Kung iyong naisip na si Yow ang nag-gigitara, mas nagkakamali ka. Lyre ang instrumento ko sa banda. Si Ungaz yan matapos ang operasyon tungo sa pagpapakalalaki. Successful naman, isa na siyang trans-gender. Autobots, transform. Joke lang.

Pinsan ni Greta ang may hawak at magilas na nag-gigitara. Saang gawi si Greta? Syempre, yung tagavideo at background music. Songer ang Greta. O sige, ikaw na! Mga gawing hapon na kinuhaan ang palabas na ito kaya naman malumanay at babae ang boses niya. Ngunit subukan mo kapag bagong gising, matakot ka, akala mo si Renz Verano. Parang hindi naman ata ako gumanti?

Kumakanta po si Greta sa kasal, welga, parada, lamay, birthday parties, debut at binyagan. Package deal naman po sila ni Ungaz kapag fiesta kung saan makakakitaan din natin sila ng gilas sa pagbuga ng apoy, pagbalat ng buko gamit ang teeth, pagkain ng buhay na manok, bubog, fluorescent lamp at thumb tacks. May ilan din silang alam na death-defying gymnastic acts tulad ng pagtungtong sa eyelids habang nakasplit, pag-abot ng batok gamit ang dila at ang pigtas buto nilang bending habang naliligo. For those who are interested, please leave your message at the comment box.

Suportahan natin siya. Pak na pak si Greta!

FlipTop

2010-08-16T18:41:00.001+08:00

Nadinig niyo na ba yung tungkol sa Flip Top? Ang Flip Top ay ang first filipino rap battle league. Ito ang pinoy version ng Nick Cannon presents: Wild 'n Out sa MTV. Yung portion nila dun na freestyle rapping. Ewan ko mga kaibigan pero hindi naman ako fanatiko ng hip-hop sa Pilipinas pero napukaw ang damdaming makabayan ko sa labanan na to. Rap pa pala ang magpapausig ng aking pagkapilipino. Simple lang naman ang labanan na to, obviously, ang mga kasali eh rapper na di naman required nakabaggy pants o over-sized ~~maternity dress~~ t-shirt. Dapat lang eh wrapper ka. Wrap! Isisimplify ko ang rules ayon na din sa pagkakaintindi ko.

Ang mga kasali eh Pinoy rapper, nagka-album o nagburn lang ng cd na rap niya, english o tagalog ang style, basta magaling ang isip at mahilig magrap --- pasok ka na sa banga.
Sisimulan ang laro sa toss coin para madetermine kung sino ang mauuna. Ang pasimuno at host ay si Enigma. Si kuyang long hair.
Kapag nakapili na ng mauuna, simulan na ang freestyle rap. Simulan na ng paduguan ng isip sa loob ng tatlong rounds. Each rapper have 1 minute to rap what they wanna say. Pagkatapos ng isang minuto, kalaban naman ang titira, vice versa.
After 3 rounds, its judging time! Ang hirap ng proseso ng pagjudge kung saan iikot ang camera at kung kanino matapat na manonood (mostly rapper din) boboto siya if whose freestyle rapping is dope or sick. Nakangtooch. Humihip-hop. \m/
Kapag natally na ang boto, mga lima yun, iaannounce na ang winner. Tapos!

Di ba simple lang? Ang simpleng twist lang din sa showdown na ito ay ang requirement na yurakan ng pagkatao. Obligatory baga. Ang Flip Top kasi ay isang kumpetisyon ng trash talk, malupit at tagos-laman loob na pangungutya na irarap mo with rhyming. Pangit kasi pakinggan ang trash talk plus pangungutya kung irarap mo ito ng walang rhyme. Boo ang matatanggap mo. Akala ko pa naman ang galing ko ng mambara at mangutya at mangtrash talk sa sangkatauhan, ni hindi pa pala ako aabot sa ingrown ng mga rapper na to. Nakakabilib.

Masyado saya ko sa mga labanan na mapapanood sa Youtube kaya naman lahat na halos ng video sa account na fliptopbattles eh napanood ko. At sa lahat ng napanood ko, kay Loonie ako napabilib. Si Kuyang loonie eh magaling sa magaling. Iba ang tabas ng dila, iba kung makapambara, iba ang kuryente sa utak at sobrang bilis ng transmission ng ideas na di mo malaman kung saan galing. Marami pang ibang rapper na kasali. Tulad na lang ni Zaito na una kong napanood na kalaban ni Loonie. Si Zaito na todo claim na wala siyang ensayo o practice, si Zaito na nakapahalang ang ngipin, si Zaito na maitim ang gilagid, si Zaito na galing probinsya, anak ni Apl De Ap kay Aling Dionisia. Biggest Loser ang drama niya laban kay Loonie.

Akala ko wala ng kwenta si Zaito, biglang nagkaroon ng kabuluhan ang buhay niya nung makilala ko si Gap, isa pang nakalaban ni Loonie. Kay Gap mo maririnig ang mga realizations niya sa buhay, mga views niya sa politika na pangsagot niya kapag sinabihan siyang walang kwenta. At ang pagpause for a while and pray the Angelus, siya din ang nagpauso. Tatahimik si Manong at wala na masasabe. Dun lalakas ang sisigawan ng grabe. Si Dello naman ay isang innocent looking na totoy na naligaw na pinabili ng tinapa sa kanto na biglang napasali sa labanan. Nakawhite t-shirt si Dello nung una ko mapanood at talaga namang Keempee De Leon pa ang buhok. Fashion icon. Akala mo iiyak kapag kinanti, smiling heartthrob pala ang kumag. Laking tondo si Sangko at Iskwaterhaws ang tawag sa kanyang grupo. Punong puno ng kaelegantehan pagkabasa pa lang ng pangalan.

Dahil laking iskwater ang Dello, winalang hiya tuloy siya nung minsang makalaban si Batas, isang kalbong gurang na may pubic hair sa baba. Mayaman daw siya, siya niyang ipagsigawan. Kaya kung gaguhin na lang ang mahirap eh parang hindi na biro at may galit talaga sa puso. Kung gusto niyo mabwisit, panoorin niyo si Batas. Boo Batas!!!

May dalawang naligaw na impakto sa labanang ito, si Fuego at Protege. Ang mga hayop eh parehas na inglisero. Alam mo yung solid na english with slang slang pa? Alam mo yung sa sobrang slang eh akala ko ngongo sila? Alam mo yung hinihintay ko yung patawa, pero dahil english ay di ako matawa? Haha. Joke lang. Magaling sila parehas. Ang focus ko nung nanonood para lang lubos na maintindihan ang mga bingot. Sige, sila na ang ingliserong hip-hop. Kayo na!

Madami pang ibang rapper na kasali tulad ni Cameltoe na lagi ako tinatawag.. Yow.. Yow.. Yow.. Yow eka. Oh.. Oh.. Oh.. Oh? wika ko naman. Kasali di si Datu na mukhang anak mayaman talaga at galit na galit kung makapagmulagat ng mata. Si Abra din na mayaman na naman at gwapong gwapo ang sissy ko. Pandak naman. Nyahahahaha. And many more. Hindi ko pa napapanood yung iba pero madami pa talaga.

Libangang mayayaman na lang din ang Flip Top. Sosyal ang karamihan sa nanonood, halatang may pinagaralan kahit may hawak na red horse, kung makapagsalita mga edukada kaya nakakatuwa na sumasali pa sila sa gantong labanan. Panglustay na lang din ng pera kasi mukha naman wala silang premyong nakukuha. At dahil naglustay sila ng pera, napasaya nila ang Yow. Nakaabang na tuloy ako sa pagupdate nila ng mga video. At wag ka, Ako si Yow likes Loonie (musician) pa sa Facebook. Fanatiko?

Eto yung isa sa video ng laban featuring Loonie vs. Zaito 1. Panoorin niyo na lang yung iba sa Youtyug. :)

At dahil jan tatapusin ko ang post ko na ito sa isang makabagdamdamin, inspirational, at quotable quote ni Loonie:

Meron kang prutas sa mukha, ngayon ko lang napansin. Ay ilong ba yan? Mabuti nalang, muntik ko nang pitasin. :D -Loonie

Pak!

Thursday the 12th

2010-08-15T03:04:00.001+08:00

Safe and sound. Nagdaan ang Friday the 13th ng walang nangyayaring masama. Ilang taon na din simula nung maniwala ako na totoong malas day ang hayop na byernes trese. Naging consistent kasi siya simula noong high school na aambunan ako ng kamalasan kapag sumapit na ang araw na to. Naliguan ng tumalansik na baha sa kalsada dahil sa walang hiyang natataeng driver ng sasakyan, nawalan ng wallet, natalisod at muntik bumangag ang mukha sa hagdan, nalate sa school at madami pang iba. Ilan lang yan sa naranasan ko tuwing Friday the 13th. Madalas, two or more kamalasan sa isang byernes trese kaya nakakapagtaka wala ngayong taon. Bigla akong nagrealization at nagnilay nilay sa aking buhay at naalala na nag-advance na pala ang pamwisit na araw nung huwebes ---- Thursday the 12th naman ngayon.

Hindi naman totally disastrous ang aking araw pero parang pangit lang talaga ang simula. Pag mulat ko ng mata mula sa masarap na pagtulog, maliwanag na. Medyo makulimlim kaya naman di mahahalata na 8:25 AM na. Watda.. Umaygad. Parang 9 AM ata pasok ko ah? Naloko na. E di late na nga. Pinilit ko na lang ngumiti at pumikit ako muli. Nag-isip ako at nagtimbang ng mga bagay bagay kung papasok me o wag na lang. Weighing 250 lbs., pang-Biggest Loser, nanalo ang Papasok me. Nakagayak na ako at handang magpahatid sa sakayan ng jeep ng aking mapag-alaman na wala si Uncle Driver. Tinext ko siya at tinext din siya ng anak niya na ihahatid na ako. Ang tagal ko naghihintay biglang nakita ng anak ang cellphone ni Uncle Driver. Naiwan pala ito pero nareceive niya ang text namin. In fairness. Wala na ako nagawa kundi sumakay ng pangmayaman, pangsosyal at glamorosong traysikol.

Ang tagal ko pa din naghintay at feeling ko maaga pa din ako makakarating ng school ---- maaga para sa lunch break. Nung magkaroon ng kasabay at aktong aandar, biglang buhos naman ang ulan. E di shet! Trapal trapal mode kami. Buong byahe nagbabasa ako para ~~magmukhang matalino sa mata ng katabi ko~~ may maisagot sa aabutang quiz. Libang na libang ako sa pagbabasa kaya manhid ako sa natural ngisay effect ng traysikol. Pagkababa ko sa McDo, naramdaman ko na lang na I'm wet. Paglingon ko sa tagiliran, basang sisiw ang Yow. Akala ko puting polo yung naisuot ko, dark brown pala. Putikan ang dating puting polo na kinuha ko sa cabinet, tumalsik pala papasok sa loob ng trike galing sa gulong ang putik sa daan. Nak ng putek naman. Umaambon pa kaya lumipat na agad ako ng trike papunta naman ng school.

Kabod na lang ako pumasok sa isang trike ng di ko tinitignan dahil nga umuulan. Nung nakasettle na ko sa loob, bigla ko napansin na nasakyan ko ang first invented sidecar sa buong mundo. Oo! Lumang luma ang walang hiya. Butas butas, binalot ng plastic cover. Hindi na ako nakapalag at nagawang bumaba dahil nagmamadali na ako. E di go na lang. Habang bumabyahe, lumalakas ang ulan. At lahat ng tubig, yes naman, nasalo ko. Sana tumakbo na lang ako at sinabayan ang traysikel niya papuntang school dahil parang nasa labas lang din naman ako sa nangyari. Mas basang sisiw mode me. Napansin ko na lang na putikan pala ang sapatos ko, hahayaan ko na lang sana dahil wala ako pamunas kaso kitang kita. Kaya nanghiram na lang ako ng basahan kay Manong Driver --- the World Record holder, owner of the first sidecar ever.

Yow: Manong, may basahan ka ba? Pamunas po sa sapatos.
Manong: Ayan oh. (Tinuro ang nasa harapan ng side car)
Yow: Wala na po bang iba?

Choosy ako. Napansin ko na kasi agad yung basahan kaya lang hindi ko ginamit muna dahil parang yun yung address ni Pareng Bacteria at Mareng Virus. Nangungutim. Sa panglawang pagkakataon, no choice, kaya ginamit ko. Presto! Malinis ang shoooz ko. Inicha ko na yung basahan sa kanyang kinalalagyan at naladlad ito sa kanyang original form nung hindi pa siya maduming tela. Nagulat ako. Sinasabi ko na nga ba kaya ayokong gamitin eh. Nakaporma na ang basahan at lumabas ang katotohanan na ang past life pala niya ay isang.... BRIP! Hinawakan ko pa. Kaya pala kako bacon. Amp. Karsonsilyo ata ni Manong yun. Lalu ako nandiri kaya kinuha ko ang alcohol at pinaligo sa kamay ko, pinanlaba na din ng dark brown polo ko.

Palagay niyo, minalas ba ako? At least hindi Friday the 13th. Pak!

Maria Clara, nasan ka na ba?

2010-08-07T04:07:00.001+08:00

***Ang mga sumusunod na pangyayari, katauhan at lugar ay pawang gawa-gawa at shits lang ng nagsulat. Wag madumi ang isip mo at wag ka magbintang. Mahaba to. Basa na! :)

Ang aga na ulit ng gising, kailangan ko ng bumangon at mahuhuli ako sa unang araw ng eskwela. Nakakamiss din ang pumapasok, ang kaibigan, ang baon at, sige na nga, ang pag-aaral. Pasukan na ulit at masisilayan ko na naman ang eskwelehan na ika-apat na taon ko ng papasukan at ang apat na sulok ng klasrum na pananatilihan ko ng sampung buwan, Yes, handa na ako! Ako nga pala si Cris, labing-anim na taong gulang, fourth year high school, samahan niyo ako sa aking pagpasok. :)

Nakakasabik talagang pumasok kapag unang araw ng pasukan, lahat ng bagay nakakaexcite. Malapit na ako sa aking mahal na paaralan, huling taon ko na to, sana may mangyaring maganda. Natatanaw ko na ang gate at dinig ko na ang ingay ng mga school mates ko. Shet! Tunay na diwa, pasukan na nga! Sakto ang dating ko, pumipila na ang lahat para sa flag ceremony. Hinanap ko ang aking mga kaibigan para dun na makapwesto, ayun, nakita ko din. Natanaw ko agad si Jobet Sucaldivino, kalaki-laking tao, kumikislot sa pilahan sa likod. Nakikipagharutan siya kay Bogart, ang chubby-log kong tropa. Madalas at di maiwasang pagkamalan na troso ang binti niya, nagiisip din ako kung bakit? Si Otoy naman ang chickboy ng grupo, kakabreak lang nila ni Angie, sila naman ngayon ni Rose --- best friend ni Angie. Hindi pa din malinaw kung bakit naghiwalay sila ni Angie sa kanilang tatlong araw na relasyon. Maputi kasi si Otoy kaya pantasya ng kababaihan at ng mga ex-men. Si Eloisa at Laiza ang dalawang babae na naligaw sa aming samahan. Luis at Larry sa gabi at kapag wala sa bahay nila. Biro lang, Kayamanan nila ang kanilang matres. Maarte pa kay Ann Kortis ang dalawa kaya nakakapagtaka kung pano namin sila nakasama. Kinawayan ko sila, ang sigla ng mukha nila ng makita ako. At ako na nga si Cris, ang virgin sa grupo. Virgin pa ang puso at di pa nakakaranas magmahal.

Nagsimula na ang seremonya at pumila na kami ng maayos. Matapos yun ay nagkaroon ng maikling palatuntunan sa pagwilkam ng mga bagong estudyante at mga transferee. Oo nga pala, may mga bago na namang salta sa aming paaralan. Kaya nagkumpulan na ang mga kumag kong kaibigan at nagspot ng mga chicks. Di ako nakigulo sa kanila pero nagpabaling-baling din ako ng tingin. Pagkakataon ko na ito, baka makakaperstaym na ako sa huling taon ng hayskul layp ko. Wala naman ako makita samantalang nakapaglista na ng popormahan ang Otoy na magiging syota niya sa loob ng taon na ito. Dahil tapos na ang kanilang paghuhunting ng makakain sa akin na nabaling ang atensyon. Tinanong ako ni Bogart kung may nakita daw ba akong 'chikabebe' ayon sa salita niya. Lahat nagaabang ng sagot ni Cris pero iling lang ang naibigay ko sa kanila. Pihikan ako sa babae at hindi kapwa ko mahal ko ang drama ng buhay ko. Sadyang mapili lang ako madlang pipol, mas nakakapanginig laman sa akin ang mga babaeng mahinhin, pinong-pino, tahimik at simple --- Maria Clara nga kung tawagin ng ilan. Ang hirap humanap ng ganyang klaseng babae sa panahon natin na kasing lipas na sa pagkauso ang typewriter at plantsang de-uling. May mahanap pa kaya ako na babaeng ganito? Para hindi naman na ako niloloko.

Tapos na ang palatuntunan at unti-unting nagkagulo ang mga estudyante sa paglakad papunta sa kanya kanyang mga silid aralan. Dulo kami ng pila kaya nagpatihuli na kami para makaiwas sa dami ng dagsa ng tao papasok ng building. Iwas siksik na rin baka malukot mga bagong bili naming uniporme. Maya-maya pa ay natulala ako at napahinto sa pagsasalita. Mula sa di kalayuan, may nakita akong biglaang nagpalakas ng tibok ng aking puso. Tinanong nila ako kung ano ang nakita ko hanggang sa tinunton nila ang aking tinatanaw at sabay sabay na bumalik sa akin ang kanilang tingin. Malakas na 'Uyyyy..' ang nagpamulat sa akin sa katotohanan at unti-unti na akong namula kasabay ng pagkahiya. Napukaw ang aking mata sa ganda ng isang dalaga na ngayon ko pa lang nakita sa aming paaralan. Mahaba ang buhok hanggang beywang, pino ang pagkilos, marahan ang lakad at masarap ngumiti. Nakalayo na siya pero hindi pa rin mawala sa aking isip ang imahe ng kanyang mukha. Simple ang ganda niya ngunit nauna na palang napansin ito ni Otoy. Alam na ng mga kaibigan ko na tinamaan ako at nakahanap na ng isang Maria Clara. Biniro pa ako ni Otoy na sa kanya na daw si Denise at nauna niya nakita at agad nailista. Oo, ganun kabilis si Otoy. Nakuha na niya ang pangalan ng lahat ng kursunada niya sa buong paaralan. Bwenas pa kung nakuha din niya ang cellphone number. Di na ko nagulat at binibigay na niya sa akin agad ang number ni Denise. Ayus din talaga kapag nanay mo ang principal.

Otoy: Pormahan mo na yan Cris. Kahina mo naman, paubaya na nga sayo eh.
Cris: Aah.. Ehh.. Bahala na.
Otoy: Basta sa akin mo una ikwento kapag nakaporma ka ha? Do the moves Pare!

Hindi ko nagawang itext si Denise. Mahina ang loob ko dahil wala pa naman ako karanasan sa pangliligaw o ultimo pag-aalok nito. Kaya inisip isip ko na lang ang kanyang mukha sa halip na paano ko siya makakausap. Recess na at nasa canteen halos lahat ng mga estudyante. Una-unahan sa lamesa at upuan para makakain ka ng maayos. Salamat na lang at nakakuha agad kaming barkada ng pwesto. Kumakain na kami ng biglang... Excuse me Kuya, pwede po ba makishare ng sa inyo? Lumingon ako dahil ramdam ko na ako ang Kuya na tinutukoy ng tumatawag sa aking likuran. Gulat na gulat ako sa aking nakita, nakangiti at umaasang Denise sa sagot ko ang nasa aking tabi. Bigla na lang ako napa-oo at tumabi siya sa akin at tumapat ang kanya ang isa niyang kasama. Natuod na ako at nanigas sa aking pagkakaupo. Di ako makapaniwala na nasa tabi ko na ang kanina ko pa iniisip. Ang sarap pakinggan ng mala-Jessa Zaragosa na boses ni Denise. May kalakihan ang tono at buong buo ang pagsasalita. Lalu tuloy ako nagpapantasya sa kanya. Sa buong oras ng kainan ay hindi ako nakaimik, pinagtatawanan na ako at pinagbubulungan ng mga kaibigan ko dahil sa aking muling pamumula na ngayo'y may kasamang pagkatameme. Anu ba tong nangyayari sa akin? Ang lakas ng tibok ni Pareng Puso. Natapos ang pagtatabi ng walang nangyari. Resulta? Kutya mula sa aking mapagmahal na kaibigan. Torpe. Weak. Booo. Kahina mo. Ilan lang sa pinamukha sa kin nila Otoy, Jobet at Bogart. Nakisali na din ang dalawang babae.

Natapos ang unang araw ng espesyal para sa akin dahil nakita ko na ata ang babaeng sinauna na gusto ko. Inakala ko kasi na si Rizal lang ang may kakilala sa kanya ngunit nakatagpo ako ng sarili kong version. Nasa bahay na ako pero katangahan ko pa rin ang nasa isip ko. Bahagyang nagsisisi at bakit hindi pa ako nagpakilala sa kanya. Kaya napagpasyahan ko na kausapin siya sa text. Kahit sa text na lang muna. Agad kong dinampot ang aking cellphone at medyo nahihiya pa din na tinext si Denise. Sobra ang saya ko nung nagreply siya ng 'Hu u foh?'. Gusto ko tumambling nun paikot sa dalawang dipang kwarto ko dahil pinansin niya ang 'What a byutiful evenin' ko. Doon na nagsimula ang patuloy naming koneksyon at paguusap ni Denise. Nagtuloy-tuloy ito hanggang sa umabot ng isang buong buwan at kalahati. Ngunit kahit isang beses ay di kami nagpansinan sa aming paaralan. Hiya me much. nagkakilala kami ng husto sa palitan ng text at unti unti lalo ko siya nagugustuhan. Pinagmayabang ko sa aking mga kaibigan ang self-proclaimed MU status namin ni Denise para tumigil na sila sa pangaasar sa aking kamuwangan. Alam ko yang MU na yan eh, may ganyan din kami ni Angie dati ---- Malaswang Ugnayan sabi ni Otoy. Ayaw sumuko sa panghaharot sa Cris.

Maganda ang daloy ng halos araw-araw naming usapan ni Denise. Ang dami ko ng alam sa kanya at parang matalik na magkaibigan na kami dahil lamang sa mga paguusap na iyon. Kasalukuyan pala ay nagmumove-on siya sa recent break-up niya. Ang saya saya sa pakiramdam at parang may posibilidad na ako pa ang magpapalimot ng lahat lahat tungkol sa kanyang ex. Pangarap ko to kaya sa susunod na makita ko siya ay kakausapin ko na siya. Pinangako ko sa sarili ko na gagawin ko na talaga ito para sa virgin kong puso. Linggo ng makapananghali ay nakagayak ako para magsimba. Pumunta ako sa sakayan ng jeep para makamura sa pagpunta. May humintong jeep sa harap ko at sumakay na ako. Pagpasok sa loob ay napansin kong iilan ang tao. Naupo ako at laking pagkagulat na nasa tapat ko si Denise at nakatingin sa akin. Napangiti na lang ako, tadhana nga naman. Kinakabahan ako pero kakausapin ko na siya sa abot ng aking makakaya hanggang sa napansin ko na parang wala siya sa mood makipagusap. Kaya backout ako sa aking plano. Maya-maya ay naramdaman ni Denise na ako'y tuliro at di mapakali. Nagsalita siya at kinausap ako...

Denise: Ok ka lang ba? Parang di ka mapakali.
Cris: Ayus lang ako. (Ngiti) San ka papunta niyan?
Denise: Jan lang kila Bhe. Bayad ka na ba?
Cris: (Bhe nga ba rinig ko? Shet!) Ahhh.. Eh.. Bhe? Hindi pa e.

Ikinasindak ko na ang sumunod na mga nangyari. Bumukakang upo si Denise. Hinawi niya ang buhok sa likod at sabay dukot sa tenga ang limang pisong barya at ang perang papel na nakapabilot sa taas din ng tenga.
Tol, pakiabot nga tong bayad oh. Dalawang tao. Salamat Parekoy!
Watda.. Hindi na ako nakakibo at bahagyang nanlaki ang mata. Bakit ganun umasta si Denise ko? Saglit lang ay pababa na pala siya. Nang pababa na ay nagpaalam siya sa akin ng Ingat Pre! Sinundan ko siya ng tingin at nakita ko na lumakad siya papunta kay Angie (ka-MU ni Otoy) na nandoon sa binabaan niya. Humalik ito sa pisngi, hinawakan ang kamay at kinuha ang nakaipit na bulaklak sa bulsa ng likod niyang pantalon.
Shet na malagket. Binatilyo pala ang kinahuhumalingan ko. Tomboy. Lesbiana. Tiburcio. Pompiangan. Ganyan pala ang trip ni Denise na sa gabi'y nagiging Dennis.

Nanlumo ako at nainsulto. Nagoyo ako ng isang nangangarap magkaron ng katulad ng akin. Ang walang hiyang ex na hinahabol niya ay ang Bhe Angie pala. Siya pala ang di malamang dahilan ng 3-days love affair ni Otoy at Angie. Heartthrob ka Poging Ate! Pambihira. Si Maria Clara, Crisostomo Ibarra pala.

The. END.
____________________________________________________________________________________

Ang istoryang ito ay dapat na ilalahok sa pakulo ni J.Kulisap na 'Pag-ibig' - Kamalayang malaya. Pero nahiya ako dahil walang kwenta ang naisip ko kumpara sa mga nabasa ko na gawa ng mga sumali. Di ko kaya yung ganun. Di na ako sumunod sa alintuntunin ng pakontes dahil di naman nga ako sasali. Pero iseshare ko pa din kahit na walang kwenta. Salamat sayo kung tinapos mo ito at pasensya na sa pag-aksaya ng oras mo. Haha. Ngayon ay nahihiya na ako. Ang mga kutya ay wilkam sa comment box. Haha. Thanks.

Who is Salt?

2010-08-01T02:43:00.002+08:00

For the sikantaym around, mangangahas ang Yow na magkwento tungkol sa movie experience ko watching Salt, hindi ito movie review dahil hindi ako marunong tumingin ng mga shits sa movie. Isa lang ang alam ko, ang pag-rate sa palabas. Pilipinas Win na Win ba o The Biggest Loser ang pelikula.

Parang mali na sa akin manggagaling ang pag-rate ng pelikula dahil una't huli sa lahat ~~kras ko si Angelina Jolie~~ hindi ako magaling tumingin ng iba't ibang aspeto nito. Pogi ako pero hindi ako artista kaya hindi ko naman alam kung ano ba ang dekalidad na pelikula sa hindi. Ang tanging alam ko lang eh tumingin ng boplaks umarte sa makatotohanan at makayurak-tear ducts na pagganap.

Sisimulan ko na.

Shet Mama Shet! Yun na lang nasabi ko nung natapos ang pelikula. E ewan ko ba naman at the whole time na nakaupo ako sa loob ng movie theater eh hindi ako makahinga ng maayos. Imba naman kase si Ate (Angelina Jolie), makapigil hiningang buwis-buhay-slash-kitil-life na stunts ang pinaggagawa. Wala kayang stunt man o double yun? Gusto kong isipin na babae talaga si kras pero hindi, nagpapanggap lang ata siya.

Umikot yung storya kay Evelyn Salt o mas kilala (sa blog ko) na Ate. Hindi ko maisip kung saan nila kinuha yung title na Salt? Hindi talaga. Ayoko pala magshare ng kahit na anong detalye at baka may magbalak manood sa inyo. Nakangtooch, anu pa silbi nitong sinulat ko? Basta tip na lang, panoorin mo yung trailer kay Pareng Youtube at sigurado... hindi mo pa din malalaman dun yung tunay na istorya. Pero at least gaganahan ka dahil may preview ka na ng kaganapan. Maaksyon siya katulad ng Tomb Raider pero walang pwet ni kras na pinakita. Wala ding mahitik na eksena tulad ng isa pang pelikula ni Ate na Original Sin. Porno na yun eh, hindi wholesome pero sweet ang hinayupang. Pero tadtad ng barilan at balian ng leeg ang nagmamaalat na pelikula na to.

Napakaseductive ng isang babae na may hawak ng baril at pumapatay. Ang hawt! Ewan ko lang din kung ako lang ang may pakiramdam o case to case basis ito at si Jolie lang ang ganun ang kaso. Sobrang sexy at ganda kasi ni Ate na kahit napakabrutal ng ginagawa eh pakiramdaw ko dyosa pa din ang role niya. Dyosang nakaleather jacket nga lang.

May tatlo akong paboritong scene. Una, yung habulan moment na takbong-aso si Ate dahil hinahabol siya ng CIA agents. Tumatakbo lang naman pero nagandahan ako. Tss. Ambabaw ko. Pangalawa, yung talon talon moment sa mga sasakyan dahil sa pagtugis pa rin sa kanya ng CIA. Kung visual effects man yun, maporma! Ang galing nung pagkakaagaw ni Ate sa umaandar ng motor. Hinatak kabod habang mabilis ang takbo at tinapon yung may-ari, sumakay siya tsaka ~~namasada~~ humarurot patakas. At ang pinakafavorite kong eksena eh yung patapos na. Yung sakal sakal para pumanaw moment. Panoorin mo at abangan yung tagpo na yun, gigil na gigil si Ate dun. Nakakagigil din tuloy siya, ang sarap panggigilan. Ne?

Pagkatapos nung movie...

Nakahinga na nga ako ng maluwag dahil pinigil ko ng isa't kalahating oras ang paghinga ko. Nangawit din ang maskels ko sa mata dahil hindi ko din ata nagawang kumurap sa buong pelikula.
Uhaw na uhaw ako at may plantation na ata ng peanuts sa lalamunan ko dahil hindi ako nakainom habang nanonood. Kasalanan ng walang hiyang nahulog na alcohol at natabig ko yung drinks namin na umeksenang tapon sa floor. Oo, kasalanan yun ng alcohol. Ang tanga tanga!
Napagod ako kakatawa dahil bugok ako. Ang sarap ng tawa ko sa eksenang hindi naman dapat tawanan dahil duguan at labas laman na ang pinapalabas. Nakakatawa kasi yung kabrutalan at kapormahan nung pelikula. Walang basagan ng trip. Natawa ko eh.
Nabrain drain ako dahil gumamit ako ng isip para lubos na intindihin ang mga naganap. Well, kailangan ng analyzing skills para mapagtanto ko lahat, in short ---- slow lang ako.
Gusto ko ng makapangasawa ng isang spy na pumapatay ng presidente na nagngangalang Evelyn Salt. tutal byuda na siya. Pero seriously, parang ang cool magkamisis na gangster kung umasta. Yung tipong kapag nahuli kang nanloloko, baril betlog ang parusa. Awe.. sweet.

Pilipinas Win na Win ang Salt pormi. Panoorin niyo din at kayo ang magsabi kung mali ba ako. Nagandahan ako at nagwish sa stars na sana may part two. Two-thumbs up with ingrown pa. Pak na Pak!

Meet Dotdot.

2010-07-30T01:27:00.002+08:00

Matagal ko ding hindi nakita si Dotdot. Buhay pa pala siya. Sa unang taon ng aking college life, ipinakilala ko sa madlang pipol at mga kaklase si Dotdot. Overwhelming ang response ng tao sa aking mahal na kaibigan at talagang tinanggap nila si Dotdot ng buong puso setting aside lahat ng kakulangan at kadepektohan niya sa katawan. Ang dami pa rin talagang mababait na tao sa mundo. Sa itsura palang ni Dot, hindi mo na maikakaila na kaiba siya sa nakakarami. Hindi siya naging mapalad na maging katulad natin. Bilugan ang mukha na parang manas, mas malaki ang right ear sa left, mas malaki at healthy ang right arm niya kumpara sa left, deformed ang kipay area niya at mas mahaba ang kaliwang binti niya sa kanan. Sino ang makakaisip na may makakatanggap ng ganyang pagkatao? I mean, let me rephrase it. Sino ang makakaisip na may makakatanggap ng ganyang pagka... stuffed toy?

Strike a pose Dot. More natural,
you look stiff.

Yowsters, meet Dotdot. Kahit naman marami siyang deformities, she looks cool pa din naman di ba? Si Dotdot I. Sinundot (yes, may surname) ay isang produkto ng pagbili at pahulog ng limang pisong token sa Worlds of Fun. Tamang sipat, tamang angulo, pindot meron na kaming Dotdot. Originally, ang nakakuha at may-ari kay Dot ay ang aking sissy pero dahil bata pa siya para kumuha ng responsibilidad ipinaubaya na muna niya sa akin ang buhay ng orphan na nilalang. Sissy ko din ang nagpangalan ng Dotdot, theory ko lang na ang pangalan ay inspired ng kantang Sundot ng Aegis. Eew. Bakit alam ko yun?

Minahal nga ng madlang pipol sa klasrum ang Dotdot ko. Pinagdodotdot nila ito at wala na ako nagawa. Wala na din ako nagawa nung sapilitan ay ~~hingin at inenok~~ akuin ng ibang tao ang responsibilidad ng pagaalaga kay Dot. At yun na nga, napasakamay na siya ni Bitoy (babae at may kakayahang magpasuso ang Bitoy). Apat na taon na namin kasama si Dotdot sa aming pagaaral, inspirasyon ang walang hiyang pandak na oso! Hindi araw araw kabonding namin siya, seasonal at daig ang multo kung magparamdam lang siya. At kanina nga, ang pagpaparamdam niya ay naganap na. Nakakatakot na si Dotdot ngayon, kahit na constant ang smile niya at hindi nagfe-fade away sa labi, natakot ako kung anu na siya ngayon. Look at what she had become.

Pamatay na moves ni Dotdot. War-freak. Manyak. Tsk.

Anung ginawa mo Bitoy at naging ganto si Dotdot? Pinalaki ko siya ng tama at maayos. Dotdot, don't fight with your playmates ha? Magagalit si Papa Jisus. Dotdot, always be good. Ang ganda-ganda talaga ng Dotdot ko. Swimming skills ang pinapaturo ko sa'yo pero anung ginawa mo? Brutal na siya ngayon. Pero fast learner ang Dotdot, in fairness, magaling na siya maglangoy. Inaabsorb lahat ng tubig sabay lubog. Bravo ang tawag dun.

At the end of the day, namiss ko pala talaga si Dot. Ang dating amoy lumlom niyang scent ay naging amoy victoria's secret na. Huling taon na namin sa kolehiyo at kasama ka pa din namin Dotdot. Continue inspiring us Dotdot. Cheers for the friendship. Welcome back. Haha. Pak!

P.S.
Sa sobrang tuwa ni Best A (isang best na flat-chested, siraan na ng puri) nung makita niya ang pagpaparamdam ng pandak na oso, nalimot niya ang pangalan nito at napasigaw ng "Dodo". Mukha bang nipple yung mukha ni Dot at naging dodo? Wag kayo manghusga. Talagang big deal ang stuffed toy sa min.

Finally! Ü

2010-07-28T00:16:00.002+08:00

I started blogging just months ago and I am grateful of gaining some support from all of you my avid readers. Yes naman, talagang nagpakafeeling sikat na ako. Haha. Umi-english. Wag ng kutsain kung may makitang mali. Sige na! Kayo na poreyner.

Ang init ngayon araw na ito. Hindi ko kinaya ang init ng microwave naming tahanan kaya bandang hapon, napagdesisyunan kong magpunta ng mall. Habang nakasakay sa glamorosong traysikel, naisip ko ang iba pang blogger na parte ng daily reads ko sa mundo ng blogosperyo. Natutuwa at may parteng naiinggit ako sa mga get together nila sa kalakhang Maynila. As much as I want to make epal sa get together nila o makisilip man lang sa nangyayari sa kanila, hindi ko magawa dahil loser na promdi ang inyong lingkod. Gusto ko tuloy maexperience na makakilala ng kapwa blogger.

Nakarating na ako sa mall, pumasok at naglakad lakad. Nadapa, gumulong at yun naman ay exagge. Loner ang Yow, madami lumilingon sa 'kin dahil may isang gwapo na naglalakad mag-isa, walang kasama. Ayoko naman humila at kumaladkad na lang ng isang lilingon sa 'kin. Natignan lang eh naging close na? Tuloy lang ang lakad, lingon-lingon hanggang sa mapunta ako sa Pambansang Book Store. Maya-maya pa...

Girl: Hi! Excuse me. Ikaw ba si Yow? Tama ba?
Yow: Uh.. Yes? Ako nga po. Bakit po? (Pa-cute.)

Maglalaway ka. :P

Girl: OMG. Ikaw nga. (Masayang tawa) Hindi ba ako pamilyar? Lagi ko binabasa blog mo.
Magkaexchange links pa tayo. (Mas masayang tawa.)
Yow: Owww... Baklang Maton dot blogspot dot com ikaw ba yan?
Girl: (hampas ng malakas) Ikaw talaga. Ang sama mo, hindi ako bading. Hehe.
Yow: Ahhh.. Kikilabotz ikaw ba yan? Idol Glentot? Ang alam ko lalaki si Idol.
Girl: Eeeehh.. Asar ka. I'm Greta. Gretalicious...
Yow: Owww... Ikaw nga. Sorry po di ko nakita agad yung malapad na hita.

Nagulat talaga ako sa pagkikita namin. taga-Cabanatuan din nga pala siya. Malaking babae si Greta. Kapag mapalapit ka sa kanya, mapapaso ka sa mainit at malicious niyang aura. Nakakatawa siyang kausap, madaming kwento. She even asked me to keep a secret. Unang pagkikita pa lang yun ha? In fairness, hindi choosy, kung kanino na lang maishare. Sabi kasi niya, may lihim siyang pagnanasa kay Idol Glentot at ang 'achieve na achieve' (in her own words) na Kikilabotz. Sikreto lang yun. Atin atin lang ok? Nakakatakot ang hita niya, parang paddle sa hazing. Kaya walang magkakalat.

Sumama si Greta sa akin at iniwan ang binabasa niyang magazine sa book store. Close agad kami? Sabagay, close close din naman kami sa comment box. Nakarating kami kay Old McDonald's at nagpasyang kumain. Nakapila na kami sa counter ng may sumigaw sa gilid namin.

Di bale na.

Boy/Girl: Ayyyyyyyyyy... Shet papa shet. It's Yow time. Yow is here.
Yow: Madaming nakakakilala dapat? Eeehhh.. (Bulong ng mahina sabay bigay ng matamis na ngiti)
Boy/Girl to Greta: Ikaw naman si Greta di ba? My goodness, mga idol ko kayo.
Yow at Greta: Ngiti na di mangiti. :|

Hanggang sa nagpakilala na nga ang akala ko ay lalaki nun pala ay babaeng si Ungaz. Maikli ang buhok at may kaliitan naman ang Ungaz. Mas matanda pa pala siya sa min ni Greta na akala ko eh high school pa lang. Bilang respeto, tinawag namin siyang Ate Ungaz. Nakiepal na siya sa bonding at nakiorder na rin. Hindi niya nafeel ng Ate ang company namin kaya naman naubos lang niya ang super-uber-love-of-my-life french fries ko. Hindi rin gaano matapang ang hiya niya kaya naipakita pa niya ang hidden talent niya na pangimpersonate kay Anita Linda sa natatangi nitong pag-ganap sa Tayong Dalawa --- isang gurang na instik. Ikaw, Audrey, puroka nalang lan di. Sa lagay na yan, nars pala ang ate mo. Kapitapitagang boluntir nars.

Napahaba ang usapan. Nakakatuwa pala talagang makakilala ng mga bagong tao. Cool pa at kapwa blogger ko ang nakaharap ko. Kaliit talaga ng mundo. Pag-uwi ko, bigla ko narealize na kaklase ko ata si Greta, matalik na kaibigan ko pa ata. At may kapatid ata siyang nagngangalang Ungaz. Di ko lang sure. Pero di ko na pinalaki ang idea na namumuo sa isip ko na yun. Ayokong sirain ang magandang araw ko sa kakaisip sa ganun. Ang mahalaga, may BAGO akong mga kakilala. Pak!

My NEW friends. Ungaz, Greta and Yow.

Jejemonyo

2010-07-26T01:43:00.002+08:00

Alam ko naman na napaglipasan na ng panahon ang mga jejemon, mahina na ang kalakaran sa takilya ng dating nag-hit na mga pausong nilalang na ito. Hindi ako jejebuster lalong hindi jejemon pero meron akong kwento na oh c'mon mamon. Yes, rhyming!

Matagal-tagal din kaming hindi nakapagkamustahan at naglambingan sa telepono ng aking mga magulang. Wala ata kaming pambili ng IDD card pero more of nakalimutan na lang namin may naghihintay pala ng flash report sa ibang nayon --- mas sosyal na nayon. Nakakapagchat naman kami minsan sa Pesbook ng mga kapatid namin na kasama nila kaya naman nagpaparegards na lang kami sa Mudra at Pudra namin. Pero kanina lang, nagobersis kol kami sa aming mahal na magulang sa Isteyts.

Ring. Ring. Ring then Hello. Excited na nagsusumigaw ng hello ang aking Ina. Ramdam ko sa tinig ng Nanay ang naguumisplit niyang saya at narinig niya ang boses ng pogi niyang anak. Puro tawa na lang ang Nanay ko habang kami ay naguusap. Comedy bar kaya ang tingin niya sa kanyang anak? Dapat eh nag-entrance fee na siya para kumita naman ako. Simula nung lumipad silang dalawa para ~~magtago sa utang~~ dun na manirahan, parang Best na lang ang pag-atake ko ng usap sa kanila. Mas naging close pa kami ngayong far na nga sila. Di ba? Imba. Nay, enough na. Inglisera ka na masyado. Ang Ama naman ang makausap. Ako na ang umayaw at di matatapos tawa nun.

Next. Ang tatay ko naman. Tinanong ako ng Ina kung gusto ko daw ba kausapin ang Ama bago niya ito ipasa. Sige, kausapin ko na nga. Makapagpanggap na lang na mag-ama kami. Joke ko lang naman yun. Ganyan kami magbiruan, takwilan.

Yow: Hello, Father dear.. Ü
Ama: Hellow pow. Musta me? Mwahahaha.
Yow: Teka, anu daw? Ngongo dapat?
Ama: Jejemon me. Musta me? Mwaahahaha
Yow: Hahaha. Anu bang musta me? Kinamusta yung sarili? Dapat 'muzstah pfowh?'
Ama: Musta pow? Jijemown na kami dito.
Yow: Ganyan ba jejemon kapag nag-abroad? Stop it Daddeee. Madami bang jejemon diyan?
Ama: Aba. Oo, madami ditong jijemonyo. Nakalipad na dito.
Yow: Ay. May Isteyts chapter ang jejemon. Kaya pala mwahahaha, tawang jejemonyo.

Tawa pa rin ako ng tawa pagkatapos namin magusap. Sumubok maging jejemon ang aking Daddy. Malaki ang boses nun, may puntong pinoy at slightly ngongo ang tunog kapag lumabas sa speaker ng telepono. Kaya akala ko eh bingas ang tatay ko at kung anu-ano ang sinasabi. Pero nililinaw ko, hindi jejemon ang Ama. Ngongo manapa. Sa kakulitan, sa tatay ko ako nagmana. Kapag nakilala niyo yun, bumabangka din sa patagisan ng joke at kwentuhan. Nakulitan na lang din siguro ang aking Nanay kaya naman nung nililigawan siya eh nagpatanan agad. Ang tawang walang bukas kay Mudra ko naman nakuha. Masarap tumawa at patawanin ang Nanay ko. Kung humagalpak e hagalpak talaga. Magugulatin din siya. Salamat na din kay Bro at di ko namana ang pagkamagugulatin ni Ina. Nagulat ka na nga, masashock ka pa sa kanya.

Yow to Mudra: GULAT. Boogsh...
Mudra: Aypaykooo-paycoo-paykukang.

Anung salita yan? Ewan lang din pero madami pa siyang gulat words na ginagamit. Yan lang talaga yung often used. Malakas umutot ang Nanay ko. As in BLAAAACK ang kulay nito. Pero sa lahat ng utot, yun ang walang amoy. Never pa siyang nagkautot ng may amoy. Malinis bituka ni Ina? Ode sige. Ikaw na ang Mrs. Clean.

Nakakamiss din na magkaroon ng magulang. Ilang taon na din kaming magkakahiwalay pero konting inip na lang magkakasama-sama na tayo. At pag nakita ko kayo... ~~hahagulgol ako~~ magtatawanan tayo. Aymishu boat Mader en Pader. Aylabyu. Pak!